Taberî, yüzleri kararanların 'imanınızdan sonra küfrettiniz mi' şeklinde azarlanacağı konusunda müfessirler arasında görüş ayrılığı bulunduğunu aktarır; kimileri bunun bu ümmetten iman ettikten sonra dönenler (Haricîler) olduğunu, kimileri Âdem zürriyetinden alınan ezelî misakla iman eden sonra küfreden herkes olduğunu, kimileri de münafıklar olduğunu söylemiştir. Taberî, bunlar arasında Übey b. Ka'b'dan nakledilen görüşü, yani bu ifadenin bütün kâfirleri kapsadığını ve azarlanan imanın Âdem zamanında alınan misak imanı olduğunu tercih eder.

وأولى الأقوال التي ذكرناها في ذلك بالصواب القول الذي ذكرناه عن أبي بن كعب أنه عنى بذلك جميع الكفار، وأن الإيمان الذي يوبخون على ارتدادهم عنه، هو الإيمان الذي أقروا به

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Allah'a kavuşmayı yalanlayanların kıyametin ansızın gelişiyle karşılaşacakları hasret ve pişmanlığı anlatır; buradaki alay ve azarlama, onların Allah'ın vaad ve tehdidiyle istihza etmelerine yöneliktir. 'Hattâ' edatı 'kezzebû' fiiline gaye olup 'hasira' fiiline değildir, çünkü onların hüsranı sonu olmayan bir şeydir; yani yalanlamaları kıyametin gelip hasret duydukları vakte kadar sürmüştür. Ölüm anında da hasret duyup duymayacakları sorusuna, ölümün âhiret hallerinden ve onun mukaddimelerinden sayıldığı, bu yüzden kıyamet cinsinden kabul edilip onun ismiyle anıldığı belirtilerek cevap verilir.

و { حتى } غاية لكذبوا لا لخسر ، لأن خسرانهم لا غاية له . أي ما زال بهم التكذيب إلى حسرتهم وقت مجيء الساعة . فإن قلت : أما يتحسرون عند موتهم ؟ قلت : لما كان الموت وقوعا في أحوال الآخرة ومقدماتها جعل من جنس الساعة وسمي باسمها

Kurtubî, yüzlerin ağarması ve kararmasının kıyamet günü kabirlerden kalkış anında, amel defterinin okunması sırasında, mizan tartılırken ya da mücrimlerin ayrılması esnasında gerçekleşebileceğine dair farklı görüşleri nakleder. Ayrıca kimlerin yüzünün karardığı konusunda da çeşitli görüşler zikreder: İbn Abbas'a göre bidat ehli, Atâ'ya göre Kurayza ve Nadîr oğulları, Übey b. Ka'b'a göre kâfirler, Hasan'a göre münafıklar, Katade'ye göre mürtedler, İkrime'ye göre önce Muhammed'e (sav) iman edip sonra inkar eden Ehl-i Kitap, Mâlik b. Enes'e göre ehl-i ehvâ (bidatçılar) olduğu belirtilmiştir.

وأختلفوا في التعيين فقال أبن عباس : تبيض وجوه أهل السنة وتسود وجوه أهل البدعة

İbn Kesîr'e göre ayette işaret edilen ilk fitne ve bidat, İslam'da ortaya çıkan Haricîlerdir; bunların başlangıcı Hz. Peygamber'in Huneyn ganimetlerini paylaştırması sırasında ortaya çıkan dünyevi hoşnutsuzluğa dayanır. Zü'l-Huveysıra'nın Peygamber'e adaletsizlik iddiasıyla itiraz etmesi bu fitnenin başlangıcı olarak zikredilir ve Peygamber'in bu kişiyi öldürmeyip 'bu kökten çıkacak bir topluluk' şeklindeki ifadesi nakledilir. Daha sonra bu grubun Hz. Ali döneminde Nehrevan'da ortaya çıktığı, ardından Kaderiyye, Mutezile, Cehmiyye gibi fırkalara bölündüğü ve ümmetin yetmiş üç fırkaya ayrılacağına dair hadisle bağlantılı olduğu belirtilir.

وكان مبدؤهم بسبب الدنيا حين قسم النبي صلى الله عليه وسلم غنائم حنين فكأنهم رأوا في عقولهم الفاسدة أنه لم يعدل في القسمة ففاجئوه بهذه المقالة فقال قائلهم وهو ذو الخويصرة بقر الله خاصرته إعدل فإنك لم تعدل

Beydâvî'ye göre yüzlerin ağarması ve kararması, kişideki sevinç parıltısı ile korku bunalımının bir mecazi ifadesidir; bazı görüşe göre ise hak ehli yüz aklığı, sahife aklığı, nur ve sağ elle tanınırken batıl ehli bunların zıddıyla damgalanır. Yüzleri kararanlar mürtedler ya da Hz. Peygamber'e önceden iman edip sonra onu inkar eden Ehl-i Kitap, ya da fıtri delillerle imana muktedir olduktan sonra küfre sapan tüm kâfirlerdir. Cennetin 'rahmet' olarak anılması, müminin ömrünü Allah'a ibadetle geçirse de cennete ancak O'nun rahmet ve fazlıyla gireceğine işaret eder.

وبياض الوجه وسواده كنايتان عن ظهور بهجة السرور وكآبة الخوف فيه. وقيل يوسم أهل الحق ببياض الوجه والصحيفة وإشراق البشرة وسعي النور بين يديه وبيمينه، وأهل الباطل بأضداد ذلك.

Bu müfessire göre âyette yüzlerin ağarması ve kararması, tevhid ve nübüvvete iman edenlerle bunu inkâr edenlerin durumunu ifade eder; ak yüzlüler cennet ehli, kara yüzlüler ise cehennem ehlidir. Ayrıca âyetteki 'küfür' ifadesinin mutlak olarak zikredilmesi, gerek sonradan küfre düşenleri (irtidat edenleri) gerekse aslî kâfirleri kapsayacak şekilde genel bir hüküm taşır; bazı müfessirler bunu ehl-i kitap, mürtedler, münafıklar, bidat ehli veya Hariciler gibi belirli gruplara tahsis etmiştir.

فحينئذ يلزم نفي المنزلة بين المنزلتي