Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın kendilerine daha önceki ayette öğüt verdiği İsrailoğullarına yönelik bir tehdit ve sakındırmadır. Ayet onlara, Allah'ın kitabını değiştirmeleri, tahrif etmeleri ve Hz. Muhammed'i yalanlamaları hâli üzerine ölmeleri durumunda hiçbir nefsin başka bir nefse fayda veremeyeceği, fidye kabul edilmeyeceği, şefaatin geçerli olmayacağı ve hiçbir yardımcının bulunmayacağı bir günün azabından sakınmalarını emretmektedir.

يقول الله لهم: واتقوا يا معشر بني إسرائيل المبدلين كتابي وتنزيلي، المحرفين تأويله عن وجهه، المكذبين برسولي محمد صلى الله عليه وسلم، عذاب يوم لا تقضي فيه نفس عن نفس شيئا، ولا تغني عنها غناء

Bu müfessire göre 'fidye' kavramı iman, tövbe ve mal gibi kişinin kendisini kurtarmak için verebileceği her şeyi kapsar. Ayet fidyenin asla kabul edilmeyeceğini bildirdiğine göre, tövbe de bir tür fidye olduğundan, bu durum tövbenin akıl yoluyla kabulünün vacip olmadığını, yani Mu'tezile'nin görüşünün aksine Allah'ın tövbeyi kabul etmesinin aklen zorunlu olmadığını gösterir.

واعلم أن الفدية ما يفتدى به فهو يتناول الإيمان والتوبة والمال ، وهذا يدل على أن قبول التوبة غير واجب عقلا على ما تقوله المعتزلة لأنه تعالى بين أنه لا يقبل الفدية أصلا والتوبة فدية

İbn Kesîr, ayetteki 'adl' kelimesinin 'fedâ' (fidye) anlamına geldiğini belirtir. Bu görüşü Ebu Mâlik, Hasan, Said b. Cübeyr, Katâde ve Rabî' b. Enes'ten nakledilen rivayetlerle desteklerken, Hz. Ali'den nakledilen 'sarf ve adl, nafile ve farzdır' şeklindeki başka bir görüşü de zikreder; ancak bu ikinci görüşü bu bağlamda garip (uzak) bulup ilk görüşün tefsirde daha zahir olduğunu vurgular. Bunu güçlendirmek için Hz. Peygamber'e 'adl nedir?' diye sorulduğunda 'adl fidyedir' cevabını veren bir hadisi de aktarır.

وهذا القول غريب ههنا والقول الأول أظهر في تفسير هذه الآية وقد ورد حديث يقويه

Beydâvî bu ayette, İsrailoğulları kıssasının başında geçen nimetleri hatırlama, onların hakkını yerine getirme, nimetleri zayi etmekten kaçınma ve kıyametin dehşetinden korkma emrinin burada tekrar edildiğini belirtir. Bu tekrarın, onlarla yapılan konuşmayı bu ifadeyle bitirmek suretiyle nasihatte ısrar anlamı taşıdığını ve kıssanın özünün, asıl maksadının bu olduğuna işaret ettiğini söyler.

لما صدر قصتهم بالأمر بذكر النعم، والقيام بحقوقها، والحذر من إضاعتها، والخوف من الساعة وأهوالها، كرر ذلك وختم به الكلام معهم مبالغة في النصح، وإيذانا بأنه فذلكة القضية والمقصود من القصة.