Taberî'ye göre 'behîme' kelimesi Arapçada bütün hayvanları değil, konuşma yeteneği olmayan varlıkları ifade eder; bu yüzden at, katır, eşek gibi bazı hayvanlar behimetu'l-en'âm kapsamına girmez. Ayrıca kurbanların kesiminde Allah'ın adının anılması emrinin, kan akıtma esnasında tekbir getirme anlamına geldiği aktarılır. Ayette geçen 'muhbitîn' ifadesi ise müfessirler arasında 'Allah'a gönül yatıştıranlar', 'mütevazı olanlar' veya 'zulmetmeyen ve zulme uğrasa da karşılık vermeyenler' şeklinde farklı şekillerde yorumlanmıştır.

لأن من البهائم ما ليس من الأنعام، كالخيل والبغال والحمير. وقيل: إنما قيل للبهائم: بهائم ، لأنها لا تتكلم

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, zikri Allah'a has kılmayı ve O'nun rızası için yapılan ameli şirk bulaştırılmadan halis kılmayı ifade eder. 'Muhbitûn' kelimesi ise tevazu gösteren, huşû içinde olan kimseler anlamına gelir ve bu kelime yeryüzünün alçak/sakin kısmı anlamındaki 'hab(i)t'ten türemiştir. Ayrıca bir görüş olarak, muhbitûnun zulmetmeyen ve zulme uğradıklarında da intikam almayan kimseler olduğu da nakledilmiştir.

أي أخلصوا له الذكر خاصة ، واجعلوه لوجهه سالما ، أي : خالصا لا تشوبوه بإشراك . المخبتون : المتواضعون الخاشعون ، من الخبث وهو المطمئن من الأرض . وقيل : هم الذين لا يظلمون ، وإذا ظلموا لم ينتصروا

Bu müfessire göre 'menâsik' ayeti, geçmiş ümmetlerden İbrahim'den sonrakilere kadar her ümmete belirli bir kurban türünün meşru kılındığını, bunun amacının Allah'ın isminin bu ibadetler üzerine anılması olduğunu belirtir. Ayrıca 'muhbitîn' kelimesi için müfessirler arasında tevazu sahibi olma, ibadette gayret gösterme, ihlas sahibi olma, Allah'ı zikirle mutmain olma ve zulmetmeyip zulme uğrasa bile intikam almama gibi çeşitli açıklamalar nakledilmiştir.

وللمفسرين فيه عبارات أحدها : المخبتين المتواضعين عن ابن عباس وقتادة وثانيها : المجتهدين في العبادة عن الكلبي وثالثها : المخلصين عن مقاتل ورابعها : الطمئنين إلى ذكر الله تعالى والصالحين عن مجاهد وخامسها : هم الذين لا يظلمون وإذا ظلموا لم ينتصروا عن عمرو بن أوس

Kurtubî'ye göre 'menseken' kelimesi kurban kesme ve kan akıtma yeri veya eylemi anlamına gelir; her ümmete kendine has bir ibadet/kurban şeriatı verildiğini belirtir. Bu kelimenin ayrıca 'mezhep, ibadet yolu' anlamında da kullanıldığını, bazı âlimlerin bunu bayram veya hac olarak yorumladığını, fakat 'ibadet şeriatı' anlamının daha açık (esah) olduğunu aktarır. Ayrıca 'muhbitin' ifadesini Allah'a mütevazi, boyun eğen, zulmetmeyen ve zulme uğrasa bile karşılık vermeyen müminler olarak açıklar.

ولكل جماعة مؤمنة جعلنا منسكا والمنسك الذبح وإراقة الدم قاله مجاهد يقال : نسك إذا ذبح ينسك نسكا والذبيحة نسيكة وجمعها نسك

İbn Kesîr, bu bölümde her ümmete belirlenmiş bir 'mensek' (kurban/ibadet yeri veya ameli) verildiğini, Zeyd b. Eslem'in bunu Mekke ile ilişkilendirdiğini aktarır. Hz. Peygamber'in kurban kesme uygulamasına dair Enes ve Zeyd b. Erkam rivayetlerini nakleder; kurbanın İbrahim'in sünneti olduğunu ve her kıldan bir hasenat yazılacağını belirtir. Ardından 'ilahınız tek bir ilahtır' ifadesinin, peygamberlerin şeriatları farklı olsa da hepsinin tevhide çağırdığı anlamına geldiğini açıklar. 'Muhbitîn' kelimesini ise Mücahid, Dahhak, Katade, Süddî, Amr b. İdris ve Sevrî'den nakledilen çeşitli tefsirlerle (mutmain olanlar, mütevazi olanlar, korkanlar, zulmetmeyen ve zulme uğradığında karşılık vermeyenler, Allah'ın kazasına razı olup teslim olanlar) açıklar.

قال مجاهد المطمئنين وقال الضحاك وقتادة المتواضعين وقال السدي الوجلين وقال عمرو بن إدريس المخبتين الذين لا يظلمون وإذا ظلموا لم ينتصروا وقال الثوري قال المطمئنين الراضين بقضاء الله المستسلمين له

Beydâvî'ye göre her ümmete tayin edilen mensek, kurban kesme yeri veya kendisiyle Allah'a yaklaşılan bir kurbandır. Bu meşruiyetin amacı, kurban kesilirken Allah'ın adının anılması ve niyetin sadece O'na yönelik olmasıdır; böylece kurbanın hayvan (en'am) cinsinden olması gerektiğine de işaret edilmiştir. Ayrıca 'muhbitin' (Allah'a boyun eğenler) övülmüş, bunların kalplerinin Allah anıldığında O'nun celal nurlarının haşyetiyle ürperdiği belirtilmiştir.

جعلنا منسكا متعبدا أو قربانا يتقربون به إلى الله، وقرأ حمزة والكسائي بالكسر أي موضع نسك. ليذكروا اسم الله دون غيره ويجعلوا نسيكتهم لوجهه، علل الجعل به تنبيها على أن المقصود من المناسك تذكر المعبود.