Taberî'ye göre İsrail oğulları, Musa Rabbine münacaat için ayrıldıktan sonra ziynetlerinden yapılan, böğürmesi olan bir buzağıyı ilah edinip ona taptılar. Bu, akıl sahiplerinin düşmeyeceği bir sapıklıktır; çünkü göklerin ve yerin sahibi olan Rab'bin cesetli, böğüren, konuşmayan ve hidayete erdirmeyen bir varlık olması mümkün değildir. Onlar bu cehalet ve dalaletleriyle kendilerine zulmetmişlerdir.

يخبر جل ذكره عنهم أنهم ضلوا بما لا يضل بمثله أهل العقل، وذلك أن الرب جل جلاله الذي له ملك السموات والأرض ومدبر ذلك، لا يجوز أن يكون جسدا له خوار، لا يكلم أحدا ولا يرشد إلى خير.

Zemahşerî'ye göre bu ayet, İsrailoğulları'nın buzağıya tapmasının onlar için yeni veya ilk kötülük olmadığını ifade eder; onlar her şeyi yerli yerine koymaktan uzak, her işi yanlış yerine koyan bir topluluktur. Onların zulmü ve isyanları geçmiş günlerde de sürekli devam etmiş, ısrarla işlenmiş bir alışkanlık halini almıştır. Buradaki zulüm ifadesiyle kastedilen onların küfrü ve çeşitli türden günahlarıdır.

فلم يكن اتخاذ العجل بدعا منهم ، ولا أول مناكيرهم معناه أن الظلم قد استمر منهم إيجاده في الأيام السالفة ، وهم عليه مصرون ، وظلمهم : كفرهم وألوان معاصيهم

Bu metinde Râzî, İsrailoğulları'nın Kıptîler'den ödünç aldıkları ziynetleri Firavun kavminin boğulmasından sonra kendi mallarına dönüştüğü, Samiri'nin bu takıları toplayarak buzağı heykelini yaptığı ve içinden çıkan sesin ya Cebrail'in atının nal izindeki topraktan ya da hile yoluyla (boru veya içine gizlenmiş biri aracılığıyla rüzgarla çıkan ses) meydana geldiği görüşlerini nakleder. Ayrıca bu ayetin, konuşamayan ve doğru yola iletemeyen bir varlığın ilah olamayacağına dair kelamcılar arasındaki delil tartışmasına da temas eder.

فقال قوم كان قد أخذ كفا من تراب حافر فرس جبريل عليه السلام فألقاه في جوف ذلك العجل فانقلب لحما ودما وظهر منه الخوار مرة واحدة . فقال السامري : هذا إلاهكم وإلاه موسى

Kurtubî bu ayette İsrailoğullarının Firavun kavminden aldıkları ziynet eşyalarından buzağı heykeli yapılışını ve Samirî'nin bu işteki rolünü anlatır. Buzağının cisim (mücessem) olması ve ondan çıkan böğürme sesinin (huvar) kaynağı hakkında farklı rivayetleri (Cebrail'in atının ayak izinden alınan toz, içinin oyulup rüzgar geçirilmesi vb.) nakleder. Bu rivayetlerin bazılarının çelişkili ve tutarsız olduğunu, Kuşeyrî'nin de bu anlatılardaki tehafütü (tutarsızlığı) belirttiğini aktarır.

وقال القفال : كان السامري احتال بأن جوف العجل وكان قابل به الريح حتى جاء من ذلك ما يحاكي الخوار وأوهمهم أن ذلك إنما صار كذلك لما طرح في الجسد من التراب الذي كان أخذه من تراب قوائم فرس جبريل وهذا كلام فيه تهافت قاله القشيري

Beydâvî'ye göre buzağı, Sâmirî'nin Cebrail'in atının izinden aldığı topraktan canlı hale getirdiği bir bedendir; ya da ruhsuz, sadece altından yapılmış bir cesettir ve bir hile ile ses çıkarmaktadır. Fiilin kavme nispet edilmesi, onların bu işe razı olmaları veya buzağıyı ilah edinmeleri sebebiyledir. 'Ellerine düşmek' ifadesi ise pişmanlıklarının şiddetinden kinaye olup, üzüntüden ellerini ısıran kişinin durumuna benzetilmiştir.

روي أن السامري لما صاغ العجل ألقى في فمه من تراب أثر فرس جبريل فصار حيا. وقيل صاغه بنوع من الحيل فتدخل الريح جوفه وتصوت