Taberî bu ayeti, dünyada insanların Yahudilik, Hristiyanlık, Mecusilik ve putperestlik gibi farklı din ve mezheplere ayrılmalarına ve bu ayrılıkların ahirette ortaya çıkacak karşılığa bağlanmasına dair açıklar. Ona göre herkes dünyada yaptığı iyi ya da kötü amele göre karşılık görecek ve o zaman kimin iyi kimin kötü olduğu anlaşılacaktır. Ayrıca Peygamber'e, kendilerinden önceki kitap ehlinden şüpheye düşenlerin heveslerine uymaması, Kur'an'ın kendisinden önceki kitapları tasdik eden ve onlara şahit/emin olan bir kitap olduğu vurgulanır.

يقول تعالى ذكره: ولا تتبع يا محمد أهواء الذين شكوا في الحق الذي شرعه الله لكم من الذين أورثوا الكتاب من بعد القرون الماضية قبلهم، فتشك فيه، كالذي شكوا فيه

Bu müfessire göre şerîat ve minhâc kelimeleri farklı yorumlanabilir: bazılarına göre ikisi de dinin ifadesidir ve tekrar te'kid içindir, bazılarına göre şer'a mutlak şeriati, minhâc ise şeriatin en güzel/üstün yönlerini (mekârimü'ş-şerîa) ifade eder; el-Müberred'e göre ise şerîat yolun başlangıcı, minhâc ise devam eden sürekli yoldur. Ayrıca âyetin 'ümmeten vâhideten' ifadesi Ehl-i Sünnet'e göre her şeyin Allah'ın meşîetiyle olduğuna delildir, Mu'tezile ise bunu 'ilcâ meşîeti' anlamında yorumlamıştır.

وقال آخرون : بينهما فرق ، فالشرعة عبارة عن مطلق الشريعة ، والطريقة عبارة عن مكارم الشريعة ، وهي المراد بالمنهاج ، فالشريعة أول ، والطريقة رخر . وقال المبرد : الشريعة ابتداء الطريقة ، والطريقة المنهاج المستمر

Kurtubî bu bölümde birkaç ayrı konuyu ele alır: 'ترجع/تردون' okuyuşlarının meful bina edilmesinin de güzel bir kıraat olduğunu, işlerin hem dünyada hem ahirette Allah'a dönük olduğunu; 'مهيمن' kelimesinin şahit, hafız, musaddık, emin gibi manalara geldiğini müfessirlerden nakiller vererek açıklar; ve şeriat-minhac kavramlarını her ümmete ayrı bir şeriat verildiği, ancak tevhidin ortak olduğu şeklinde yorumlar.

ومعنى الآية أنه جعل التوراة لأهلها والإنجيل لأهله والقرآن لأهله وهذا في الشرائع والعبادات والأصل التوحيد لا اختلاف فيه

İbn Kesîr, 'mühemin' kelimesinin Kur'an'ın kendinden önceki kitaplara emin, şahit ve hakim olması anlamına geldiğini; ona uyanın (Kur'an'ın) o kitaplara uygun olanı doğrulayıp muhalif olanı geçersiz kıldığını aktarır. Ayrıca 'şir'a ve minhâc' ifadesinin bütün ümmetlere hitap ettiğini, her peygambere ayrı şeriat verilip sonunda hepsinin Hz. Muhammed'in şeriatıyla nesholunduğunu belirtir; tevhid ise bütün peygamberlerin ortak dinidir.

وهذه الأقوال كلها متقاربة المعنى فإن اسم المهيمن يتضمن هذا كله فهو أمين وشاهد وحاكم على كل كتاب قبله

Beydâvî'ye göre her ümmete verilen 'şir'a' ve 'minhac' farklı şeriatlerdir; bunlar zamana ve nesle uygun hikmet gereği farklılaştırılmıştır. Allah dileseydi tüm insanları tek bir din üzerinde birleştirebilirdi, fakat bunun yerine insanları kendilerine verilen farklı şeriatlerle imtihan etmeyi murad etmiştir. Bu ayet, önceki şeriatlerle mükellef olunmadığına delil olarak da kullanılmıştır.

ولكن ليبلوكم في ما آتاكم من الشرائع المختلفة المناسبة لكل عصر وقرن، هل تعملون بها مذعنين لها معتقدين أن اختلافها بمقتضى الحكمة الإلهية، أم تزيغون عن الحق وتفرطون في العمل.

Zemahşerî'ye göre "mâ" edatı, "enzele" veya "eraeytüm" fiiliyle nasb konumundadır ve bu ifade, insanları zorlama ve mecbur bırakma yoluyla değil, akıl yürütme yoluyla hakkı kabule çağırma anlamı taşır. Allah'ın dilediğini saptırması, kâfirliği seçeceğini bildiği ve bunda ısrar eden kişiyi yardımsız bırakmasıyla açıklanır. Ayrıca Allah'ın indirdiği kitaba iman, indirildiği sahih olan her kitaba imanı kapsar; çünkü ayrılığa düşenler bazı kitaplara iman edip bazılarını inkar etmişlerdir.

وهو أن يخذل من علم أنه يختار الكفر ويصمم عليه