Taberî'ye göre ayette geçen 'ينشرون' ifadesi, müşriklerin edindiği ilahların ölüleri diriltip diriltemeyeceği sorusuna işaret eder; yani bu sahte ilahlar ölüleri diriltip yaymaya güç yetiremezken, ölüleri diriten ve öldüren yalnızca Allah'tır. Ayrıca 'inşâr' (diriltme) ile 'inşâz' (kemikleri birleştirme) kavramlarının anlamca birbirine yakın olduğunu, her iki kıraatin de doğru kabul edilebileceğini belirtir.

يقول تعالى ذكره: أتخذ هؤلاء المشركون آلهة من الأرض هم ينشرون، يعني بقوله {هم} : الآلهة. يقول: هذه الآلهة التي اتخذوها، تنشر الأموات، يقول: يحيون الأموات؟ وينشرون الخلق؟ فإن الله هو الذي يحيي ويميت.

Zemahşerî'ye göre ayette müşriklerin ölüleri diriltebilecek ilahlar edinmeleri kınanmaktadır; ancak müşrikler bu iddiayı ilahları için açıkça öne sürmedikleri halde ayetin bu tarzda ifade edilmesi, 'ancak onların diriltebileceği' anlamındaki özgüllük (hasr) anlamını vermek içindir. Yani ifade, kendilerine ilah edindiklerinin dirilteme yetkisini yalnızca kendilerine mahsus kılmayı ima eden bir üslup taşımaktadır.

النكتة فيه إفادة معنى الخصوصية ، كأنه قيل : أم اتخذوا آلهة لا يقدر على الإنشار إلا هم وحدهم

Kurtubî bu ayette geçen istifhamın (soru edatının) inkâr/red anlamı taşıdığını, yani müşriklerin ölüleri diriltebilecek ilahlar edinmediklerini vurguladığını aktarır. Ayrıca 'em' edatının burada 'hel' (mi) anlamında olabileceği, ya da munkatı' (kesik) 'em' olarak yorumlanabileceği, ya da mana bakımından öncesine atıf olabileceği gibi farklı dilbilimsel ihtimalleri sıralar. Bu farklı okumalara göre ayetin ya müşriklerden delil istediği ya da onların ilahlarının ölüleri diriltemeyeceğini vurguladığı belirtilir.

قال المفضل : مقصود هذا الاستفهام الجحد أي لم يتخذوا آلهة تقدر على الاحياء وقيل : ( أم ) بمعنى ( هل ) أي هل اتخذ هؤلاء المشركون آلهة من الأرض يحيون الموتى

İbn Kesîr'e göre bu ifade, müşriklerin taptığı sahte ilahların ölüleri diriltip topraktan çıkaramayacağını, dolayısıyla hiçbir şeye güç yetiremeyen bu varlıkların Allah'a ortak koşulup O'nunla birlikte tapılmasının akıl dışı olduğunu vurgulamaktadır. Ardından Allah'ın, eğer kendisinden başka ilahlar var olsaydı göklerin ve yerin bozulup fesada uğrayacağını haber verdiği belirtilir.

أي أهم يحيون الموتى وينشرونهم من الأرض أي لا يقدرون على شيء من ذلك فكيف جعلوها لله ندا وعبدوها معه ثم أخبر تعالى أنه لو كان في الوجود آلهة غيره لفسدت السموات والأرض

Beydâvî'ye göre bu ayetler, birden fazla ilah bulunması durumunda göklerin ve yerin fesada uğrayacağını bildiren tevhid delilini açıklar. Birden fazla ilahın varlığı, aralarındaki irade ihtilafı ve çekişme sebebiyle kâinatın düzeninin bozulmasını gerektirir; bu yüzden Allah bundan tenzih edilmiştir. Ayrıca Allah'ın fiillerinden sorgulanamayacağı, buna karşılık kulların sorgulanacağı, O'nun azameti ve mutlak hükümranlığından, kulların ise mahlûk ve köle olmalarından kaynaklanır.

لفسدتا لبطلتا لما يكون بينهما من الاختلاف والتمانع، فإنها إن توافقت في المراد تطاردت عليه القدر وإن تخالفت فيه تعاوقت عنه.

Bu müfessire göre metinde geçen 'إن' edatı, 'لو' edatının aksine, şeyin başka bir şeyin yokluğu sebebiyle yokluğunu ifade etmez; sadece şartın gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda şüpheyi ifade eder. Ancak Râzî, şart cümlesinin doğru olmasının, iki cüzünün de doğru veya yanlış olmasını gerektirmediğini vurgular; ayrıca 'أم' edatının burada 'بel' anlamında munkatıa olduğunu ve müşriklerin yerden ilah edinip onları diriltme iddiasını inkâr amacı taşıdığını belirtir. Sonuçta lafzın zahirine göre anlaşılabileceğini, te'vile ihtiyaç olmadığını sonuca bağlar.

فاللفظ لا دلالة فيه عليه البتة