Bu metin birkaç ayrı ayet parçasını birlikte ele almaktadır. Nuh'un tüm insanlığa gönderilen ilk peygamber, Hz. Muhammed'in ise peygamberliği sona erdiren son elçi olduğu belirtilir; Kur'an'ın ulaştığı herkesin uyarılmış sayılacağı, Hz. Muhammed'in risaletinin belirli bir topluma değil tüm insanlara yönelik olduğu ve 'kelimâtihî' ifadesinin Allah'ın bütün ayet ve sözlerini kapsadığı (bazılarının bunu Hz. İsa'ya tahsis etmesine karşın) açıklanır.

قال أبو جعفر: والصواب من القول في ذلك عندنا أن الله تعالى ذكره أمر عباده أن يصدقوا بنبوة النبي الأمي الذي يؤمن بالله وكلماته. ولم يخصص الخبر جل ثناؤه عن إيمانه من كلمات الله ببعض دون بعض، بل أخبرهم عن جميع الكلمات، فالحق في ذلك أن يعم القول

Zemahşerî'ye göre bu ayette Hz. Muhammed'in tüm insanlığa ve cinlere gönderildiği ifade edilmektedir; diğer peygamberler ise sadece kendi kavimlerine gönderilmiştir. Ayrıca ayette zamirden zahir isme geçiş (iltifat) yapılması, kendisine iman ve itaatin farz olduğu kişinin şahsen ümmî peygamber olduğunu vurgulamak, taraf tutmayı önlemek ve belagat inceliği içindir. Bu bilgi ve gereğinin de Peygamber'e saygı ve tazim olması gerektiği, ona eziyet etmenin ise Allah'ın tehdidine maruz kalmak olduğu belirtilir.

عدل من المضمر إلى الاسم الظاهر لتجري عليه الصفات التي أجريت عليه ، ولما في طريقة الالتفات من مزية البلاغة ، وليعلم أن الذي وجب الإيمان به واتباعه هو هذا الشخص المستقل بأنه النبي الأمي الذي يؤمن بالله وكلماته

Kurtubî'ye göre bu ayette Allah kendi zatını yüceltmekte ve Mekke müşriklerine, kıyametin kopacağını bildirdikten sonra iman etmelerini emretmektedir. Allah'ın âlemin yaratıcısı olduğu, dolayısıyla hiçbir şey yaratmaya gücü yetmeyen başka bir varlığın O'na ortak koşulmasının caiz olmadığı belirtilmektedir. Ayrıca 'yuhyî ve yumît' ifadesi, ölüleri diriltmesi ve dirileri öldürmesi olarak açıklanmaktadır.

يعني أهل مكة عظم تعالى نفسه يريد كفار مكة أمرهم بالإيمان بعد أن عرفهم قيام الساعة أي هو خالق العالم فلا يجوز أن يشرك به غيره ممن لا يقدر على خلق شيء وهو يحيي ويميت أي يحيي الأموات ويميت الأحياء

İbn Kesîr, İbrahim ve İsmail'in (a.s.) duasının, gelecekte gönderilecek olan Hz. Peygamber'in şerefine ve büyüklüğüne işaret ettiğini belirtir; onun peygamberlerin sonuncusu ve bütün insanlığa gönderilmiş olduğunu vurgular. Ayrıca insanlara emredilen şeyin ona iman edip yolunu takip etmeleri olduğunu, bunun da sözünün fiiliyle uyumlu olmasıyla gerçekleştiğini açıklar. Onun gönderiliş kapsamının kendi kavmine has olmayıp bütün insanlığı içerdiğini, göklerin ve yerin sahibi olan Allah tarafından gönderildiğini ifade eder.

وكان النبي يبعث إلى قومه خاصة ويبعث إلى الناس عامة ولهذا قال تعالى

Râzî'ye göre bu ayet, Peygamber'in tüm insanlığa gönderildiğini gösterir; çünkü tevatürle bilinmektedir ki o tüm âlemlere gönderilmiş olduğunu iddia ediyordu, bu yüzden sadece Araplara gönderildiği görüşü çelişkili ve batıldır. Ayrıca ayetteki 'ona tabi olun' ifadesi, Peygamber'e söz ve fiilde uyulmasının vacip olduğunu, onun yaptığı her fiilin -aksine delil olmadıkça- ümmet için de vacip olduğunu gösterir.

فثبت أن القول بأنه رسول إلى بعض الخلق دون بعض كلام باطل متناقض

Beydâvî'ye göre ayetteki hitap geneldir, çünkü Peygamber tüm insanlığa (ve cinlere) gönderilmiştir; oysa diğer peygamberler sadece kendi kavimlerine gönderilmişti. Göklerin ve yerin mülkünün Allah'a ait olması, O'nun ilahlığa tek layık olan olduğunu gösterir; diriltme ve öldürme sıfatının eklenmesi bu ilahlık vasfının tekidir. Peygambere iman çağrısı, onun Allah'a ve O'nun kelimelerine iman eden ümmi nebi olduğu vasfıyla gelir; hidayete ulaşma umudu ise hem iman hem de ona tabi olma şartına bağlanmıştır.

وفي: يحيي ويميت مزيد تقرير لاختصاصه بالألوهية