Taberî bu ayetin tevilinde müfessirlerin ihtilaf ettiğini aktarır: bir grup ayetin, Allah katında kendilerine saadet takdir edilmiş kimseleri (Osman gibi) kastettiğini söylerken, diğer bir grup ise Allah'tan başka tapınılan ama kendisi Allah'a itaatkâr olan ve kendisine tapılmasından hoşlanmayan varlıkları (İsa, Üzeyir, melekler gibi) kastettiğini belirtmiştir. Taberî ayrıca 'el-Hüsnâ' kelimesinin, Allah tarafından önceden takdir edilmiş saadet anlamına geldiğini nakleder.

فإن أهل التأويل اختلفوا في المعني به، فقال بعضهم: عني به كل من سبقت له من الله السعادة من خلقه أنه عن النار مبعد

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'أي الجنة أي عن النار' ifadesi ile kastedilen, o kişilerin cennete konulup ateşten uzaklaştırılmış (مبعدون) olduklarıdır. Bazı ilim ehli, buradaki 'إن' harfinin istisna manasında 'إلا' anlamında kullanıldığını, Kur'an'da bu kullanımın tek örneği olduğunu belirtmiştir. Ayrıca Hz. Ali'nin (r.a.) minberde bu ayeti okurken Peygamber'den (s.a.v.) işittiğini söylediği bir rivayet nakledilir: 'Osman onlardandır.'

فمعنى الكلام الاستثناء ولهذا قال بعض أهل العلم : ( إن ) ها هنا بمعنى إلا وليس في القرآن غيره وقال محمد بن حاطب : سمعت علي بن أبي طالب رضي الله عنه يقرأ هذه الآية على المنبر فقال سمعت النبي صلى الله عليه وسلم يقول : ( إن عثمان منهم

Bu müfessire göre ayet, Allah'a şirk koşanların ve cehennem ehlinin zikrinden sonra, Allah'a ve Rasûlüne iman eden, dünyada salih ameller işlemiş ve kendilerine Allah katından saadet takdir edilmiş mü'minlerin zikrine geçişi ifade eder. Ayrıca ayetin, kendilerine tapılan varlıklardan istisna edilenler (İsa, Üzeyir, melekler gibi) hakkında indiği yönünde farklı bir görüş de nakledilmektedir; bu kişilerin Allah'ın gazabından uzak olduğu belirtilir.

لما ذكر تعالى أهل النار وعذابهم بسبب شركهم بالله عطف بذكر السعداء من المؤمنين بالله ورسوله وهم الذين سبقت لهم من الله السعادة وأسلفوا الأعمال الصالحة في الدنيا

Beydâvî'ye göre 'el-husnâ' kendilerine ezelde takdir edilmiş güzel akıbeti, mutluluğu veya itaate muvaffak kılınmayı ya da cennet müjdesini ifade eder; bu kimseler cehennemden uzak tutulup en yüksek makamlara (illiyyîn) yükseltilirler. Ayrıca ashaptan bazı isimlerin bu ayetin kapsamına girdiğine dair Hz. Ali'den nakledilen bir rivayete yer verilir. Onlar cehennemin sesini bile duymayacak, arzuladıkları nimetler içinde ebedi kalacak, en büyük korkudan (sûra son üfleniş) etkilenmeyecek ve melekler tarafından karşılanacaklardır.

روي أن عليا كرم الله وجهه خطب وقرأ هذه الآية ثم قال: أنا منهم وأبو بكر وعمر وعثمان وطلحة والزبير وسعد وسعيد وعبد الرحمن بن عوف وابن الجراح

Zemahşerî'ye göre 'vâridûn/hâsıbîn olacakları şey' ateşe girmek değil, ateşin azabına uğramaktır; bu görüş İbn Mesud, Hasan ve Katade'den nakledilen 'sırattan geçiş' yorumuyla da desteklenir, çünkü sırat ateşin üzerine kurulmuştur. İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre ise bir şeye varid olmak (ona yaklaşmak) onun içine girmek anlamına gelmez; bu nedenle Üzeyir, Mesih ve melekler gibi ibadet edilen iyi varlıklar da bu ifadeye dahil olsa da ateşe girmezler. Putlarla birlikte zikredilmelerinin sebebi ise, düşmanlarına bakmanın kendisinin bir azap çeşidi olması ve şefaat umarken tam tersiyle karşılaşmalarının hüzünlerini artırmasıdır.

قد يرد الشيء الشيء ولا يدخله

Bu müfessire göre 'el-Husnâ' kelimesinin yorumu ihtilaflıdır; affı savunanlar bunu bağışlanma vaadine, affı reddedenler ise sevap vaadine hamletmişlerdir. Ayrıca İbnü'z-Zib'arî'nin İsa'yı örnek göstererek yönelttiği itiraz aktarılmış, bu sorunun birçok yönden geçersiz olduğu, çünkü hitabın yalnızca putperest Mekkelilere yönelik olduğu ve 'mâ' lafzının akıl sahiplerini kapsamadığı belirtilmiştir.

وثانيها : أنه لم يقل ومن تعبدون بل قال ما تعبدون وكلمة ما لا تتناول العقلاء