Bu müfessire göre ayet, Yahudilerden Şas b. Kays adlı bir kişinin İslam'dan sonra Evs ve Hazrec kabileleri arasında cahiliye dönemindeki düşmanlığı yeniden canlandırmak için kışkırtmasına dair inmiştir. Allah bu davranışı kınamış ve Müslümanları ayrılık ve ihtilaftan sakındırıp birlik ve uyum içinde olmalarını emretmiştir. Ayrıca ayetteki 'kendilerine apaçık deliller geldikten sonra ayrılığa düşenler' ifadesi ehl-i kitaba (Yahudi ve Hristiyanlara) işaret etmektedir; onların dinlerinde ihtilafa düşüp ayrılığa girdikleri gibi Müslümanların da aynı yola girmemeleri istenmiştir.

فأمر فتى شابا من اليهود وكان معه، فقال: اعمد إليهم، فاجلس معهم وذكرهم يوم بعاث وما كان قبله، وأنشدهم بعض ما كانوا تقاولوا فيه من الأشعار

Bu müfessire göre ayet, önceki ayetlerde geçen Ehl-i Kitab'ın hased sebebiyle nassları şüphelerle karıştırma çabasına bir devam niteliğindedir; Allah müminleri iman ve davete çağırdıktan sonra onları Ehl-i Kitab'ın yaptığı gibi tefrikaya düşmekten sakındırmıştır. Tefrikanın sebebi olarak hevaya uyma, nefse itaat ve hased zikredilmiş, ayrıca bazılarının bir kısım peygamberleri tasdik edip bir kısmını inkar etmesiyle düşmanlık ve ayrılığa düştükleri belirtilmiştir. Râzî ayrıca bu ümmetin bidatçilerinin (müşebbihe, kaderiyye, haşviyye gibi) de aynı duruma düştüğünü ve hatta kendi zamanının çoğu aliminin bu sıfatla nitelendiğini söyler.

تفرقوا واختلفوا بسبب اتباع الهوى وطاعة النفس والحسد ، كما أن إبليس ترك نص الله تعالى بسبب حسده لآدم

Kurtubî bu ayette 'câehum' ve 'câethum' şeklindeki fiil kullanımlarının Yahudi ve Hıristiyanlarla ilişkili olduğunu belirtiyor; müzekker fiil (câehum) topluluğun (cemi') üzerine, müennes fiil (câethum) ise cemaat (topluluk bütünlüğü) anlamı üzerine gelmektedir.

اليهود والنصارى جاءهم مذكر على الجمع وجاءتهم على الجماعة

İbn Kesîr'e göre bu ayette Allah, bu ümmeti geçmiş ümmetler gibi hüccet ikame edilmişken parçalanıp ihtilafa düşmekten ve emr-i bi'l-ma'ruf nehy-i ani'l-münker'i terk etmekten nehyetmektedir. Bu görüşünü desteklemek için Muâviye b. Ebî Süfyân'dan nakledilen bir hadis zikreder; bu hadiste Hz. Peygamber ehl-i kitabın 72 fırkaya, bu ümmetin ise 73 fırkaya ayrılacağını, bunlardan sadece cemaat üzere olanın kurtulacağını haber vermektedir.

إن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال إن أهل الكتابين افترقوا في دينهم على ثنتين وسبعين ملة وإن هذه الأمة ستفترق على ثلاث وسبعين ملة يعني الأهواء كلها في النار إلا واحدة وهي الجماعة

Beydâvî'ye göre ayette geçen 'tefrikaya düşenler' ifadesi, tevhid, tenzih ve ahiret hallerinde ihtilafa düşen Yahudi ve Hıristiyanlar gibi kimseleri kastetmektedir; onlara hakkı açıklayan ve ittifakı gerektiren deliller geldikten sonra bu ayrılığa düşmüşlerdir. Ancak bu müfessire göre buradaki nehiy, füru meselelerinde değil, usul (temel akide) meselelerindeki tefrikaya has kılınmıştır. Ayetin sonundaki büyük azap tehdidi, hem tefrikaya düşenlere yönelik bir vaîd hem de onlara benzeyenler için bir tehdittir.

والأظهر أن النهي فيه مخصوص بالتفرق في الأصول دون الفروع لقوله عليه السلام «اختلاف أمتي رحمة» . ولقوله عليه الصلاة والسلام «من اجتهد فأصاب فله أجران ومن أخطأ فله أجر واحد»