Bu ayet, Allah'ın peygamberlerine dünyada zafer, ahirette de cennet vaadi verdiğini bildirir. Taberî'ye göre bu vaad, önceki ümmetlerin peygamberlerini yalanlayıp tehdit etmeleri üzerine Allah'ın o kavimlerden inkâr edenleri helak edip peygamberlerine yardım edeceğini vahyetmesiyle ilgilidir. Bütün bunlar aynı zamanda Hz. Muhammed'in kavminden inkâr edenlere bir tehdit, Hz. Muhammed'e ise sabır konusunda bir teselli ve sağlamlaştırmadır; kim Allah'ın huzurunda durmaktan (hesap için) korkar ve O'na itaatle sakınırsa, Allah onu düşmanlarına karşı destekler ve düşmanını helak eder.

أوحى الله إليهم بإهلاك من كفر بهم من أممهم ووعدهم النصر وكل ذلك كان من الله وعيدا وتهديدا لمشركي قوم نبينا محمد صلى الله عليه وسلم على كفرهم به وجراءتهم على نبيه، وتثبيتا لمحمد صلى الله عليه وسلم

Zemahşerî'ye göre 'mekāme rabbihî' ifadesi öncelikle kıyamet günü Allah'ın huzurunda duruş yeri olan hesap makamını ifade eder; ayrıca 'mekām' kelimesinin ziyade (i'lave/ikame) olarak eklenmiş olabileceği ihtimalini de zikreder. Bir başka görüşe göre bu ifade, kulun Allah'ın kendisi üzerindeki kıyamını (gözetimini) ve amellerini koruyup gözetmesini korkması anlamına gelir. Ayrıca 'mekāme rabbihî' ifadesinin, Allah'ın kul üzerinde daimî gözetici ve koruyucu olarak 'kāim' olduğu anlamına da gelebileceğini belirtir.

موقفي وهو موقف الحساب ، لأنه موقف الله الذي يقف فيه عباده يوم القيامة ، أو على إقحام المقام . وقيل : خاف قيامي عليه وحفظي لأعماله

Bu metinde Vâhidî'nin 'el-va'îd' kelimesinin 'îadâ'dan (tehdit) geldiği ve İbn Abbas'ın bunu 'azap ile tehdit edilen şeyden korkma' şeklinde açıkladığı nakledilir. Râzî buradan hareketle, âyette Allah'tan korkma ile Allah'ın vaîdinden (tehdidinden) korkmanın ayrı ayrı zikredilmesinin, bu iki korkunun birbirinden farklı olduğunu gösterdiğini belirtir. Bunu, Allah'ı sevmenin Allah'ın sevabını sevmekten ayrı olmasına benzetir ve bunun hikmet ve tasdik sırlarında yüce bir makam olduğunu söyler.

فهذا يقتضي أن يكون الخوف من الله تعالى مغايرا للخوف من وعيد الله ، ونظيره : أن حب الله تعالى مغاير لحب ثواب الله ، وهذا مقام شريف عال في أسرار الحكمة والتصديق

Kurtubî, 'مقامي' kelimesinin masdar olarak fâile isnad edilmiş bir kullanım olduğunu belirtir; buna göre anlam 'kıyamet günü önümde durması' veya 'kulun üzerindeki gözetimim ve murakabem' şeklindedir. Ayrıca Ahfeş'ten nakille 'مقامي' ifadesinin 'azabım' anlamına da gelebileceğini, 'وعيد'in de Kur'an'ın tehdit ve sakındırıcı ayetleri ya da doğrudan azap anlamında olabileceğini aktarır.

أي مقامه بين يدي يوم القيامة فأضيف المصدر إلى الفاعل والمقام مصدر كالقيام يقال : قام قياما ومقاما وأضاف ذلك إليه لاختصاصه به

İbn Kesîr'e göre bu ayetteki uyarı ve tehdit, kıyamet gününde Allah'ın huzurunda durmaktan korkan ve Allah'ın tehdidinden (vaîd) yani korkutmasından ve azabından çekinen kimseye yöneliktir.

أي وعيد هذا لمن خاف مقامه بين يدي يوم القيامة وخشي من وعيدي وهو تخويفي وعذابي

Beydâvî'ye göre kâfirlerin peygamberlerine yönelttiği tehdit, ya onları yurtlarından çıkarmak ya da eski dinlerine döndürmek şeklindeki iki seçenekten birinin gerçekleşmesine yönelik bir yemindir; 'dönme' ifadesi peygamberlerin hiç o dinde olmadıkları için gerçek anlamda dönüş değil, dönüşme/olma anlamındadır. Allah'ın vahyi ise zalimlerin helak edileceğini ve müminlerin onların yerine o topraklara yerleştirileceğini bildirmektedir; bu vaad Allah'ın huzurunda durmaktan (mâkâmî) ve O'nun tehdidinden (veîd) korkanlara özgüdür.

حلفوا على أن يكون أحد الأمرين، إما إخراجهم للرسل أو عودهم إلى ملتهم، وهو بمعنى الصيرورة لأنهم لم يكونوا على ملتهم قط