Bu metin Bakara 231. ayetteki 'zarar vermek için tutmayın' ifadesinin, bir kısım erkeklerin boşadıkları eşlerini iddet süresi bitmeden geri alıp tekrar boşayarak kadını zarara sokma ve mağdur etme uygulamasına işaret ettiğini aktarır. Taberî, bu davranışın kadının hakkını geciktirmek, ona zulmetmek ve Allah'ın koyduğu sınırları aşmak anlamına geldiğini, ayetin bunu yasakladığını nakleder. Ayrıca 'bi-ma'ruf' ifadesinin mehir, nafaka, giyim, mesken gibi kadının haklarının tam olarak verilmesi anlamına geldiği belirtilir.

ولا تراجعوهن إن راجعتموهن في عددهن مضارة لهن لتطولوا عليهن مدة انقضاء عددهن، أو لتأخذوا منهن بعض ما آتيتموهن بطلبهن الخلع منكم لمضارتكم إياهن بإمساككم إياهن، ومراجعتكموهن ضرارا واعتداء

Zemahşerî bu bölümde mut'a (boşanan kadına verilecek bağış) konusunun tartışmalı olduğunu aktarır: Eğer kadının mehri belirlenmemişse mut'a vaciptir, ancak Ebu Hanife'ye göre bu sadece bu duruma özeldir ve diğer boşanan kadınlara mut'a farz değildir. Mehri belirlenmiş kadınlar için ise mut'a hükmü ihtilaflıdır; bazı âlimler (Ebu Hanife dahil) bunu müstehap/mendup görürken bazıları vacip görür.

فإن قلت : ما هذا التمتيع أواجب أو مندوب إليه ؟ قلت : إن كانت غير مفروض كانت المتعة واجبة ، ولا تجب المتعة عند أبي حنيفة إلا لها وحدها دون سائر المطلقات ، وإن كان مفروضا لها ؛ فالمتعة مختلف فيها : فبعض على الندب والاستحباب ، ومنهم أبو حنيفة . وبعض على الوجوب

Bu metinde Râzî, ricat (boşanmadan dönüş) meselesinde âlimlerin ihtilafını aktarır: Şâfiî'ye göre nikah ve talak nasıl söz ile gerçekleşiyorsa ricat da ancak sözle (kelam ile) olur; Ebû Hanîfe ve Sevrî'ye göre ise cima ile ricat sahih olur; Mâlik'e göre cima ile ricat niyet varsa geçerlidir. Ayrıca ricat üzerine şahit tutmanın (işhâd) vücûbu konusunda da görüş ayrılığı nakledilir; Şâfiî'nin zâhir mezhebine göre bu müstehaptır, İmlâ'daki görüşe göre ise vâcibtir.

فقال الشافعي رضي الله عنه : لما لم يكن نكاح ولا طلاق إلا بكلام ، لم تكن الرجعة إلا بكلام ، وقال أبو حنيفة والثوري رضي الله عنهما : تصح الرجعة بالوطء ، وقال مالك رضي الله عنه : إن نوى الرجعة بالوطء كانت رجعة وإلا فلا

Kurtubî'ye göre bu ayet, kocanın karısını zarar vermek amacıyla, iddetini uzatmak için boşayıp geri alması uygulamasını yasaklamaktadır. Bu bağlamda 'ma'ruf ile tutma' ifadesi, kocanın karısına karşı yükümlü olduğu hakları yerine getirmesi anlamına gelir; nafaka veremeyen kocanın onu boşaması gerektiği, aksi halde hakimin araya girip ayırması gerektiği görüşü nakledilir. Ayrıca ayetin, cahiliye devrinde yapılan zararlı ve şaka yollu talak uygulamalarını kaldırmak amacıyla indiği belirtilir.

روى مالك عن ثور بن زيد الديلى : أن الرجل كان يطلق امرأته ثم يراجعها ولا حاجة له بها ولا يريد إمساكها كيما يطول بذلك العدة عليها وليضارها فأنزل الله تعالى : ولا تمسكوهن ضرارا لتعتدوا ومن يفعل ذلك فقد ظلم نفسه

Beydâvî'ye göre bu ayet, boşanmış kadınların iddet süresi dolmadan önce ya iyilikle geri alınması ya da iyilikle bırakılması gerektiğini, zarar verme kastıyla tutulmasının veya iddeti uzatmak için tekrar alınmasının yasaklandığını bildirir. Ayrıca Allah'ın ayetlerini alay konusu yapmanın yasaklandığı belirtilir; bu ifade, boşanma, nikah ve azad gibi konularda şaka kastıyla yapılan işlemlerin bile geçerli sayıldığına dair bir uyarı taşır. Son olarak Allah'ın nimetlerinin, özellikle Kitap ve hikmetin (Kur'an ve Sünnet) hatırlanması ve bunlarla öğüt alınması istenir.

ولا تمسكوهن ضرارا ولا تراجعوهن إرادة الإضرار بهن، كأن المطلق يترك المعتدة حتى تشارف الأجل ثم يراجعها لتطول العدة عليها، فنهي عنه بعد الأمر بضده مبالغة.

İbn Kesîr, ayetin nüzul sebebi olarak boşamayı, azad etmeyi veya nikahı 'oyun/şaka olsun diye' söyleyip sonra bunları bağlayıcı saymayan kişilerin durumunu aktarır. Ayrıca bir kısım müfessirlere göre bu, kadına zarar vermek amacıyla iddet bitmeden ricat edip tekrar boşayarak iddetini uzatan kişiyi de kapsar. Hz. Peygamber'in bu tür davranışları ciddi sayarak bağlayıcı kıldığına dair rivayetler nakledilir.

كان الرجل يطلق ويقول كنت لاعبا ويعتق ويقول كنت لاعبا وينكح ويقول كنت لاعبا