Taberî'ye göre bu ayet, Hz. Musa'nın kavmine (Beni İsrail'e) buzağıya tapan kimseler hakkında söylediği bir haberdir. Musa onlara, putlara tapınmakla yaptıkları amellerin Allah tarafından yok edileceğini, bâtıl kılınacağını ve kendilerine fayda vermeyeceğini, dünyada da ahirette de bu ibadetlerinin onları kurtaramayacağını bildirmiştir.

إن هؤلاء العكوف على هذه الأصنام، الله مهلك ما هم فيه من العمل ومفسده، ومخسرهم فيه بإثابته إياهم عليه العذاب المهين، وباطل ما كانوا يعملون من عبادتهم إياها فمضمحل

Zemahşerî bu ayette putperestlerin yaptığı ibadetin özünde batıl olduğunu, çünkü doğru bir yüz/amaç üzere yapılmadığını belirtir; batıl amelin sevabı yoktur. Ayrıca kıraat farklılıklarına dikkat çekerek 'ma' edatının hem müennes belirsiz isim hem de mastar anlamına gelebileceğini, dolayısıyla ifadenin 'yaptıkları şey tamamen batıldı' anlamına geldiğini açıklar.

أي كان عملهم في نفسه باطلا ، لأنه لم يعمل لوجه صحيح ، والعمل الباطل لا ثواب له . وقرىء : ( وبطل ) على الفعل . وعن عاصم : وباطلا بالنصب

Râzî'ye göre bu ayette geçen 'bâtıl olma' ifadesi, yapılan işin bizzat yok olması değil, ondan hiçbir fayda sağlanamaması ve zarardan koruma özelliğinin bulunmamasıdır. İbadetin asıl amacı Allah'ın zikrinin kalpte yerleşmesi ve kalbin bu marifetle mutmain olmasıdır; Allah'tan başkasına ibadetle uğraşmak ise kalbi Allah'ın zikrinden uzaklaştırdığından bu amacın tam zıddına hizmet eder ve dolayısıyla helak ve hüsran sebebidir.

والمراد من بطلان عملهم : أنه لا يعود عليهم من ذلك العمل نفع ولا دفع ضرر ، وتحقيق القول في هذا الباب أن المقصود من العبادة أن تصير المواظبة على تلك الأعمال سببا لاستحكام ذكر الله تعالى في القلب حتى تصير تلك الروح سعيدة بحصول تلك المعرفة فيها

Kurtubî'ye göre bu metinde 'et-tebâr' kelimesi helak anlamındadır; her kırık kap veya bozulmuş iş için 'mütebbir' denir. Buna göre ayette kastedilen, hem ibadet edilenin (putların) hem de ibadet edenlerin helake mahkum olduğudur. 'Bâtıl' kelimesi de 'zâhib' (yok olan) ve 'müzmahill' (silinip giden) anlamında açıklanmıştır.

أي مهلك والتبار : الهلاك وكل إناء مكسر متبر وأمر متبر أي إن العابد والمعبود مهلكان وقوله : ( وباطل ) أي ذاهب مضمحل

İbn Kesîr, bu ayetin zahir manasının açık olduğunu belirtir, fakat söz konusu ilk ayetin bu şekilde (Sâmirî kıssasının ayrıntılı rivayetiyle) tefsir edilmesinde tereddüt olduğunu ifade eder. Ardından Mûsâ'nın Rabbine gitmesi, otuz gün oruç tutması, ağız kokusunun misk kokusundan daha güzel olduğuna dair rivayet, İsrailoğullarının Mısır'dan getirdikleri emanet ve ödünç eşyaları yakması, Sâmirî'nin elçinin izinden aldığı bir avuç toprakla altın buzağıyı yapması ve halkın bu konuda ayrılığa düşmesi gibi ayrıntılı bir kıssa nakledilir.

ولا شك أن هذه الآية معناها ظاهرا وأما تفسيره الآية الأولى بهذا ففيه نظر

Beydâvî'ye göre 139. ayette 'إن هؤلاء' ile işaret edilenler, Musa'nın kavminin buzağıya taptığı sırada yanından geçtiği putperest kavimdir; onların içinde bulundukları din yıkılıp helak olacak, taptıkları putlar da paramparça edilecektir. İşledikleri ibadet, Allah'a yaklaşmayı kastetmiş olsalar bile bâtıl ve boşa gitmiştir. 140. ayette Musa, kavmine Allah'tan başka bir ilah aramasının anlamsızlığını, Allah'ın onları âlemlere üstün kılan nimetlerle özel olarak seçtiği halde bu şekilde karşılık vermelerinin çirkinliğini vurgulayarak sorar.

وإنما بالغ في هذا الكلام بإيقاع هؤلاء اسم إن والإخبار عما هم فيه بالتبار وعما فعلوا بالبطلان، وتقديم الخبرين في الجملتين الواقعتين خبرا لأن للتنبيه على أن الدمار لاحق لما هم فيه لا محالة