Taberî'ye göre münafıklar, Allah'ın kendilerine gazap ettiği topluluğu (Yahudileri) dost edinen kimselerdir ve bunlar aslında müminlerin dininden ve milletinden değildirler. Onlar korkularından dolayı yalan yere Allah'a yemin ederek müminlerden olduklarını söylerler; bu yeminleri batıl ve yalandır. Allah onları bu iddialarında yalanlamakta, onların şüphe ve nifak ehli olduğunu, sadece can güvenliği için müminlerden görünmeye çalıştıklarını bildirmektedir.

يقول الله تعالى مكذبا لهم: أي ليسوا من أهل دينكم وملتكم، بل هم أهل شك ونفاق. يقول: ولكنهم قوم يخافونكم، فهم خوفا منكم يقولون بألسنتهم: إنا منكم؛ ليأمنوا فيكم فلا يقتلوا

Bu müfessire göre metin, tevbe ile ilgili ifadeyi teyit ve tekrar eder; ardından münafıkların vasıflarının, iman edenlerin haliyle tam bir zıtlık teşkil ettiğini belirtir. Böylece münafıkların durumu ile Müslümanların durumu birbirine karşıt konumlandırılmıştır.

ثم وصفهم بما يدل على مضادة حالهم لحال المؤمنين

İbn Kesîr'e göre bu metinde geçen 'berk' (şimşek), münafıkların kalplerinde bazı zamanlarda parlayan iman nurunu temsil eder. Bu nurun etkisiyledir ki münafıklar pekiştirilmiş yeminler ederek yemin etmeye sevk edilmişlerdir.

هو ما يلمع في قلوب هؤلاء الضرب من المنافقين في بعض الأحيان من نور الإيمان ولهذا قال يمينا مؤكدة أي فهو الذي حملهم على الحلف

Beydâvî'ye göre münafıklar Allah'a yemin ederek gerçekten müslümanlardan olduklarını söylerler, ama kalpleri küfür üzere olduğu için gerçekte onlardan değildirler. Onların içten müslümanlarla birlikte görünmelerinin sebebi, müşriklere yapılanın kendilerine de yapılmasından korkmaları ve bu yüzden takiyye yaparak İslam'ı zâhiren göstermeleridir. Eğer sığınacak bir kale, mağara veya gizlenecek bir delik bulsalar, hızla oraya kaçarlardı.

وما هم منكم لكفر قلوبهم. ولكنهم قوم يفرقون يخافون منكم أن تفعلوا بهم ما تفعلون بالمشركين فيظهرون الإسلام تقية.

Bu müfessire göre münafıklar nifakta o denli ileri gitmişlerdir ki, kıyamet gününde bile yalan yeminlerle gaybı bilen Allah'a karşı yalanlarını geçerli kılabileceklerini zannetmişlerdir. Bu çirkin yemin huyu onlarda ebediyen kalıcı bir vasıf olmuştur.

ظنوا يوم القيامة أنه يمكنهم ترويج

Kurtubî'ye göre münafıkların ahlakından biri, iman ettiklerine dair yemin etmeleridir; bu durum Münafikun suresinde de geçmektedir. Ayrıca ayetteki yeminle ilgili ifadeden hareketle, 'eşhedü billah', 'aksemü billah' gibi lafızların yemin sayılıp sayılmayacağı hususunda Mâlik, Şâfiî ve Ebû Hanîfe'nin görüşleri nakledilmiştir.

وقال أبو حنيفة وأصحابه : لو قال أشهد بالله لقد كان كذا كان يمينا