Taberî'ye göre ayette geçen 'sebîl', Allah'ın peygamberlerine ve mü'minlere meşru kıldığı din yoludur; 'tebğûnehâ ıvecen' ifadesi ise bu yolu, doğruluktan sapmışlık ve eğrilik göstermek suretiyle inananlar için engellemeye çalışmak anlamına gelir. Hitap, kitaplara iman ettiğini iddia eden Yahudi ve Hristiyanlaradır; onlar Hz. Muhammed'in vasfını kitaplarında bulmalarına rağmen bunu inkâr ederek insanları İslam'dan uzaklaştırmaya çalışmışlardır. Bir rivayete göre 'sebîl' burada bizzat Hz. Muhammed'i, 'ıvec' ise onun helakini istemek anlamına da gelebilir, fakat Taberî esas tercihini 'sebîl'in İslam ve Hz. Muhammed'in getirdiği hak olduğu görüşünde toplar.

يقول: لم تضلون عن طريق الله ومحجته التي شرعها لأنبيائه وأوليائه وأهل الإيمان {من آمن} يقول: من صدق بالله ورسوله، وما جاء به من عند الله

Bu müfessire göre âyet, Ehl-i Kitab'ın kalplerinde gizledikleri şeyleri Hz. Peygamber'in haber vermesini içerir ki bu bir gayb haberidir ve mucizedir. Ayrıca 'ıvec' kelimesi görülmeyen şeylerde (din, söz) istikametten sapmayı ifade eder ve âyet Ehl-i Kitab'ın, güçsüzlere şüpheler sunarak Allah yoluna eğrilik ve tahrif aramalarını konu edinir. 'Şüheda' oluşlarına dair İbn Abbas'tan nakledilen görüş de dahil olmak üzere birkaç farklı yorum sıralanmıştır.

العوج بكسر العين الميل عن الاستواء في كل ما لا يرى ، وهو الدين والقول ، فأما الشيء الذي يرى فيقال فيه : عوج بفتح العين كالحائط والقناة والشجرة

Kurtubî bu bölümde ayetteki 'ıvec' (eğrilik) kelimesinin dilsel tahlilini yapar; kelimenin dinde, sözde ve amelde doğruluk yolundan sapma anlamında kesreli, duvar ve dikili şeylerde ise fetha ile kullanıldığını belirtir. Ayrıca 'lâ ıvece leh' ifadesinin, davetçiye uymaktan sapamayacakları anlamına geldiğini açıklar ve konuyla ilgili Arap şiirinden ve dilcilerden (Ebû Ubeyde, Halîl) örnekler aktarır.

والعوج : الميل والزيغ بكسر العين في الدين والقول والعمل وما خرج عن طريق الاستواء وبالفتح في الحائط والجدار وكل شخص قائم عن أبى عبيدة وغيره ومعنى قوله تعالى : يتبعون الداعى لا عوج له أي لا يقدرون أن يعوجوا عن دعائه

Beydâvî'ye göre 98. ayette Ehl-i Kitab'a hitap edilmesi, onların küfrünün daha çirkin olduğuna işaret eder çünkü delillere vukufları daha kuvvetlidir; Tevrat ve İncil'e iman ettiklerini iddia etseler de gerçekte bu kitaplara da kâfirdirler. 99. ayette ise hitabın ve istifhamın tekrarı kınamayı şiddetlendirmek ve onlara mazeret bırakmamak içindir; onların yaptığı, insanları saptırmak için dini eğri göstermeye çalışmaları ve müminler arasında -Evs ile Hazrec örneğinde olduğu gibi- fitne çıkarmalarıdır. Ayetlerin sonundaki farklı vurgular (biri açık küfre, diğeri gizli engellemeye işaret ederek) bu iki fiilin farklı niteliğine göre şekillenmiştir.

وتخصيص أهل الكتاب بالخطاب دليل على أن كفرهم أقبح، لأن معرفتهم بالآيات أقوى وأنهم وإن زعموا أنهم مؤمنون بالتوراة والإنجيل فهم كافرون بهما.