Zemahşerî'ye göre 'kitab' ifadesi Kur'an'a mahsus bir vahiy olarak açıklanmakta, 'en-Nebî' ise mucizeler sahibi olan zâta işaret etmektedir. Bu peygamberin niteliğini, kendisine tâbi olan İsrailoğulları'ndan bazılarının bulacağı belirtilmiş, bu durumun Kur'an'da sabit olduğu ifade edilmiştir.

الذي نوحي إليه كتابا مختصا به وهو القرآن { النبى } صاحب المعجزات يجد نعته أولئك الذين يتبعونه من بني إسرائيل كما أثبته في القرآن

Bu metin, Hz. Peygamber'in mucizelerinin 'Allah'ın kelimeleri' olarak isimlendirilmesini, İsa'nın da alışılmadık bir şekilde meydana gelişinden dolayı 'kelime' diye adlandırılmasına benzetir. Ayrıca ayette geçen 'tayyibat' kavramının Allah'ın helal kıldığı şeyler değil, tabiat itibariyle hoş ve lezzetli bulunan şeyler olduğu, faydalı olan her şeyde aslın helal olması gerektiği belirtilir. Son olarak İsrailoğulları üzerindeki 'ısr' (ağır yük) ve 'ağlal' (bukağılar) ifadelerinin, ibadetlerindeki zorluklara işaret ettiği ve zarar veren şeylerin aslında meşru kılınmaması gerektiğine delil olduğu vurgulanır.

بل الواجب أن يكون المراد من الطيبات الأشياء المستطابة بحسب الطبع وذلك لأن تناولها يفيد اللذة ، والأصل في المنافع الحل فكانت هذه الآية دالة على أن الأصل في كل ما تستطيبه النفس ويستلذه الطبع الحل إلا لدليل منفصل

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'رسول' ve 'نبي' isimleri iki farklı anlama işaret eder; resûl kavramı nebî kavramından daha özeldir, çünkü nübüvvet anlamı önce gelmesine rağmen risalet anlamına verilen önem sebebiyle resûl önce zikredilmiştir. Bu ayrım Peygamber'in Bera'ya verdiği cevapta da desteklenmiştir: 'وبرسولك الذي أرسلت' ifadesinde tekrar (haşiv) bulunduğu için Peygamber bunu düzeltmiş, 'ونبيك الذي أرسلت' şeklinde söylenmesini öğretmiştir. Bu ayrımın sonucu olarak her resûlün nebî olduğu, fakat her nebînin resûl olmadığı belirtilir.

فإن الرسول أخص من النبي وقدم الرسول اهتماما بمعنى الرسالة وإلا فمعنى النبوة هو المتقدم ولذلك رد رسول الله صلى الله عليه وسلم على البراء حين قال : وبرسولك الذي أرسلت فقال له : ( قل آمنت بنبيك الذي أرسلت

İbn Kesîr, bu ayette Hz. Peygamber'in getirdiği dinin kolaylık ve genişlik (yüsr ve semaha) üzere olduğunu, önceki ümmetlere yüklenen ağır ve dar hükümlerin bu ümmetten kaldırıldığını açıklar. Peygamber, insanlara sadece hayrı emreder ve şerden nehyeder; kendinden önceki kitaplarda sıfatları zikredilmiş olan bu nebi, kitap ehlinin bildiği halde inkâr ettiği kişidir.

أي أنه جاء بالتيسير والسماحة كما ورد الحديث من طرق عن رسول الله صلى الله عليه وسلم أنه قال بعثت بالحنفية السمحة

Beydâvî'ye göre bu ayet, Tevrat ve İncil'de vasfı ve ismiyle yazılı bulunan ümmî Nebi Hz. Muhammed'e (sav) tabi olanları, O'na iman edip yardım eden ve kendisiyle birlikte indirilen nur olan Kur'an'a uyanları anlatır. Peygamber ona ma'rufu emreder, münkerden nehyeder, üzerlerindeki ağır yükümlülükleri ve zorlukları (ısr ve ağlâl) kaldırır; işte bu kimseler ebedi rahmete kavuşan felaha erenlerdir. Ayetin muhtevası, Hz. Musa'nın duasına verilen bir cevap niteliğindedir.

الأمي الذي لا يكتب ولا يقرأ، وصفه به تنبيها على أن كمال علمه مع حاله إحدى معجزاته. الذي يجدونه مكتوبا عندهم في التوراة والإنجيل اسما وصفة.

Taberî bu ayette geçen 'ısr' (ağır yük/antlaşma) kelimesini tefsir ederken çeşitli görüşleri nakleder; bazıları bunu İsrailoğullarına verilen ahit ve misak olarak, bazıları ise onlara dinlerinde yüklenen ağır teşdid (zorluk) olarak açıklamıştır. Kendisi bu görüşler arasında 'ısr'ın ahit/misak olduğu görüşünü tercih eder ve bunun Tevrat'ta emredilen deri kesme, ganimeti haram kılma gibi ağır amellerin ifası konusunda alınan ahit olduğunu, Kur'an hükmüyle bunun nesholunduğunu belirtir.

وأولى الأقوال في ذلك بالصواب أن يقال: إن الإصر هو العهد