Taberî'ye göre âyette 'âyeteyn' değil 'âye' (tekil) denilmesinin sebebi, İsa ve annesinin birlikte tek bir ibret/delil oluşturmalarıdır; Meryem'in erkeksiz doğurması ve İsa'nın beşikte konuşması bir bütün olarak insanlar için tek bir mucize sayılmıştır. 'Rabve' kelimesi yüksekçe, düz, akan/görünür suyu bulunan bir yer olarak açıklanmış; bu konuda Remle, Dımaşk, Mısır'daki tepeler ve Beytülmakdis gibi farklı görüşler nakledilse de, Taberî bu yerin akan suyu bulunan yüksek ve düz bir mekân olması gerektiğini, çünkü Remle'de sabit/kalıcı su bulunmadığını belirterek diğer görüşleri tercih eder. 'Ma'în' kelimesi de akan, görünür su olarak tefsir edilmiştir.

وأولى هذه الأقوال بتأويل ذلك: أنها مكان مرتفع ذو استواء وماء ظاهر؛ وليس كذلك صفة الرملة، لأن الرملة لا ماء بها معين

Zemahşerî, 'nesteâ' ayetindeki 'rabve' (yüksek yer) ile ilgili çeşitli kıraat farklılıklarını ve bu yüksek yerin hangi coğrafi mekân olduğuna dair rivayetleri sıralar: Beytülmakdis/İliya, Dımaşk ve Gûta'sı, Filistin ve Remle, ya da Mısır. Ayrıca 'karâr' kelimesinin düz ve meyveli-sulu bir arazi anlamına geldiğini, 'maîn' kelimesinin ise gözle görülür şekilde yeryüzünde akan suyu ifade ettiğini, bu kelimenin 'mefûl' mü yoksa 'fe'îl' mi olduğu konusunda dilbilimsel bir tartışma bulunduğunu açıklar.

قيل : هي إيليا أرض بيت المقدس ، وأنها كبد الأرض وأقرب الأرض إلى السماء بثمانية عشر ميلا . وقيل : دمشق وغوطتها . وعن الحسن : فلسطين والرملة . وعن أبي هريرة : الزموا هذه الرملة رملة فلسطين ، فإنها الربوة التي ذكرها الله

Bu metinde Râzî önce 'rabve' kelimesinin dil bakımından farklı okunuşlarını ve yüksek yer anlamını aktarır, ardından müfessirlerin bahçenin yüksek bir tepede olmasının daha verimli olacağı görüşünü nakleder. Fakat kendisi buna itiraz ederek, yüksek arazinin suya uzak kalıp rüzgara maruz kalacağını, çukur arazinin ise suyun birikip havalanmaması sebebiyle verimsiz olacağını belirtir. Sonuç olarak 'rabve'den kastın yükseklik değil, yağmur aldığında kabarıp büyüyen bereketli/yumuşak toprak olduğunu ileri sürer.

فإذن ليس المراد من هذه الربوة ما ذكروه ، بل المراد منه كون الأرض طينا حرا ، بحيث إذا نزل المطر عليه انتفخ وربا ونما

Kurtubî'ye göre 'rabve' yüksek arazi anlamına gelir ve bu ayette kastedilen yer hakkında farklı görüşler nakledilmiştir: Ebu Hureyre'den Filistin veya Remle, İbn Abbas, İbn Müseyyeb ve İbn Sellâm'dan Dımaşk, Kâ'b ve Katâde'den Beytü'l-Makdis, İbn Zeyd'den ise Mısır rivayet edilmiştir. 'Maîn' kelimesi ise gözle görülen akan su anlamındadır ve bu kelimenin yapısı (zaid mim veya fe'îl bi-ma'na mef'ûl olması) dilciler arasında tartışılmıştır.

الربوة المكان المرتفع من الأرض وقد تقدم في البقرة والمراد بها ها هنا في قول أبي هريرة فلسطين وعنه أيضا الرملة وروي عن النبي صلى الله عليه وسلم وقال بن عباس وبن المسيب وبن سلام : دمشق وقال كعب وقتادة : بيت المقدس

İbn Kesîr, 'rabve' (yükseklik) kelimesinin toprağın bitki yetiştirmeye en elverişli yüksek yeri olduğunu, 'maîn' kelimesinin ise akan/görünen su anlamına geldiğini aktarır. Bu yüksekliğin hangi bölgede olduğu konusunda müfessirler arasında ihtilaf bulunduğunu belirtir; Mısır, Dımaşk (Gûta), Remle (Filistin) gibi farklı görüşleri nakleder. Sonunda kendisi bu görüşler arasında en isabetli olanın, İbn Abbas'tan gelen 'maîn akan sudur' rivayeti olduğunu söyler.

وأقرب الأقوال في ذلك ما رواه العوفي عن ابن عباس في قوله قال المعين الماء الجاري وهو النهر الذي قال الله تعالى

Beydâvî'ye göre Meryem oğlu ve annesinin 'âyet' kılınması, İsa'nın babasız doğumu ile ilgilidir; bu tek bir âyet olarak ikisine birden nispet edilmiş olabilir, ya da İsa'nın beşikte konuşması ve diğer mucizeleri, Meryem'in de temasa uğramadan doğurması ayrı ayrı birer âyet olabilir. Onların barındırıldığı 'rabve', Beytülmakdis toprağı, Dımaşk, Filistin'deki Remle ya da Mısır olarak yorumlanmış; burası düz, yerleşime uygun ve meyve-ekin sahibi bir yer olarak tanımlanmıştır. 'Maîn' kelimesi ise akan, görünür su anlamına gelir ve suyun temizlik sebeplerini toplayan, güzel kokulu bir mekân vasfı taşıdığı belirtilir.

وآويناهما إلى ربوة أرض بيت المقدس فإنها مرتفعة أو دمشق أو رملة فلسطين أو مصر فإن قراها على الربى، وقرأ ابن عامر وعاصم بفتح الراء وقرئ «رباوة» بالضم والكسر.