Taberî'ye göre bu ayet, İsrailoğullarının işledikleri kötülüklerden (masiyetlerden) birbirlerini sakındırmadıklarını, birbirlerine karşı bu konuda hiçbir uyarıda bulunmadıklarını anlatmaktadır. Ayetteki 'münker' ifadesi Allah'a karşı işledikleri günahları ifade eder. Bu durum Allah'ın onların bu davranışının ne kadar kötü olduğuna dair bir kasem (yemin) içerdiği şeklinde yorumlanmıştır.

لا ينتهون عن منكر فعلوه ، ولا ينهى بعضهم بعضا. ويعني بالمنكر: المعاصي التي كانوا يعصون الله بها.

Bu müfessire göre 'lâ yetenâhevne' ifadesi iki farklı anlama gelebilir: birincisi ve cumhurun tercih ettiği görüşe göre bu, birbirlerini kötülükten alıkoymamaları, yani aralarında emr-i bi'l-ma'ruf nehy-i ani'l-münker yapmamalarıdır; ikincisi ise kişinin bizzat kendisinin o kötülükten vazgeçmemesi anlamındadır. Râzî ayrıca 'lebi'se' ifadesindeki lam harfinin kasem lamı olduğunu belirterek, Allah'ın bu davranışı yani günah işleme, düşmanlık ve emr-i bi'l-ma'ruf nehy-i ani'l-münkeri terk etmeyi kötülediğini açıklar. Bir itiraza karşı da, işlenmiş bir fiilden vazgeçmenin imkânsız olduğu itirazına üç farklı cevap sunarak (tekrarından vazgeçmeme, niyet edilip vazgeçmeme, ısrardan vazgeçmeme) meseleyi çözümler.

وللتناهي هاهنا معنيان : أحدهما : وهو الذي عليه الجمهور أنه تفاعل من النهي ، أي كانوا لا ينهى بعضهم بعضا ، روى ابن مسعود عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال : ( من رضي عمل قوم فهو منهم ومن كثر سواد قوم فهو منهم )

Kurtubî'ye göre bu ayet, İsrailoğulları'nın birbirlerini kötülükten men etmemelerini kınamaktadır; bu terki yapanlar zemmedildiği gibi onlardan sonra aynı fiili işleyenler de kınanmaktadır. Ayette günahkârlarla oturup kalkmanın (mücâleset) yasaklandığına, onlardan uzak durulup terk edilmesi gerektiğine dair delil bulunmaktadır.

وفي الآية دليل على النهي عن مجالسة المجرمين وأمر بتركهم وهجرانهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın bu ümmeti zikredilen bu vasıflarla methetmesinin ardından, ehl-i kitabı zemmetmeye ve onları ayıplamaya geçtiği bir bağlamda yer almaktadır. Böylece ayetler arasında bir geçiş ve karşılaştırma ilişkisi kurulduğu belirtilmektedir.

ولهذا لما مدح تعالى هذه الأمة على هذه الصفات شرع في ذم أهل الكتاب وتأنيبهم فقال تعالى

Beydâvî'ye göre İsrailoğulları'ndan kâfir olanlar, Allah tarafından Zebur ve İncil'de Davud ve İsa'nın dili üzerinden lanetlenmiştir. Bu lanetin sebebi onların isyanları ve haddi aşmalarıdır; ayrıca birbirlerini işledikleri kötülüklerden alıkoymamaları da kınanmıştır. Metinde ayrıca Eyle halkının Cumartesi yasağını çiğnemesi üzerine maymuna, sofra ehlinin küfrü üzerine de domuza mesh edildiklerine dair bir rivayet aktarılmıştır.

وقيل إن أهل أيلة لما اعتدوا في السبت لعنهم الله تعالى على لسان داود فمسخهم الله تعالى قردة، وأصحاب المائدة لما كفروا دعا عليهم عيسى عليهم السلام ولعنهم فأصبحوا خنازير وكانوا خمسة آلاف رجل.