Taberî'ye göre bu ayette iki meşhur kıraat vardır: 'lâ yükezzibûneke' (şeddesiz) okuyanlara göre müşrikler Peygamber'in doğruluğunu bilirler ama inatları ve kıskançlıkları sebebiyle onu sözle yalanlarlar; 'lâ yükezzibûneke' (şeddeli) okuyanlara göre ise müşriklerden bir kısmı onu gerçekten yalancı sayar (şair, kâhin, mecnun derler) ve getirdiği vahyi inkâr ederler. Taberî her iki kıraatin de sahih bir anlam yönü olduğunu, çünkü müşriklerden hem bilerek inkâr edenlerin hem de gerçekten yalanlayanların bulunduğunu belirtir.

والصواب من القول في ذلك عندي أن يقال: إنهما قراءتان مشهورتان قد قرأ بكل واحدة منهما جماعة من القراء، ولكل واحدة منهما في الصحة مخرج مفهوم

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen ifade 'sâhirun kezzâbun' sözüdür ve kıraat farkına göre 'kezzebe' (yalancı saymak) ya da 'ekzebe' (yalancı bulmak) anlamına gelebilir. Ona göre asıl anlam, Peygamber'in yalanlanmasının gerçekte Allah'a dönük bir yalanlama olduğudur; çünkü Peygamber mucizelerle doğrulanmış bir elçidir, dolayısıyla onlar aslında Peygamber'i değil Allah'ın ayetlerini inkâr ederek Allah'ı yalanlamaktadırlar. Bu okuma, Peygamber'e kendi şahsı için üzülmeyi bırakıp, asıl önemli olan Allah'ın ayetlerinin inkâr edilmesine yönelmesini teselli eder mahiyettedir.

والمعنى أن تكذيبك أمر راجع إلى الله ، لأنك رسوله المصدق بالمعجزات فهم لا يكذبونك في الحقيقة وإنما يكذبون الله بجحود آياته

Fahreddin er-Râzî bu bölümde 'yükezzibûneke' ayetindeki tahfif ve teşdid kıraatleri arasındaki farkı tartışır; bazı âlimlere göre iki kıraat arasında anlam farkı vardır (biri Peygamber'i yalancılıkla itham etmek, diğeri getirdiği şeyin yalan olduğuna inanmak), bazılarına göre ise ikisi de aynı anlama gelir. Ardından ayetin zâhirinin, müşriklerin Hz. Muhammed'i yalanlamadıklarını ama Allah'ın ayetlerini inkâr ettiklerini gösterdiğini belirtir ve bunu, gizlide tasdik edip alenen inkâr ettiklerine dair rivayetlerle (Haris b. Amir ve Ahnes b. Şerik kıssaları) açıklar.

أن القوم ما كانوا يكذبونه في السر ولكنهم كانوا يكذبونه في العلانية ويجحدون القرآن والنبوة

Kurtubî'ye göre bu ayet, Ebû Cehil ve arkadaşlarının Hz. Peygamber'e 'seni yalancı saymıyoruz, sen bizim yanımızda doğru sözlüsün, ama getirdiğin şeyi yalanlıyoruz' demeleri üzerine inmiştir. Ayetteki 'yükezzibûneke' fiili tahfif (yükezzibûneke) okunuşuyla 'seni yalancı bulmuyorlar' anlamına gelirken, teşdid (yükezzibûneke) okunuşuyla 'seni delil ve burhanla yalanlayamıyorlar' anlamına gelir; bu iki farklı kıraat farklı anlamlar doğurur.

إن رسول الله صلى الله عليه وسلم مر بأبي جهل وأصحابه فقالوا : يا محمد والله ما نكذبك وإنك عندنا لصادق ولكن نكذب ما جئت به فنزلت هذه الآية

İbn Kesîr'e göre ayet, müşriklerin Peygamber'i (s.a.v.) yalancılıkla itham etmediklerini, aksine getirdiği hakkı bilerek inkar ettiklerini ve gerçeği kalpleriyle biliyor olmalarına rağmen kibir ve inat nedeniyle hakkı reddettiklerini ifade eder. Bu durum Ebu Cehil'in ve diğer müşrik liderlerin Peygamber'in doğruluğunu bildikleri halde kabile asabiyeti ve şeref kaygısıyla iman etmemelerini konu alan rivayetlerle desteklenir.

أي لا يتهمونك بالكذب في نفس الأمر أي ولكنهم يعاندون الحق ويدفعونه بصدورهم

Beydâvî'ye göre ayet, Peygamber'in kavminin sözlerinden duyduğu üzüntüyü ele almakta; onların gerçekte Peygamber'i yalanlamadıklarını, sadece getirdiği ayetleri bilerek inkâr ettiklerini belirtmektedir. 'Zalimler' ifadesinin zamir yerine konulması, onların bu inkârlarıyla zulmettiklerine veya zulme alışkın olduklarına işaret eder. Ebû Cehil'in 'seni yalanlamıyoruz, sen bize göre doğrusun, ancak getirdiğini yalanlıyoruz' dediği rivayet edilmiş ve ayetin bu sebeple indiği nakledilmiştir.

روي أن أبا جهل كان يقول: ما نكذبك وإنك عندنا لصادق وإنما نكذب ما جئتنا به. فنزلت.