Taberî'ye göre ayette insanın darlık anında Allah'a yakarışı üç halle anlatılmıştır: yan yatarken, otururken ve ayaktayken. 'لجنبه' ifadesi 'مضطجعا' (yan yatmış olarak) anlamına geldiğinden, ondan sonra gelen 'قاعدا' ve 'قائما' bu gizli fiil anlamına atfedilmiştir. İnsan sıkıntıdan kurtulunca ise eski gafletine, şirkine ve nankörlüğüne geri döner; Allah'ın kendisinden def ettiği belayı unutur ya da unutmuş gibi davranır.

فعطف بالقاعد والقائم على اللام التي في لجنبه؛ لأن معناها الفعل، كأنه قال: دعانا مضطجعا أو قاعدا أو قائما

Zemahşerî'ye göre ayette zikredilen yatma, oturma ve ayakta durma halleri, zarar gören insanın içinde bulunduğu her durumda dua etmeyi sürdürdüğünü göstermek içindir; kişi hastalığı hafifleyip tam sıhhate kavuşana dek dua etmekten geri durmaz. Ayrıca bu ifadenin, zarar görenlerin farklı derecelerde olduğuna (yatağa düşmüş olan, oturabilen, kalkabilen) işaret etme ihtimali de vardır; ancak hepsi de duaya ve belayı savmaya ihtiyaç duyar. Zarar geçtiğinde ise insan eski haline döner ve sıkıntı anındaki yalvarışını unutur.

معناه أن المضرور لا يزال داعيا لا يفتر عن الدعاء حتى يزول عنه الضر ، فهو يدعونا في حالاته كلها إن كان مضطجعا عاجز النهض متخاذل النوء أو كان قاعدا لا يقدر على القيام ، أو كان قائما لا يطيق المشي والمضطرب إلى أن يخف كل الخفة ويرزق الصحة بكمالها والمسحة بتمامها

Bu metinde Râzî, 'lecenbihî ev kâıden ev kâimen' ifadesinin dua hallerini mi yoksa darlık (zarar) hallerini mi tasvir ettiğini iki vecihle tartışır ve birinci görüşü (bunların dua halleri olduğu, insanın yatarak, oturarak, ayakta durarak ısrarla dua ettiği) tercih eder. Ayrıca insanın darlıktan kurtulunca eski gafletine dönüp sanki hiç dua etmemiş gibi davranmasının tasvir edildiğini belirtir. Bu davranışın, müşriklerin/kâfirlerin âdetinin ısrar, inat, hile ve fesat aramak olduğunu gösterdiğini ifade eder.

والوجه الثاني : أن تكون هذه الأحوال الثلاثة تعديدا لأحوال الضر ، والتقدير : وإذا مس الإنسان الضر لجنبه أو قاعدا أو قائما دعانا وهو قول الزجاج . والأول : أصح ، لأن ذكر الدعاء أقرب إلى هذه الأحوال من ذكر الضر

Kurtubî'ye göre ayetteki 'insan' ile kastedilen kâfirdir; bazılarına göre bu Ebu Huzeyfe b. el-Mugîre el-Müşrik'tir. Kişinin yan üstü, oturarak ve dikilerek dua etmesi, insanın içinde bulunabileceği üç hâli kapsayıcı olarak zikredilmiştir; yan üstü olan hal en önce zikredilmiştir çünkü zarar bu haldeyken genelde daha şiddetli olur ve dua ile çaba da o oranda artar. Kurtubî ayrıca bu vasfın sadece kâfire mahsus olmayıp, rahatlık geldiğinde eski günahlarına dönen muvahhid günahkârları da kapsadığını ekler.

وهذه صفة كثير من المخلطين الموحدين إذا أصابته العافية مر على ما كان عليه من المعاصي فالآية تعم الكافر وغيره

Bu ayette Allah, nimeti kendisine değil de yıldızlara (nev'lere) isnat eden kimseleri kınamaktadır. İbn Kesîr bunu, Peygamber'in sabah namazı sonrasında ashabına anlattığı bir hadisle açıklar: kim yağmuru Allah'ın lütuf ve rahmetine bağlarsa mümin, kim de yıldıza/nev'e bağlarsa kâfir sayılmıştır.

قال أصبح من عبادي مؤمن بي وكافر فأما من قال مطرنا بفضل الله ورحمته فذلك مؤمن بي كافر بالكوكب وأما من قال مطرنا بنوء كذا وكذا فذلك كافر بي مؤمن بالكوكب

Beydâvî'ye göre ayet, insanın başına sıkıntı geldiğinde yan yatarken, otururken veya ayaktayken Allah'a dua etmesini; bu farklı hallerin zikredilmesinin duayı tüm durumları ve zarar çeşitlerini kapsayacak şekilde genelleştirme amacı taşıdığını belirtir. Sıkıntı kaldırıldığında ise kişinin eski haline (küfrüne/gafletine) dönüp adeta hiç dua etmemiş gibi davrandığı, bu tür müsriflere yaptıklarının şeytan veya nefisleri tarafından güzel gösterildiği açıklanır.

وفائدة الترديد تعميم الدعاء لجميع الأحوال أو لأصناف المضار. فلما كشفنا عنه ضره مر يعني مضى على طريقته واستمر على كفره