Taberî bu ayette münafıkların yeminlerini kendilerine bir kalkan (cünne) edinmelerinden bahseder; bunlar Allah ve Rasûlü'ne inandıklarını söyleyip sonra şüphe ve yalanlamalarıyla küfre düşen kimselerdir. Onların işledikleri bu davranış -yalan ve nifak sebebiyle- kötü bir eylem olarak nitelendirilmiştir. Ayrıca bir başka ayet bağlamında müşriklerin, Allah'ın hüccetlerine uymayı terk edip dünya menfaati karşılığında insanları İslam'a girmekten alıkoyduklarını belirtir.

يقول: إن هؤلاء المنافقين الذين اتخذوا أيمانهم جنة ساء ما كانوا يعملون في اتخاذهم أيمانهم جنة، لكذبهم ونفاقهم، وغير ذلك من أمورهم

Bu metin, Mukâtil'in görüşünü nakletmektedir: Ayette geçen 'yalan' ifadesi, münafıkların zâhirde iman etmelerine karşılık gizlice/içten küfretmelerini ifade eder. Yani bu, onların dış görünüşleriyle iç durumları arasındaki çelişkiyi tekrar vurgulayan bir tekit niteliğindedir.

قال مقاتل : ذلك الكذب بأنهم آمنوا في الظاهر ، ثم كفروا في السر ، وفيه تأكيد لقوله

Kurtubî bu bölümde 'sadd' (yüzçevirme/engelleme) kavramını iki anlamda ele alır: birincisi Allah yolundan yüz çevirmek, ikincisi başkalarını Allah yolundan men etmek. Ayrıca münafıkların yaptığı işlerin çok kötü olduğunu vurgular; bu kötülük onların nifakları, yalan yeminleri ve insanları Allah yolundan alıkoymalarından kaynaklanır.

أي أعرضوا من الصدود أو منعوا عن سبيل الله من الصد

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kâfirlerin Allah'ın ayetlerine tabi olmak yerine değersiz dünya işleriyle oyalanıp bunları tercih ettiklerini; ayrıca bununla birlikte müminleri de hakka tabi olmaktan alıkoyduklarını anlatmaktadır.

يعني أنهم اعتاضوا عن اتباع آيات الله بما التهوا به من أمور الدنيا الخسيسة أي منعوا المؤمنين من اتباع الحق

Beydâvî'ye göre 'اشتروا بآيات الله ثمنا قليلا' ifadesi, ahd bozanların Kur'an'ı bırakıp hevâ ve şehvetlere tabi olmayı tercih etmelerini anlatır; 'فصدوا عن سبيله' onların bu tercihinin dinden veya Beytullah'a gidilen yoldan (hac ve umre yapanları engellemek suretiyle) alıkoymaya vardığını gösterir. 'لا يرقبون في مؤمن إلا ولا ذمة' ifadesi ise önceki ayette geçen 'ساء ما كانوا يعملون'un ne olduğunu açıklayan bir tefsirdir, tekrar değildir; bazı âlimlere göre ise ilk ayet ahdi bozan herkesi kapsarken bu ayet özel olarak Yahudileri veya Ebû Süfyân'ın topladığı Arapları kastetmektedir.

والفاء للدلالة على أن اشتراءهم أداهم إلى الصد. إنهم ساء ما كانوا يعملون عملهم هذا أو ما دل عليه قوله: لا يرقبون في مؤمن إلا ولا ذمة فهو تفسير لا تكرير.

Zemahşerî'ye göre münafıklar yeminlerini veya sahte imanlarını bir kalkan (cünne) edinerek kendilerini müminlerden ve onlara verdikleri zarardan korumaktadırlar; böylece güven içindeyken insanları Allah yolundan çevirmişlerdir. Ayrıca 'îmânehüm' kıraatinin kesreli okunuşuna göre bu ifade, ettikleri yeminleri veya dışa vurdukları imanı kastetmektedir. İşaret zamiri olan 'zâlike' ise onların en kötü amel işleyenler olduklarına şahit olan söze veya nifak, yalan ve yeminlerle örtünme hallerine dönmekte, bunun sebebinin önce iman edip sonra küfre dönmeleri olduğu belirtilmektedir.

أي سترة يتسترون بها من المؤمنين ومن قتلهم