Bu müfessire göre ayet, kendilerine erdirmeye ve doğru yola sevk etmeye gücü yetmeyen putların/ilahların, hakka ileten Allah ile aynı tutulamayacağını sorgulamaktadır. Sorunun cevabı, hakka ileten kimsenin izlenmeye daha layık olduğu, hiçbir şeye kendiliğinden erişemeyen ve ancak başkası tarafından yönlendirilenin ise izlenmeye layık olmadığı şeklindedir. Bu bağlamda müşriklerden, taptıkları putların bir sapkını doğru yola iletebildiğini iddia edemeyecekleri, çünkü gözlemin bunu yalanladığı belirtilir.

فتأويل الكلام إذا: أفمن يهدي إلى الحق أحق أن يتبع، أم من لا يهتدي إلى شيء إلا أن يهدى.

Zemahşerî'ye göre ayet, hakka hidayet etmenin yalnızca Allah'a mahsus olduğunu; müşriklerin ortak koştuğu meleklerin, İsa'nın, Uzeyr'in dahi kendi başına hakka hidayet edemeyeceğini ve ancak Allah tarafından hidayete kavuşturulmaları mümkün olabileceğini anlatır. Buradan, gerçek hidayet edici olan Allah'a tabi olmanın, kendisi hidayete muhtaç olan varlıklara tabi olmaktan daha layık olduğu sonucu çıkarılır. Ayrıca 'lا يهدي' ifadesine 'putların bir yerden başka yere kendiliğinden intikal edememesi' şeklinde bir yorum da nakledilir.

ومعناه أن الله وحده هو الذي يهدي للحق ، بما ركب في المكلفين من العقول وأعطاهم من التمكين للنظر في الأدلة التي نصبها لهم

Bu parça Râzî'nin farklı ayetlere dair notlarının bir derlemesi niteliğinde olup Yunus 35 bağlamında Allah'ın kullarına ilk nimetinin onları diri olarak yaratması olduğu belirtiliyor; ayrıca 'ilâ' harfinin 'fî' anlamında kullanılabileceği (Hasan'ın görüşü) ve küfür ile sapkınlığın önderlerinin bâtıl mezheplerinin akıl sahiplerini hayrete düşürdüğü aktarılıyor.

أن أول ما أنعم الله به على عبيده هو أن خلقهم أحياء والدليل عليه قوله تعالى : ( يونس : 35 ) والسادس : تقدير الآية : من أنصاري في سبيل الله . و ( إلى ) بمعنى ( في ) جائز ، وهذا قول الحسن

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'يهدي' fiili, kendisi doğru yolda olmayan ve başkasını hidayete erdiremeyen putları ya da bir görüşe göre kendilerini bile doğru yola iletemeyen sapık önderleri (rüesa ve muzillîn) kastetmektedir. Müşrikler bu şekilde hidayet edemeyen, yürüyemeyen ve kendiliğinden yer değiştiremeyen varlıklara tapınarak Allah'ın ibadetini terk etmiş olmakla kınanmaktadır.

وهو الله سبحانه وتعالى يريد الأصنام التي لا تهدي أحدا ولا تمشي إلا أن تحمل ولا تنتقل عن مكانها إلا أن تنقل

İbn Kesîr'e göre ayet, gerçeğe yol gösteren ve doğru olanla, kendisine yol gösterilmedikçe hiçbir şeye yol bulamayan aciz varlığın bir tutulamayacağını vurgular. Bu müfessire göre Allah, İbrahim'in kavmine hitabıyla, akılların nasıl bu denli yanılabildiğini ve Allah'ın yaratıklarıyla bir tutulmasının tutarsızlığını göstermektedir. Metne göre müşrikler bu inançlarında herhangi bir delil veya kanıta değil, sadece zanna ve hayale dayanmaktadırlar; oysa gerçek hidayet ancak tek olan Allah'a mahsustur.

ثم بين تعالى أنهم لا يتبعون في دينهم هذا دليلا ولا برهانا وإنما هو ظن منهم أي توهم وتخيل وذلك لا يغني عنهم شيئا

Beydâvî'ye göre ayet, müşriklerin ortaklarından hiçbirinin hakka hidayet etme (delil koyma, peygamber gönderme) gücüne sahip olmadığını, buna karşılık Allah'ın hakka hidayet ettiğini vurgular. Bu müfessire göre 'hidayet edene mi tabi olunmalı yoksa kendisi ancak hidayet edilirse hidayete erebilene mi' karşılaştırması, akıl yoluyla müşriklerin ortaklarının batıl olduğunu ortaya koyar. Ayrıca çoğunluğun sadece zanna tabi olduğu, zannın ise hak konusunda hiçbir fayda sağlamadığı, bunun da usulde ilim tahsilinin vacip olup taklit ve zan ile yetinmenin caiz olmadığına delil teşkil ettiği belirtilir.

وفيه دليل على أن تحصيل العلم في الأصول واجب والاكتفاء بالتقليد والظن غير جائز