Zemahşerî'ye göre 'lâ tüdrikühü'l-ebsâr' ifadesi, gözlerin Allah'ı idrak edemeyeceğini gelecek zaman bağlamında nefyeder; buna karşılık Allah her latif şeyi idrak eder ve hiçbir şey O'nun idrakinden gizli kalamaz. Latîf ismi, O'nun idrakinin inceliğiyle, gözlerin göremeyeceği kadar ince cevherleri bile kavramasıyla açıklanır. Habîr ismi ise O'nun her latif şeyi bilmesiyle ilişkilendirilir.

وهو للطف إدراكه للمدركات يدرك تلك الجواهر اللطيفة التي لا يدركها مدرك يلطف عن أن تدركه الأبصار { الخبير } بكل لطيف فهو يدرك الأبصار ، لا تلطف عن إدراكه وهذا من باب اللطف

Bu müfessire göre âyet, Allah'ın görülmesinin (rü'yet) zâtı itibariyle mümkün olduğunu ve mü'minlerin kıyamet günü O'nu göreceklerini ifade eder. Râzî, 'lâ tüdrikühü'l-ebsâr' ifadesinin 'ebsâr' kelimesinin çoğul ve belirli (elif-lâm ile) olması sebebiyle umumun selbini değil, selbin umumunu bildirdiğini, yani tüm gözlerin O'nu göremeyeceğini değil, bazı gözlerin göremeyeceğini ifade ettiğini savunur. Ayrıca âyetteki övgü ve yücelik vasfının, Allah'ın görülmeye kadir olup da gözleri O'nu görmekten alıkoyması anlamına geldiğini, bunun da rü'yetin caiz olduğuna delalet ettiğini belirtir.

إذا عرفت هذا فنقول : تخصيص هذا السلب بالمجموع يدل على ثبوت الحكم في بعض أفراد المجموع ، ألا ترى أن الرجل إذا قال إن زيدا ما ضربه كل الناس فإنه يفيد أنه ضربه بعضهم

Kurtubî bu ayette, Allah'ın gözlerle idrak edilmesinin (yani hakikatinin kuşatılıp sınırlandırılmasının) reddedildiğini, bunun O'nun hâdis (yaratılmış) sıfatlarından uzak olmasının bir sonucu olduğunu belirtir. Ayrıca âhirette müminlerin Allah'ı görmesi meselesini ve Hz. Peygamber'in rüyetullah konusundaki ihtilafını (Aişe'nin inkârı, İbn Abbas'ın kabulü gibi) rivayetlerle aktarır. 'Latîf' ve 'Habîr' isimlerini de kulların işlerindeki incelik ve her şeye vakıf olma anlamlarıyla açıklar.

بين سبحانه أنه منزه عن سمات الحدوث ومنها الإدراك بمعنى الإحاطة والتحديد كما تدرك سائر المخلوقات والرؤية ثابتة فقال الزجاج : أي لا يبلغ كنه حقيقته كما تقول : ادركت كذا وكذا

İbn Kesîr'e göre 'gözler O'nu kuşatamaz' ifadesi, Allah'ın basiretlerin ve idrakin ihata edemeyeceği kadar yüce ve büyük olduğunu ifade eder; O ise bütün mahlukatı görür ve kuşatır ancak O'nu hiçbir şey göremez/kuşatamaz. Bu bağlamda müfessir, ru'yetullah meselesiyle ilgili İbn Abbas, Kâ'b, Âişe ve Mesrûk arasındaki rivayetleri de nakletmiş, Hz. Peygamber'in Rabbini iki defa görüp görmediği konusundaki farklı görüşleri aktarmıştır.

قال لو أن الجن والإنس والشياطين والملائكة منذ خلقوا إلى أن فنوا صفوا صفا واحدا ما أحاطوا بالله أبدا

Beydâvî'ye göre 'lâ tüdrikühü'l-ebsâr' ifadesi Allah'ın gözlerle idrak edilip kuşatılamayacağını bildirir; ancak bu ifade Mu'tezile'nin görme (rü'yet) imkânsızlığına delil olarak kullandığı gibi kesin bir delil değildir. Çünkü idrak, mutlak görmeden farklıdır ve ayetteki olumsuzluk ne bütün zamanları ne de bütün şahısları kapsayacak şekilde genel değildir; belirli hâllerle sınırlı olabilir. Ayrıca nefiy (olumsuzluk) imkânsızlığı gerektirmez.

واستدل به المعتزلة على امتناع الرؤية وهو ضعيف، إذ ليس الإدراك مطلق الرؤية ولا النفي في الآية عاما في الأوقات فلعله مخصوص ببعض الحالات ولا في الأشخاص، فإنه في قوة قولنا لا كل بصر يدركه مع أن النفي لا يوجب الامتناع.

Taberî, 'lâ tüdrikühü'l-ebsâr' âyetini tefsir ederken müfessirlerin ihtilafını nakleder: bir grup bunun 'idrak' ile 'basar/görme' arasındaki farka dayanarak Allah'ın gözle görülemeyeceğini genel olarak söylediğini, başka bir grup ise bunun dünyaya mahsus olup ahirette müminlerin Allah'ı görebileceğini ileri sürer. Kendisi bu görüşleri nakletmekle birlikte, âyetin 'idrak'i (ihata/kavrama) reddettiğini, bunun 'rü'yet'i (görmeyi) mutlak olarak reddetmekten farklı olduğunu aktarır.

لا تحيط به الأبصار، وهو يحيط بها