Taberî'ye göre Firavun ailesi kendilerine bolluk, esenlik ve refah geldiğinde bunu kendi haklarıymış gibi görüp 'biz buna daha layığız' derlerdi; kötülük ve sıkıntı geldiğindeyse bunu Musa ve yanındakilerin uğursuzluğuna bağlarlardı. Metin ayrıca bu iyilik ve kötülüklerin gerçekte Allah katında takdir edildiğini, ancak onların bunu bilmediklerinden dolayı Musa'ya uğursuzluk yakıştırdıklarını belirtir.

فإذا جاءت آل فرعون العافية والخصب والرخاء وكثرة الثمار، ورأوا ما يحبون في دنياهم نحن أولى بها. يقول: يتشاءموا ويقولوا: ذهبت حظوطنا وأنصباؤنا من الرخاء والخصب والعافية، مذ جاءنا موسى عليه السلام.

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen kişiler, kendilerine iyilik geldiğinde bunu sıradan ve beklenen bir şey sayarken, kötülük geldiğinde bunu belirli kişilerin uğursuzluğuna bağlayıp onları suçlarlar. Ona göre ayetteki hasene için 'إذا' ile marife kullanımı, iyiliğin çokluğu ve yaygınlığı sebebiyle vukuunun neredeyse kaçınılmaz olmasından; seyyie için 'إن' ile nekre kullanımı ise kötülüğün nadiren ve kısmen vuku bulmasından kaynaklanır. Sonuçta hem iyiliğin hem kötülüğün gerçek sebebi Allah'ın hükmü ve dilemesidir, herhangi bir kişinin uğursuzluğu bunun sebebi değildir.

لأن جنس الحسنة وقوعه كالواجب لكثرته واتساعه . وأما السيئة فلا تقع إلا في الندرة ، ولا يقع إلا شيء منها

Bu müfessire göre âyetteki 'yatayyerû' ifadesi, Firavun kavminin Musa ve kavminin uğursuzluğuna inanarak başlarına gelen kötülüğü onlara isnat etmelerini anlatır; 'tâir' kelimesi ise İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre 'Allah katındaki uğursuzluk/pay' anlamına gelir, yani başlarına gelen şey Allah'ın kaza ve kaderiyledir. Râzî, her iki görüşe göre de âyetin anlamının, kendilerine gelen her hayır veya şerrin Allah'ın kaza ve takdiriyle olduğu noktasında birleştiğini belirtir.

واعلم أن على كلا القولين ، المعنى : أن كل ما يصيبهم من خير أو شر فهو بقضاء الله تعالى وبتقديره

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'tetayyur' (uğursuzluk sayma), Arapların ve Acemlerin kuşların uçuş yönlerine, seslerine ve çeşitli hallere dayanarak hayır veya şer alameti çıkarma âdetlerinden gelir; İslam bu tür uğursuzluk sayma inancını yasaklamıştır. Kuşların ne bir bilgi ne de gelecekle ilgili bir haber verme yetisi vardır, dolayısıyla tetayyur batıl inançlar kapsamındadır. Hz. Peygamber 'Kuşları yuvalarında bırakın' buyurarak cahiliye devrindeki bu uygulamayı men etmiştir.

فجاء الإسلام بالنهي عن التطير والتشاؤم بما يسمع من صوت طائر ما كان وعلى أي حال كان فقال عليه السلام : ( أقروا الطير على مكناتها

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kavmin başlarına gelen bolluk ve rızkı kendi haklarıymış gibi görmelerini, sıkıntı ve musibetleri ise başkalarına (Musa ve beraberindekilere) bağlamalarını anlatır. İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre bu musibetler Allah katından takdir edilmiştir. Metin ayrıca Salih kavminin de benzer bir tutum içinde olduğuna işaret eder.

قال علي بن أبي طلحة عن ابن عباس يقول مصائبهم عند الله وقال قوم صالح أي من قبل الله

Beydâvî'ye göre Firavun ailesi kuraklık ve ürün azlığıyla ibret almaları için sınanmıştır; bolluk geldiğinde bunu kendi haklarıymış gibi sahiplenmişler, sıkıntı geldiğinde ise Musa ve beraberindekileri uğursuzluk sebebi saymışlardır. Halbuki uğurlarının/şerlerinin gerçek kaynağı Allah'ın hükmü ve dilemesi ya da O'nun katında yazılı olan amelleridir, ama çokları bunu bilmez.

وهذا إغراق في وصفهم بالغباوة والقساوة، فإن الشدائد ترقق القلوب وتذلل العرائك وتزيل التماسك سيما بعد مشاهدة الآيات، وهم لم تؤثر فيهم بل زادوا عندها عتوا وانهماكا في الغي