Bu metin, kıyamet günü cehennemde tabi olanlarla kendilerine tabi olunanlar (reisler/önderler) arasındaki tartışmayı ele alır. Tabi olanlar, dünyada kendilerine kâfirlik ve şirk konusunda öncülük eden reislerine bugün onları Allah'ın azabından kurtarıp kurtaramayacaklarını sorarlar. Reisler ise böyle bir kurtuluş yolu bilselerdi bunu hem kendilerine hem de tabilerine uygulayacaklarını, ancak azaba karşı sabır ve feryadın da fayda vermediğini belirtirler.

فقال التباع منهم للمتبوعين، وهم الذين كانوا يستكبرون في الدنيا عن إخلاص العبادة لله واتباع الرسل الذين أرسلوا إليهم: في الدنيا، والتبع: جمع تابع، كما الغيب جمع غائب

Zemahşerî, İbrahim 21'de zayıfların (tabi olanlar) güçlülere (önderlere) 'sevaya aleynâ' sözünün bağlamını açıklar. Bu söz, önderlerin kendilerini kınamasına karşı bir cevaptır; artık ne feryat etmenin ne de sabretmenin bir faydası olmadığını, çünkü ikisinin sonucunun aynı azap olduğunu ifade eder. Ayrıca bu ifadenin hem zayıfların hem de güçlülerin ortak sözü olma ihtimalini de zikreder.

فقالوا : سواء علينا أجزعنا أم صبرنا ، يريدون أنفسهم وإياهم ، لاجتماعهم في عقاب الضلالة التي كانوا مجتمعين فيها ، يقولون : ما هذا الجزع والتوبيخ ؟ ولا فائدة في الجزع كما لا فائدة في الصبر

Bu müfessire göre âyette 'zuafâ' (zayıflar/tâbi olanlar) ile halk ve tâbi kesimler, 'istikbâr edenler' ile ise reisler ve büyükler kastedilmektedir. İbn Abbas'a göre büyükler dünyada Allah'a ibadetten kibirlenenlerdir; 'tebean' ifadesi ise ya kâfirlikte tâbi olmayı ya da dünya işlerinde tâbi olmayı ifade edebilir. Râzî, liderlerin böylesi bir aciz ve rezilliği itiraf etmelerinin onlar için büyük bir mahcubiyet ve tam bir rezalet doğuracağını, âyetin amacının da bu rezalet ve mahcubiyet azabının diğer azap türleriyle birlikte onları kuşatmasını anlatmak olduğunu belirtir.

الضعفاء الأتباع والعوام ، والذين استكبروا هم السادة والكبراء . قال ابن عباس : المراد أكابرهم الذين استكبروا عن عبادة الله تعالى : أي في الدنيا

Kurtubî'ye göre 'tebi' (tâbi olanlar), kendilerine uyulan liderler ve önderler anlamındadır; kelime hem mastar hem de 'hâris-haras' örneğindeki gibi çoğul olabilir. Cehennemdekiler önce sabretmeyi denerler, buna dayanamayınca feryat ederler ve sonunda ne sabrın ne feryadın kendilerini kurtaramadığını, kaçacak (mahîs) bir yerlerinin olmadığını anlarlar. Bu noktada İblis ortaya çıkıp onları kendi kararlarından sorumlu tutar ve kendisinin onlara hiçbir fayda sağlayamayacağını söyler.

يقول أهل النار إذا اشتد بهم العذاب تعالوا نصبر فيصبرون خمسمائة عام فلما رأوا أن ذلك لا ينفعهم قالوا هلم فلنجزع فيجزعون ويصيحون خمسمائة عام فلما رأوا أن ذلك لا ينفعهم قالوا سواء علينا أجزعنا أم صبرنا ما لنا من محيص

İbn Kesîr'e göre bu ayet, tabi olanların (etbâ') kendilerini küfür ve şirke sürükleyen liderlerine ve büyüklerine cehennemde hitap edip azabı üzerlerinden def etmelerini istediklerini, liderlerin de kendilerinin de bu azaptan kurtuluşlarının olmadığını cevap verdiklerini anlatır. İbn Kesîr, Abdurrahman b. Zeyd b. Eslem'den nakille cehennem ehlinin önce ağlayıp yalvararak, sonra da sabrederek cennet ehlinin başarısını taklit etmeye çalıştıklarını, ancak bunun kendilerine fayda vermediğini belirtir. Ayrıca bu karşılıklı konuşmanın (murâcaa) cehenneme girdikten sonra gerçekleştiğini vurgular.

قال عبد الرحمن بن زيد بن أسلم إن أهل النار قال بعضهم لبعض تعالوا فانما أدرك أهل الجنة الجنة ببكائهم وتضرعهم إلى الله عز وجل تعالوا نبك ونتضرع إلى الله فبكوا وتضرعوا فلما رأو أنه لا ينفعهم قالوا إنما أدرك أهل الجنة الجنة بالصبر تعالوا حتى نصبر فصبروا صبرا لم ير مثله فلم ينفعهم ذلك

Beydâvî'ye göre kıyamet günü zayıf tabi olanlar, kendilerini saptıran büyüklerine (öncülerine) 'biz size tabi idik, bizden azabın bir kısmını savabilir misiniz' diye seslenirler. Büyükler ise, Allah bizi hidayete erdirmiş olsaydı sizi de hidayete erdirirdik, fakat biz saptık siz de bizim yüzümüzden saptınız diyerek özür beyan ederler ve artık feryat etmenin de sabretmenin de kendileri için fark etmediğini, kaçacak bir yer bulamadıklarını söylerler. Bu son ifadenin her iki tarafın da ortak sözü olabileceği ihtimali de zikredilmiştir.

قالوا أي الذين استكبروا جوابا عن معاتبة الأتباع واعتذارا عما فعلوا بهم. لو هدانا الله للإيمان ووفقنا له. لهديناكم ولكن ضللنا فأضللناكم