Bu müfessire göre metin, dönme (irtidad) fiilinin sebebi ile sonucu arasındaki ilişkiyi tartışmaktadır; kıyamet gününde cennete hidayet edilememenin bu irtidada sebep veya illet olmadığı, aksine bu irtidadın bir sonucu ve onun ma'lülü olduğu belirtilir. Buna göre bu tür bir te'vil geçersiz kılınmakta, ardından Allah'ın onları imandan çevirdiği hususunun beyanı tekit edilmektedir.

وعدم الهداية يوم القيامة إلى الجنة ليس سببا لذلك الارتداد ، ولا علة له بل مسببا عنه ومعلولا له فبطل هذا التأويل

Bu müfessire göre ayetteki ifade, insanların dünyayı ahirete tercih ettikleri, onu ahirete karşı seçtikleri anlamına gelmektedir.

أي اختاروها على الآخرة

Beydâvî'ye göre 'ذلك' işareti, imandan sonra küfre düşmeye veya öncesindeki tehdide (vaîd) işaret eder. Bu kişiler dünya hayatını ahirete tercih ettikleri için Allah onları hidayete erdirmemiş, kalpleri, işitme ve görmeleri mühürlenmiş; bu yüzden hakkı idrak edip düşünmekten âciz kalmış, gafletin en kâmil derecesinde olup akıbetlerini düşünememişlerdir. Sonuç olarak ömürlerini kendilerini ebedî azaba sürükleyecek şeylere harcadıklarından ahirette hüsrana uğrayanlardan olmuşlardır.

ذلك إشارة إلى الكفر بعد الإيمان أو الوعيد. بأنهم استحبوا الحياة الدنيا على الآخرة بسبب أنهم آثروها عليها. وأن الله لا يهدي القوم الكافرين أي الكافرين في علمه إلى ما يوجب ثبات الإيمان ولا يعصمهم من الزيغ.