Taberî, ayette geçen 'العاكف' (mescidde ikamet eden, Mekkeli) ve 'الباد' (dışarıdan gelen) ifadelerinin, Mescid-i Haram'da konaklama ve mesken edinme hakkı bakımından eşit olduklarını; hiçbirinin diğerine bir yerde ikamet konusunda önceliği bulunmadığını ifade ettiğini aktarır. Ayrıca 'يصدون' fiilinin geçmiş zaman 'كفروا'ya atfedilmesinin, küfredenlerin sürekli bir sıfatı olan 'Allah yolundan alıkoyma' anlamını taşıdığını açıklar. Taberî, tercih ettiği görüşün, ayetin bağlamında kâfirlerin müminleri Mescid-i Haram'da hac ve umre ibadetlerini yerine getirmekten alıkoymalarıyla ilgili olduğunu, mülkiyet meselesiyle ilgili olmadığını belirtir.

وإنما اخترنا القول الذي اخترنا في ذلك، لأن الله تعالى ذكره ذكر في أول الآية صد من كفر به من أراد من المؤمنين قضاء نسكه في الحرم عن المسجد الحرام

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'ilhad' kelimesi doğru yoldan sapma, adaletten ayrılma anlamına gelir ve mescid-i haramda kalan kişinin niyetlerinde ve davranışlarında adil ve doğru olmasının gerekli olduğunu ifade eder. Müfessir bu genel anlamın yanında ilhadın 'imarı engelleme', 'ihtikâr (stokçuluk)' ve alışverişte yalan yere yemin etme ('lâ vallahi, belâ vallahi' demek) gibi özel yorumlarını da nakleder. Ayrıca İbn Ömer'in Harem bölgesinde ailesini azarlamaktan kaçınıp bunun için Hill bölgesine çıkması rivayetiyle bu hassasiyeti örneklendirir.

الإلحاد : العدول عن القصد ، وأصله إلحاد الحافر . وقوله : حالان مترادفتان . ومفعول { يرد } متروك ليتناول كل متناول ، كأنه قال : ومن يرد فيه مرادا ما عادلا عن القصد ظالما يعني أن الواجب على من كان فيه أن يضبط نفسه ويسلك طريق السداد والعدل في جميع ما يهم به ويقصده

Râzî'ye göre âyetteki 'ilhâd' kelimesi doğru yoldan/kastten sapma anlamına gelir ve müfessirler bunu şirk, günah işleme veya haksız yere ticaret gibi çeşitli vecihlerle açıklamışlardır; âyette zulüm kelimesinin ilhâda karîn kılınması ise her ne kadar büyük ya da küçük olursa olsun her günahın aslında bir zulüm olmasındandır. Ayrıca 'men yurid' ifadesindeki azabın dünyevi (İbn Hatal kıssası gibi) değil, tehditlerin en büyüğü olması sebebiyle âhiret azabı olarak anlaşılması gerektiği belirtilir.

الإلحاد العدول عن القصد وأصله إلحاد الحافر ، وذكر المفسرون في تفسير الإلحاد وجوها : أحدها : أنه الشرك ، يعني من لجأ إلى حرم الله ليشرك به عذبه الله تعالى ، وهو إحدى الروايات عن ابن عباس وقول عطاء بن أبي رباح وسعيد بن جبير وقتادة ومقاتل

Kurtubî'ye göre bu ayet, Mekke müşriklerinin Hudeybiye yılında Rasûlullah'ı Mescid-i Haram'dan alıkoymasına atıfla nazil olmuştur ve 'yasudde' fiilinin muzari (gelecek/süreklilik) kalıbıyla gelmesi, küfrün yanı sıra alıkoymanın da onların sürekli bir vasfı olduğunu göstermektedir. Ayrıca 'el-âkif' ve 'el-bâd' ifadeleriyle Mescid-i Haram'da (veya tüm Harem'de) mukim olanla dışarıdan gelenin hürmet ve menâsik açısından eşit olduğu, hatta bazı görüşe göre Mekke evlerinde de yerleşiğin sonradan gelene öncelikli olmadığı belirtilmiştir. Metin ayrıca 'ilhad' kelimesinin zulüm/şirk anlamına geldiğini ve Harem'de günahların katlandığını tartışır.

أعاد الكلام إلى مشركي العرب حين صدوا رسول الله صلى الله عليه وسلم عن المسجد الحرام عام الحديبية وذلك أنه لم يعلم لهم صد قبل ذلك الجمع إلا أن يريد صدهم لأفراد من الناس فقد وقع ذلك في صدر المبعث والصد : المنع أي وهم يصدون وبهذا حسن عطف المستقبل على الماضي

İbn Kesîr'e göre bu ayette Beytullah'ın sadece Allah'a ibadet edenler için, tavaf ve namaz (rükû-secde) için kurulduğu belirtilmiştir. Mescid-i Haram'dan alıkoyma hem müşriklerin yaptığı bir eylem hem de o mekanda Mekke halkı ile dışarıdan gelenlerin eşit haklara sahip olduğunu gösteren bir ilkedir; bu bağlamda Mekke evlerinin mülk edinilip edinilemeyeceği konusunda Şâfiî, İshak b. Râhûye ve Ahmed b. Hanbel arasındaki fıkhi ihtilaf aktarılmıştır. Ayrıca 'ilhad' ve 'zulüm' kelimelerinin tefsirinde İbn Abbas, Mücahid, Katade gibi selef alimlerinden farklı rivayetler nakledilmiştir.

وقد جعله الله شرعا سواء لا فرق فيه بين المقيم فيه والنائي عنه البعيد الدار منه ومن ذلك استواء الناس في رباع مكة وسكناها

Beydâvî bu ayette geçen 'يصدون'un mazi 'كفروا' üzerine atfedilmesini, fiilin hal veya istikbal anlamı taşımayıp sürekliliği (istimrar) ifade etmesiyle açıklar; ayrıca 'المسجد الحرام'ın Allah ismine atfedildiğini belirtir. Hanefilerin bu ayeti Mescid-i Haram evlerinin satış ve kiralanmasının cevazsızlığına delil getirdiklerini, ancak bu görüşün zayıf olup başka ayet ve Hz. Ömer'in uygulamasıyla çatıştığını aktarır. Ayrıca 'sواء' kelimesinin i'râbı, 'العاكف' kelimesinin farklı kıraatlerdeki okunuşları (merfû, mansûb, mecrûr) ve bunların gramatik gerekçeleri detaylı olarak izah edilir.

واستشهدوا بقوله: الذي جعلناه للناس سواء العاكف فيه والباد أي المقيم والطارئ، على عدم جواز بيع دورها وإجارتها، وهو مع ضعفه معارض بقوله تعالى: الذين أخرجوا من ديارهم وشراء عمر رضي الله عنه دار السجن فيها من غير نكير