Taberî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber, kendilerine ayetler okunduğunda kibirlenen müşriklere, hangi tarafın (Müslümanlar mı yoksa müşrikler mi) makam ve topluluk bakımından daha hayırlı olduğunu sorması emredilmiştir. Sapıklıkta olan kim ise, Allah'ın ona mühlet vererek sapıklığında bırakacağı, ta ki azap veya kıyamet gibi Allah'ın vaadi gelinceye kadar bu halin süreceği belirtilir; o zaman hangi tarafın gerçekten hayırlı olduğu ortaya çıkacaktır.

يقول تعالى ذكره: قل لهم: من كان منا ومنكم في الضلالة، فليمدد له الرحمن في ضلالته إلى أن يأتيهم أمر الله، إما عذاب عاجل، أو يلقوا ربهم عند قيام الساعة

Zemahşerî'ye göre müşrikler vaad edilen azabın ne zaman geleceğini inkar amacıyla sormuşlar, cevap olarak onun gerçekleşeceği kesin olup vaktinin Allah tarafından bilinçli olarak gizlendiği bildirilmiştir. Bu vaad ya dünyada Müslümanların onlara galip gelmesi, onları öldürüp esir alması ve dinin üstün kılınmasıyla, ya da kıyamette uğrayacakları rezillik ve azapla gerçekleşecektir; o an gerçeğin kendi zanlarının tam tersi olduğunu göreceklerdir. Kafirler, Allah'ın onlarda lütufların fayda vermeyeceğini bilmesi sebebiyle sapkınlıklarında bırakılmışlardır ve bu sapkınlıktan ancak Allah'ın müminlere yardımını gözleriyle görene ya da kıyameti müşahede edene kadar vazgeçmeyeceklerdir.

فإن قلت : ما معنى ( إن نظن إلا ظنا ) ؟ قلت : أصله نظن ظنا . ومعناه : إثبات الظن فحسب ، فأدخل حرفا النفي والاستثناء ، ليفاد إثبات الظن مع نفي ما سواه

Kurtubî'ye göre ayetteki emir sîgası lafzen emir, mana olarak haberdir; yani dalalette olan kişiye Rahman mühlet verip ömrünü uzatır, bu da onun aldanmasının uzamasına ve azabının şiddetlenmesine sebep olur. Bir başka görüşe göre ise bu, Peygamber'e (s.a.v.) emredilmiş bir bedduadır, tıpkı 'malımı çalanın elini Allah kessin' sözü gibi şart cümlesinin cevabıdır; bu durumda ifade haber değildir.

فلفظه لفظ الأمر ومعناه الخبر أي من كان في الضلالة مده الرحمن مدا حتى يطول اغتراره فيكون ذلك أشد لعقابه

İbn Kesîr'e göre bu ayet, sapkınlıkta olan kimseye Allah'ın süre vermesi ve onu istidraç yoluyla artırıp uzatması anlamındadır; kişi bu hâl üzere iken Rabbine kavuşup eceli tamamlanır. Ayet, hidayette olduklarını iddia eden müşriklere yönelik bir tür mübâheledir, nitekim Yahudilere yapılan mübâhele de buna benzer şekilde zikredilmiştir. Bu bağlamda Ebû Cehil'in Kâbe yanında Hz. Peygamber'e karşı çıkma tehdidiyle ilgili rivayet, müşriklerin bu iddialarının boş olduğunu gösterir.

وهذه مباهلة للمشركين الذين يزعمون أنهم على هدى فيما هم فيه كما ذكر تعالى مباهلة اليهود في قوله

Beydâvî'ye göre 'Rahman ona mühlet versin' ifadesi emir kalıbında gelmiş olsa da gerçekte bu, Allah'ın onlara ömür ve nimetle mühlet vermesini bildirir; bunun amacı istidraç yoluyla mazeretlerini kesmektir. 'Vaad edileni gördükleri zaman' ifadesindeki vaad, dünyada azap (müslümanların onlara galip gelmesi, öldürülüp esir alınmaları) veya kıyamet günü çekecekleri rezillik ve azap olarak açıklanır. Sonunda hangi tarafın makam ve yardımcı bakımından daha zayıf olduğu ortaya çıkacaktır, çünkü durum onların tahmininin tam tersine dönecek ve sahip oldukları nimetler kendilerine hüsran ve vebal olarak geri dönecektir.

وإنما أخرجه على لفظ الأمر إيذانا بأن إمهاله مما ينبغي أن يفعله استدراجا وقطعا لمعاذيره كقوله تعالى: إنما نملي لهم ليزدادوا إثما

Bu müfessire göre ayetteki azaptan kastedilen kıyamet günüdür; ondan önceki azap ise kabir azabı, ölüm anındaki müşahede azabı, dünyada izzetten zillete, zenginlikten fakirliğe, sıhhatten hastalığa, emniyetten korkuya dönüşen hal değişiklikleri, müminlerin onlara musallat kılınması ya da Bedir günü başlarına gelenler olabilir. Râzî tüm bu ihtimalleri zikredilmiş vecihler olarak sayar ve Allah'ın kâfirlere bu şekilde muamele ettiği gibi hidayete eren müminlere de hidayeti artırdığını belirtir.

ويمكن أيضا أن يكون المراد تغير أحوالهم في الدنيا من العز إلى الذل ، ومن الغنى إلى الفقر ، ومن الصحة إلى المرض ، ومن الأمن إلى الخوف