Taberî, ayetteki 'şâhid' ve 'lisân' ifadeleriyle kimin kastedildiği hususunda müfessirler arasındaki ihtilafı nakleder; bir grup bunun Hz. Muhammed olduğunu, başka bir grup Ali b. Ebî Tâlib olduğunu, bir başka grup ise Cebrail olduğunu söylemiştir. Ayrıca 'min kablihî' kıraatiyle ilgili olarak Medine-Kûfe-Mekke kıraatçilerinin 'min kabli' (Firavun'dan önceki kavimler) şeklinde, Basra kıraatçileri ile Kisâî'nin ise 'min kablihî' (Firavun'un kendi halkından/Kıptîlerden) şeklinde okuduklarını belirtir. Taberî her iki kıraatin de sahih ve manaca doğru olduğunu, hangisiyle okunursa okunsun isabet edilmiş olacağını söyler.

والصواب من القول في ذلك عندي أنهما قراءتان معروفتان صحيحتا المعنى، فبأيتهما قرأ القارئ فمصيب

Zemahşerî'ye göre ayet, dünya hayatını isteyen kimse ile Rabbinden gelen açık bir delil üzerinde olan kimse arasında büyük bir fark ve derece uzaklığı olduğunu ifade eder. 'Rabbinden bir delil üzerinde olan' ifadesi Abdullah b. Selâm gibi Yahudilerden İslam'a girenleri kastetmekte, bu delili takip eden şahit ise Kur'an'dır; ondan önceki şahit de Musa'nın kitabı (Tevrat)'tır. Kur'an ve Tevrat, dinde kendisine uyulan bir önder (imam) ve iman edip amel edenler için bir rahmet olarak nitelendirilir.

وأراد بهم من آمن من اليهود كعبد الله بن سلام وغيره ، كان على بينة { من ربه } أي على برهان من الله وبيان أن دين الإسلام حق وهو دليل العقل { ويتلوه } ويتبع ذلك البرهان أي شاهد يشهد بصحته ، وهو القرآن

Bu müfessire göre âyetteki 'beyyine' Hz. Muhammed'e gelen vahiy, ondan önceki 'kim' ise Hz. Musa'ya gelen vahiy anlamına gelir; bunlara 'şahid'in de eklenmesiyle akli-kesin delillerin gücü, açıklığı ve zuhuru en yüksek noktaya ulaşır. Ayrıca Tevrat'ın 'imam ve rahmet' olarak nitelenmesi, onun dinde ve şeriatlarda kendisine uyulan bir örnek ve Hakk'a ileten bir rahmet vesilesi olmasından kaynaklanır; bu bağlam, Kur'an'ın doğruluğuna dair bir delil olarak sunulmuştur çünkü muhataplar Tevrat'ın imam oluşunu kabul ediyorlardı.

وعند اجتماع هذه الثلاثة قد بلغ هذا اليقين في القوة والظهور والجلاء إلى حيث لا يمكن الزيادة عليه . ثم قال تعالى : والمراد من الأحزاب أصناف الكفار ، فيدخل فيهم اليهود والنصارى والمجوس

Kurtubî bu ayette geçen 'beyyine', 'şâhid' ve 'kitâbu Mûsâ' ifadeleri için birçok görüş nakleder: Şâhidin Cebrail, Hz. Peygamber'in dili, bir melek, Ali b. Ebî Tâlib, Hz. Peygamber'in sureti/hey'eti veya Kur'an'ın kendisi olabileceği söylenir. 'Ondan önce Musa'nın kitabı' ifadesi de ya Hz. Peygamber'in vasfının Tevrat'ta bulunmasına, ya Cebrail'in Tevrat'ı Musa'ya okumasına işaret şeklinde yorumlanır. Böylece ayetteki zamirlerin (özellikle 'hû' ve 'minhu') kime/neye râci olduğu konusunda çok sayıda rivayet ve dilbilimsel ihtimal sıralanır.

وقال مجاهد : الشاهد ملك من الله عز وجل يحفظه ويسدده وقال الحسن البصري وقتادة : الشاهد لسان رسول الله صلى الله عليه وسلم

İbn Kesîr'e göre Kur'an kendisine ulaşan herkes için bağlayıcıdır; Kur'an'a ulaşıp ona iman etmeyen Arap-Acem, ehl-i kitap ve diğer bütün insanlar Allah'ın vaadiyle ateşe girecektir. Ayrıca 'şâhid' kelimesinin Cebrail veya Hz. Muhammed olarak yorumlanabileceğini, her iki görüşün de anlamca birbirine yakın olduğunu belirtir; çünkü her ikisi de Allah'ın risaletini tebliğ etmiştir. Musa'nın kitabı (Tevrat) da bu bağlamda önceki bir imam ve rahmet olarak zikredilir.

وقيل هو علي وهو ضعيف لا يثبت له قائل والأول والثاني هو الحق وذلك أن المؤمن عنده من الفطرة ما يشهد للشريعة من حيث الجملة والتفاصيل تؤخذ من الشريعة والفطرة تصدقها وتؤمن بها

Beydâvî'ye göre âyetteki istifham edatı, açık delil/basiret üzere olan kişinin, himmet ve düşüncelerini dünyaya hasretmiş kimselerle bir tutulmasının reddi anlamındadır; takdir edilen ifade 'açık delil üzere olan mı, dünya hayatını isteyen gibidir' şeklindedir ve bu hüküm her samimi mümini kapsar; bazılarına göre bununla Hz. Peygamber, bazılarına göre ise Ehl-i Kitab'ın müminleri kastedilmiştir. Devamında zikredilen 'şâhid' ise akıl delilini veya Allah'tan gelip Kur'an'ın doğruluğuna şahitlik eden delili, 'min kablihî' ifadesi de Hz. Musa'nın kitabı olan Tevrat'ı işaret eder; müfessir bu ifadelerdeki zamirlerin farklı yorumlanabileceğini (Cebrail, Resul'ün lisanı, koruyucu melek gibi) aktarır.

والهمزة لإنكار أن يعقب من هذا شأنه هؤلاء المقصرين هممهم وأفكارهم على الدنيا وأن يقارب بينهم في المنزلة، وهو الذي أغنى عن ذكر الخبر وتقديره أفمن كان على بينة كمن كان يريد الحياة الدنيا، وهو حكم يعم كل مؤمن مخلص.