Taberî'ye göre bu ayette Allah, Mekke müşriklerine, Hz. Muhammed'in bir beşer olarak peygamber gönderilmesini inkâr etmelerine karşılık, kendilerinden önceki ümmetlere gönderilen resullerin de meleklerden değil, yiyip içen ve çarşıda dolaşan insanlardan olduğunu bilen 'ehl-i zikr'e sormalarını emretmektedir. 'Ehl-i zikr' ifadesi hakkında iki görüş nakledilmiştir: bir kısmı bunun Tevrat ve İncil ehli (yani ehl-i kitap) olduğunu söylemiş, diğer bir kısmı ise (Hz. Ali ve İbn Zeyd'den nakledilerek) bunun Kur'an ehli olduğunu, zikrin de Kur'an olduğunu belirtmiştir. Taberî kendi tercihini de belirterek bu sorunun amacının, geçmiş kitap ehlinden resullerin beşer mi melek mi olduğunun öğrenilmesi olduğunu vurgular.

يقول لمشركي قريش: وإن كنتم لا تعلمون أن الذين كنا نرسل إلى من قبلكم من الأمم رجال من بني آدم مثل محمد صلى الله عليه وسلم وقلتم هم ملائكة، أي ظننتم أن الله كلمهم قبلا، وهم الذين قد قرءوا الكتب من قبلهم: التوراة والإنجيل

Bu metinde Râzî, 'ehl-i zikr' ifadesinin kime işaret ettiğine dair görüşleri aktarmakta ve İbn Abbas'a göre bunun Tevrat ehli olduğunu, zikrin de Tevrat anlamına geldiğini nakletmektedir. Ardından ayetin kıyasın caiz olup olmadığı tartışmasında delil olarak kullanılışına geçilir: kıyası inkar edenler, kişinin bilmediği bir hükmü bilene sormasının farz kılınmasının kıyasın geçersizliğine işaret ettiğini öne sürer. Râzî buna, kıyasın cevazının sahabe icmasıyla sabit olduğu ve icmanın bu delilden daha kuvvetli olduğu cevabını verir.

احتج نفاة القياس بهذه الآية فقالوا : المكلف إذا نزلت به واقعة فإن كان عالما بحكمها لم يجز له القياس ، وإن لم يكن عالما بحكمها وجب عليه سؤال من كان عالما بها لظاهر هذه الآية

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, Ehl-i Kitab'ın mümin olanlarını kastetmektedir; yani ayet, Kitap ehli içinden iman etmiş kimselere işaret etmektedir.

قال سفيان : يعني مؤمني أهل الكتاب

İbn Kesîr'e göre bu ayet, önceki ümmetlerin (Yahudi, Hristiyan ve diğer toplulukların) kendilerine gelen elçilerin insan mı yoksa melek mi olduğunu bilenlere (ehl-i kitaba) sorulmasını emretmektedir. Onlara gelen elçiler insan olduğuna göre, Hz. Muhammed'in de insan olarak peygamber olmasının inkâr edilmemesi gerektiği belirtilmektedir. Bu durum, Allah'ın kullarına lütfundandır; çünkü elçilerin kendi aralarından insan olması, tebliği anlamayı ve onlardan almayı mümkün kılmıştır.

أي اسألوا أهل العلم من الأمم كاليهود والنصارى وسائر الطوائف هل كان الرسل الذين أتوهم بشرا أو ملائكة وإنما كانوا بشرا وذلك من تمام نعمة الله على خلقه إذ بعث فيهم رسلا منهم يتمكنون من تناول البلاغ منهم والأخذ عنهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Kureyş'in 'Allah, elçisinin beşer olmasından daha büyüktür' şeklindeki sözüne bir reddiyedir; ilahi âdet, genel tebliğ için ancak vahiy verilen bir beşerin gönderilmesi şeklinde cereyan etmiştir. Şüphe edenlerin ehl-i kitaba veya haber ilminde uzman kişilere sorması istenir. Ayrıca âyette, Allah'ın genel davet için ne bir kadın ne de bir melek göndermediğine ve bilinmeyen hususlarda âlimlere başvurmanın gerekliliğine dair delil bulunduğu belirtilir.

جرت السنة الإلهية بأن لا يبعث للدعوة العامة إلا بشرا يوحي إليه