Taberî'ye göre bu ayet, müşriklerin Allah'ın kendilerine izin vermediği hususlarda kendi kafalarından haram ve helal belirlemelerini anlatan bir haberdir. Müşrikler bahîre, sâibe, vasîle ve hâm gibi hayvanları kendi uydurdukları isimlerle Allah'a ve putlarına ayırıp bazı hayvanların sırtına binmeyi, bazılarının doğumunda Allah'ın adını anmayı kendilerine yasaklamışlardır. Bu tahrimler Allah'tan gelen bir vahye dayanmayıp şeytanların onlara telkin ettiği ve kendi mallarında uyguladıkları bir bidattır.

وهذا خبر من الله تعالى ذكره عن هؤلاء الجهلة من المشركين أنهم كانوا يحرمون ويحللون من قبل أنفسهم من غير أن يكون الله أذن لهم بشيء من ذلك.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, müşriklerin hayvanlarını kendi keyiflerine göre sınıflara ayırıp bir kısmını putların hizmetkarlarına (erkeklere, kadınlara değil) tahsis ettiklerini, bir kısmını (bahîre, sâibe, hâmî gibi) kesim ve binicilikten men ettiklerini, bir kısmının üzerine de Allah'ın adını değil put isimlerini andıklarını ifade eder. Müşrikler bu keyfi tasnifi Allah'a nispet etmişler, bu da Allah'a karşı bir iftira niteliği taşımaktadır.

فجعلوها أجناسا بهواهم ، ونسبوا ذلك التجنيس إلى الله أي فعلوا ذلك كله على جهة الافتراء

Bu müfessire göre ayette geçen taksim üç kısımdır: putlara hizmetçi kılınıp kadınların dışlanması, hayvanlardan bahîre-sâibe-hâmî gibi tahsis edilenler ve kesim sırasında put isimlerinin anılması ya da üzerlerinde hac/telbiye yapılmaması. İftira lafzının mansub oluşu mef'ûlün leh, hâl ya da müekked masdar olmasıyla açıklanmakta, çünkü onların bu sözleri iftira anlamındadır. Sonuç olarak bu taksimin ifade ettiği asıl maksat tehdit (vaîd) anlamı taşımaktadır.

فانتصابه على أنه مفعول له أو حال أو مصدر مؤكد ، لأن قولهم ذلك في معنى الافتراء

Kurtubî'ye göre bu ifade, müşriklerin putlarına ayırdıkları nasipler ve adaklarla ilgili keyfî bir taksimatı anlatmaktadır ve bu hüküm herhangi bir şeriata dayanmayan, kendi zanlarından ürettikleri bir uygulamadır. 'Bizeamihim' ifadesi bu taksimin onların kendi kuruntularından ibaret olduğuna işaret eder ve Mücahid'e göre bu, bahîre, vasîle ve hâm gibi putlara kesilen hayvanları kapsar.

وهم خدام الأصنام ثم بين أن هذا تحكم لم يرد به شرع ولهذا قال : بزعمهم يريد ما يسيبونه لآلهتهم على ما تقدم من النصيب

İbn Kesîr'e göre bu ayet, cahiliyye Arapları'nın kendi mallarına (özellikle hayvanlarına) şeytanların telkiniyle uyguladıkları haram kılma ve sınırlama uygulamalarını anlatır; bunlar bihîre gibi hayvanları belirli kimselere yasaklama, üzerlerinde Allah'ın ismini zikretmeme gibi âdetlerdir. Bu müfessire göre bu uygulamalar Allah'tan gelmemiştir, insanların kendi icadıdır ve bunu yalan yere Allah'ın dinine ve şeriatına dayandırmışlardır; Allah bunlara ne izin vermiş ne de razı olmuştur.

فإنه لم يأذن لهم في ذلك ولا رضيه منهم أي عليه ويسندون إليه

Bu metne göre âyette geçen 'hicr' kelimesi, 'zebh' gibi mef'ûl anlamında masdar olup tekil-çoğul, erkek-dişi için ortak kullanılır ve haram kılınmış demektir. Müşrikler bu hayvanları ancak diledikleri kimselerin (putlara hizmet eden erkeklerin, kadınların değil) yiyebileceğini iddia etmişler, bu da hiçbir delile dayanmayan bir zandır. Ayrıca sırtına binilmesi yasaklanan (bahîre, sâibe, hâmî) hayvanlar ve kesilirken Allah adı anılmayıp putların adı anılan hayvanlar da bu bağlamda zikredilmiştir.

حجر حرام فعل بمعنى مفعول، كالذبح يستوي فيه الواحد والكثير والذكر والأنثى. وقرئ «حجر» بالضم وحرج أي مضيق. لا يطعمها إلا من نشاء يعنون خدم الأوثان والرجال دون النساء. بزعمهم من غير حجة.