Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın kullar üzerinde farz kıldığı hak ve nafakalarda cimrilik edip harcamaktan kaçınan kimse için verilmiş bir misaldir; böyle biri eli boynuna bağlanmış, ne alabilen ne verebilen kişiye benzetilmiştir. Aynı zamanda ayet, aşırı cömertlik göstererek malını tamamen tüketip elinde hiçbir şey bırakmayan, sonra isteyenlere verecek bir şey bulamayıp kınanan ve kendi tükettiği malına hasret çeken kişiyi de yasaklamaktadır; 'mahsûra' kelimesi malı tükenip elinde bir şey kalmayan, pişman ve kınanmış kimseyi ifade eder.

وهذا مثل ضربه الله تبارك وتعالى للممتنع من الإنفاق في الحقوق التي أوجبها في أموال ذوي الأموال، فجعله كالمشدودة يده إلى عنقه، الذي لا يقدر على الأخذ بها والإعطاء.

Zemahşerî bu ayeti, cimriliği (elin bağlanması) ve israfı (elin tamamen açılması) yasaklayan bir temsil olarak okur; ayet, israf ile cimrilik arasında orta yol olan iktisadı emretmektedir. İsraf eden kişi ne Allah katında ne insanlar katında hoş karşılanmaz; muhtaç kişi kendisine verilmediğini söyler, zengin ise idaresizlikle suçlar, kişi de sonunda ihtiyaç anında yaptığına pişman olur. 'Mahsur' kelimesi de yolculukta bitkin düşen kimse gibi, elinde hiçbir şey kalmayan kişiyi ifade eder.

هذا تمثيل لمنع الشحيح وإعطاء المسرف ، وأمر بالاقتصاد الذي هو بين الاسراف والتقتير فتصير ملوما عند الله ، لأن المسرف غير مرضي عنده وعند الناس ، يقول المحتاج : أعطى فلانا وحرمني . ويقول المستغني : ما يحسن تدبير أمر المعيشة

Bu müfessire göre metinde infakla ilgili ayetin merkezi kavramı olan 'kavâm', iki uç arasında adalet ve denge anlamına gelir; ne cimrilik (iktar) ne de savurganlık (israf/tebzir) makbuldür, ahlaklı olan ortalama davranıştır. Ayrıca ahlak filozoflarının her huyun ifrat ve tefrit uçları arasında bulunduğu görüşüyle bu denge fikri desteklenir. Peygamber'in ashabının yeme-içme ve giyimde sadece ihtiyaç kadarını karşılamaları da bu dengeli tutumun örneği olarak zikredilir.

وحاصل الكلام : أن الحكماء ذكروا في كتب ( الأخلاق ) أن لكل خلق طرفي إفراط وتفريط وهما مذمومان ، فالبخل إفراط في الإمساك ، والتبذير إفراط في الإنفاق وهما مذمومان ، والخلق الفاضل هو العدل والوسط

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Yahudilerin (özellikle Finhâs adlı kişinin) Allah'ı cimrilikle nitelendirmesine bir cevap niteliğindedir ve Allah'a israftan ve cimrilikten kaçınıp orta yolu tutmasını öğretir. Elin bağlanması ifadesi cimriliği, aşırı açılması ise israfı temsil eder; israf edenin sonunda 'kınanmış ve hasret içinde' kalacağı belirtilir. Bu durum 'lef ve neşr' üslubuyla anlatılmıştır: cimri olan kınanır, israf eden ise gücünün üstünde harcayarak çaresiz kalır.

وهذا من باب اللف والنشر أي فتقعد إن بخلت ملوما يلومك الناس ويذمونك ويستغنون عنك

Beydâvî'ye göre 'elini boynuna bağlama' ve 'onu tamamen açma' ifadeleri, cimriliği ve saçıp savurmayı temsil eden iki temsildir; bu iki uçtan sakınıp aralarındaki cömertlik olan orta yolu (iktisad) tutmaya bir emirdir. Ardından gelen 'Rabbin rızkı dilediğine göre yayar ve kısar' ayeti ise, Peygamber'in üzerindeki gömleğini bile isteyen bir çocuğa vermesi üzerine inen bu ayetle, darlığın da hikmete bağlı bir ilahi takdir olduğunu belirterek O'nu teselli etmektedir.

ولا تجعل يدك مغلولة إلى عنقك ولا تبسطها كل البسط تمثيلان لمنع الشحيح وإسراف المبذر، نهى عنهما آمرا بالاقتصاد بينهما الذي هو الكرم.

Kurtubî, İbn Arafe'nin görüşünü nakleder: Ayet, malını israf edip tüketmeyi yasaklar; aksi halde kişi harcama ve tasarruf gücünden kesilmiş, gücü tükenmiş deve (el-basîru'l-hasîr) gibi 'mahsûr' (çaresiz, elden düşmüş) hale gelir. Katade'nin bunu 'geçmişte yaptığına nadim olma' şeklindeki yorumuna ise dilbilimsel açıdan zayıf bir ihtimal olarak işaret edilir, çünkü hasret kökünden fail ismi 'mahsûr' değil 'hasir' veya 'hasran' şeklinde gelir.

وهو الذي ذهبت قوته فلا انبعاث به