Taberî'ye göre bu ayet, Ammar b. Yasir ve arkadaşlarının müşrikler tarafından işkenceyle küfür kelimesini söylemeye zorlanmaları üzerine inmiştir; kalbi imanla dolu olarak dilinden zorla küfür kelamı çıkaran kişiye günah yoktur, ancak kalbiyle küfrü seçip razı olan ve göğsünü küfre açan kimse üzerine Allah'ın gazabı ve büyük azap vardır. Bu ayrım, zorlama altında dil ile söylenen söz ile kalben inanılan hakikat arasındaki farka dayanır.

فتأويل الكلام إذن: من كفر بالله من بعد إيمانه، إلا من أكره على الكفر فنطق بكلمة الكفر بلسانه، وقلبه مطمئن بالإيمان، موقن بحقيقته صحيح عليه عزمه غير مفسوح الصدر بالكفر، لكن من شرح بالكفر صدرا، فاختاره وآثره على الإيمان، وباح به طائعا، فعليهم غضب من الله، ولهم عذاب عظيم.

Zemahşerî bu metinde, âyetteki ifadenin i'rab yönlerini (mübtedadan bedel, haberden bedel, zem üzere mensub, veya şart cümlesi olma ihtimalleri) tartıştıktan sonra âyetin inişiyle ilgili rivayete geçer: Mekke müşriklerinin bazı Müslümanları işkenceyle küfür sözü söylemeye zorladığını, Ammar'ın dilinden zorla küfür kelimesi çıktığı halde kalbinin iman üzere sabit kaldığını, buna karşılık Yasir ve Sümeyye gibilerin işkenceye direnip şehit olduklarını anlatır. Zemahşerî, Ammar'ın takiyyesi ile ebeveyninin sabrı arasında hangisinin daha faziletli olduğu sorusuna, sabredip öldürülmenin İslam'ı yüceltmesi bakımından ebeveyninin fiilini tercih ederek cevap verir. Son olarak Müseyleme'nin iki adamı sınadığı rivayetini nakleder ve Hz. Peygamber'in ruhsatla amel edeni de, hakkı açıkça söyleyip öldürüleni de onayladığını belirtir.

فإن قلت : أي الأمرين أفضل ، أفعل عمار أم فعل أبويه ؟ قلت : بل فعل أبويه ؛ لأن في ترك التقية والصبر على القتل إعزازا للإسلام

Bu müfessire göre ayetteki istisna, kalben iman edip dilinden zorla küfür kelimesi çıkan kimseyi kapsar; mükrehin (zorlanan kişi) kalbi imanla dolu olduğu için mü'min sayılır ve kendisine dilinden çıkan söz nedeniyle günah yazılmaz. Ayrıca takıyye ile ilgili çeşitli hükümler zikredilmiş; takıyyenin sadece küfür ve düşmanlık gösterme konusunda değil, gerektiğinde daha geniş maslahatlar için de caiz olabileceği belirtilmiştir. Ammar, Bilal, Suheyb, Habbab gibi sahabilerin işkenceye rağmen kalben iman üzere sabit kaldıkları, ancak bazılarının dilden zorla küfür sözü söylediği rivayet edilmiştir.

المسألة الرابعة : يجب ههنا بيان الإكراه الذي عنده يجوز التلفظ بكلمة الكفر ، وهو أن يعذبه بعذاب لا طاقة له به ، مثل التخويف بالقتل ، ومثل الضرب الشديد والإيلامات القوية

Kurtubî'ye göre bu ayet, imandan sonra küfre girenler hakkındadır ve öncelikle Kelbî'nin naklettiği bazı münafıklar hakkında inmiş olmakla birlikte, esas olarak Ammâr b. Yâsir'in işkence altında zorla küfür sözü söylemesi olayına atıfla nazil olmuştur. Ammâr diliyle istenileni söylemiş fakat kalbi imanla sabit kalmış, bunu Peygamber'e şikâyet ettiğinde Peygamber kalbinin durumunu sorup 'eğer tekrar zorlanırsan yine öyle yap' buyurmuştur. Bu metne göre ayet, zorlama (ikrah) altında küfür sözü söyleyenin -kalbi imanla dolu olduğu sürece- günahkâr sayılmayacağına dair fıkhi hükmün de temel dayanağıdır.

وأما عمار فأعطاهم ما أرادوا بلسانه مكرها فشكا ذلك إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال له رسول الله صلى الله عليه وسلم : ( كيف تجد قلبك ( قال : مطمئن بالإيمان فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم : ( فإن عادوا فعد (

İbn Kesîr'e göre bu ayet, küfre zorlanan kişinin kalbi imanla dolu olduğu halde canını korumak için diliyle küfür sözünü söylemesine (takiyye) cevaz verildiğini bildirmektedir; ayet Ammar b. Yasir'in müşrikler tarafından işkenceyle Hz. Muhammed'i inkâra zorlanması olayı üzerine nazil olmuştur. Ancak müfessire göre daha faziletli ve efdal olan, ölüm tehlikesi olsa da dinde sabit kalmaktır; bu hususta Abdullah b. Huzâfe es-Sehmî'nin Rumlar elindeki direnişi örnek olarak zikredilir.

ولهذا اتفق العلماء على أن المكره على الكفر يجوز له أن يوالي إبقاء لمهجته ويجوز له أن يستقتل

Beydâvî'ye göre bu ayet, kalben imanı sabit kalıp yalnızca zorlama altında küfür sözü söyleyenlerle, kalben de küfrü kabul edip razı olanlar arasında ayrım yapmaktadır. Kalbi imanla mutmain olduğu halde diliyle küfür lafzını söyleyen kişi için bu istisna geçerlidir; asıl gazap ve azap, göğsünü küfre açan ve bunu içtenlikle benimseyene aittir. Ammar ve ebeveyni Yasir ile Sümeyye kıssası bu hükmün örneği olarak zikredilir; Ammar'ın zorlama altında söylediği söz kendisini imandan çıkarmamış, buna karşın dinin izzeti için susmayı tercih eden ebeveyni ise şehit olmuştur.

وقلبه مطمئن بالإيمان لم تتغير عقيدته، وفيه دليل على أن الإيمان هو التصديق بالقلب. ولكن من شرح بالكفر صدرا اعتقده وطاب به نفسا. فعليهم غضب من الله ولهم عذاب عظيم إذ لا أعظم من جرمه.