Bu metin, iki farklı meseleyi ele alır: önce 'gün'ün mü yoksa 'azab'ın mı ihata (kuşatma) ile vasıflanmasının daha beliğ olduğunu tartışır ve günün ihatayla vasıflanmasının daha güçlü olduğunu, çünkü günün hâdiseleri içine alan bir zaman dilimi olduğunu belirtir. Ardından ölçü ve tartıda hem eksiltmenin yasaklanmasının hem de tam ölçmenin emredilmesinin (evfû) hikmetini açıklar; önce çirkin fiilin bizzat yasaklanmasının kınama ve ayıplama amacı taşıdığını, sonra da tam ölçmenin açıkça emredilmesinin bu davranışa teşvik için geldiğini ifade eder. Son olarak 'bi'l-kıst' kaydının, ifanın adalet ve denklik üzere olması gerektiğine işaret ettiğini ve bunun vacib olan bir emir olduğunu, adaletin ötesine geçmenin ise fazl ve mendup sayıldığını belirtir.

قلت : بل وصف اليوم بها ، لأن اليوم زمان يشتمل على الحوادث ، فإذا أحاط بعذابه فقد اجتمع للمعذب ما اشتمل عليه منه كما إذا أحاط بنعيمه

Bu müfessire göre ayetteki ifade, bahçe sahibinin servetinin tamamen helâk olduğunu; elleri çarpması ifadesinin de duyduğu pişmanlık ve hasretin bir işareti olduğunu anlatır. Kişi büyük bir hasret duyduğunda ellerini birbirine çarpar veya birini diğerine sürter; bu, kardeşinin kendisine öğüt verdiği bahçe hakkında yaptığı harcamalara duyduğu pişmanlığı ifade eder.

وهو كناية عن الندم والحسرة فإن من عظمت حسرته يصفق إحدى يديه على الأخرى ، وقد يمسح إحداهما على الأخرى

Kurtubî'ye göre kâfirin iki elini birbirine çarpması pişmanlığın bir ifadesidir; bu davranış ancak nadim olan kişiden sadır olur. Ayrıca bir görüşe göre bu ifade, malının elden gitmesini görüp harcadığının karşılığını bulamamasını, yani 'yed' kelimesinin 'mülk' anlamına geldiğini ifade eder. 'فأصبح' lafzı, bu helâkin gece vakti gerçekleştiğine delalet eder ve kişi Allah'ın nimetlerini bilip O'na küfretmemiş olmayı arzulayarak, faydasız bir pişmanlık duymaktadır.

أي فأصبح الكافر يضرب إحدى يديه على الأخرى ندما لأن هذا يصدر من النادم وقيل : يقلب ملكه فلا يرى فيه عوض ما أنفق وهذا لأن الملك قد يعبر عنه باليد من قولهم : في يده مال أي في ملكه مال

İbn Kesîr'e göre bu ayette bahsedilen kâfir kişi, mü'min arkadaşının kendisini korkuttuğu ve uyardığı akıbetle karşı karşıya kalmıştır; kendisini Allah'tan gafil kılan ve gururlandığı bahçesine hesaba çekme (afet) gönderilmiştir. Bu durumun tasviri olarak, kişinin bu bahçeye harcadığı malları için üzüntü ve pişmanlıkla ellerini birbirine çarptığı belirtilmiştir.

وقال قتادة يصفق كفيه متأسفا متلهفا على الأموال التي أذهبها عليها

Beydâvî'ye göre bahçe sahibi, servetini ve mahsulünü kaybedince pişmanlıkla ellerini ovuşturmuş, harcadığı emeğe hayıflanmış ve asmaların çardakları üzerine yıkılmış halde bahçesinin harap olduğunu görmüştür. Kardeşinin öğüdünü hatırlayarak felaketin şirki sebebiyle geldiğini anlamış ve 'keşke Rabbime hiç kimseyi ortak koşmasaydım' diyerek ya pişmanlık duymuş ya da şirkten tövbe etmiştir. Allah'tan başka kendisine yardım edecek hiçbir topluluğu olmadığı ve kendi gücüyle de Allah'ın cezasına karşı koyamadığı belirtilir.

كأنه تذكر موعظة أخيه وعلم أنه أتى من قبل شركه فتمنى لو لم يكن مشركا فلم يهلك الله بستانه، ويحتمل أن يكون توبة من الشرك وندما على ما سبق منه.

Taberî'ye göre 'ثمر' kelimesi hakkında farklı görüşler nakledilmiştir: bir kısım âlimler bunun çeşitli mal türlerinden oluşan çokça malı ifade ettiğini, diğerleri ise bunun malın aslı/kökeni anlamına geldiğini söylemiştir. Malı kastedenler, kelimenin 'ثمار' ve 'ثمر' çoğulundan geldiğini, tıpkı 'كتاب'ın 'كتب' şeklinde çoğullanması gibi anladıklarını belirtmiştir.

وكأن الذين وجهوا معناها إلى أنها أنواع من المال ، أرادوا أنها جمع ثمار جمع ثمر، كما يجمع الكتاب كتبا، والحمار حمرا