Bu müfessire göre âyetteki 'vürûd' kelimesinin cehenneme girmek anlamına gelip gelmediği ihtilaflıdır; bir görüşe göre vürûd dahil olmaktır ve bunu âyet ile hadis desteklemektedir, ayrıca Hafsa'nın sorusu da bunu gerektirir. Metin ayrıca ehl-i kitabın Hz. İsa'ya iman etmesi meselesinde çoğu Yahudi'nin iman etmeden öldüğü itirazına, ölüm anında meleklerin onları yüzlerine ve sırtlarına vurarak imana zorladığı ve bu imanın kendilerine fayda vermediği rivayetiyle cevap verilmektedir. Yine Allah'ın vaadinin (vaad) zorunluluk (vücûb) ifade edip etmediği, bunun ilzâm (zorlanma) sonucunu gerektirip gerektirmediği kelam açısından tartışılmaktadır.

فقلت : إن اليهودي إذا حضره الموت ضربت الملائكة وجهه ودبره ، وقالوا يا عدو الله أتاك عيسى نبيا فكذبت به ، فيقول آمنت أنه عبدالله ، وتقول للنصراني : أتاك عيسى نبيا فزعمت أنه هو الله وابن الله ، فيقول : آمنت أنه عبدالله فأهل الكتاب يؤمنون به ، ولكن حيث لا ينفعهم ذلك الإيمان

Kurtubî bu ayette geçen 'vürûd'un anlamı konusunda ihtilafı aktarır: bir görüşe göre vürûd cehenneme girmektir ve mümin-kâfir herkes oraya girecek, ancak ateş müminlere İbrahim üzerindeki gibi serin ve selamet olacaktır; diğer bir görüşe göre ise vürûd sadece sırat üzerinden geçiştir, girmek değildir. Kurtubî ayrıca çocukların ölümüyle ateşten korunma (hicab/cünne olma) hadislerini bu bağlamda değerlendirir ve Müslüman çocuklarının cennette olduğu hususunda âlimlerin icma ettiğini belirtir.

قال : ليس الورود الدخول إنما تقول : وردت البصرة ولم أدخلها قال : فالورود أن يمروا على الصراط

İbn Kesîr'e göre bu ayetteki 'varid olma' herkes için geçerlidir; iyi de kötü de cehenneme uğrayacak, ancak müminler Sırat üzerinden amellerine göre çeşitli hızlarda geçip kurtulacak, kâfirler ise oraya düşecektir. Bu husus İbn Abbas ile Nafi' b. Ezrak arasındaki tartışmada ve çeşitli sahabe rivayetlerinde detaylandırılmış, insanların şimşek, rüzgar, kuş, at, yaya gibi farklı hızlarda Sırat'tan geçeceği; en son geçecek kişinin ayak başparmakları üzerinde nurunun olacağı belirtilmiştir.

قال ابن جرير حدثنا أبو كريب حدثنا ابن يمان عن مالك بن مغول عن أبي إسحاق كان أبو ميسرة إذا أوى إلى فراشه قال يا ليت أمي لم تلدني ثم يبكي فقيل له ما يبكيك يا أبا ميسرة فقال أخبرنا أنا واردوها ولم نخبر أنا صادرون عنها

Beydâvî'ye göre âyetteki 'vürûd' herkesin cehenneme uğraması/erişmesi anlamındadır; müminler cehennemin üzerinden geçer ancak o an sönmüş haldedir, kâfirler ise oraya çöker ve o ateş onlarla tekrar alevlenir. Vürûdun sırat üzerinden geçiş olduğu görüşü de nakledilmektedir. 'Kân alâ rabbike hatmen makdıyyâ' ifadesi, Allah'ın bu vürûdu kendi üzerine vacip kılıp kesin bir vaad olarak takdir ettiğini belirtir.

وعن جابر رضي الله عنه أنه عليه السلام سئل عنه فقال: «إذا دخل أهل الجنة الجنة قال بعضهم لبعض: أليس قد وعدنا ربنا أن نرد النار، فيقال لهم: قد وردتموها وهي خامدة»

Taberî, ayette geçen 'vürûd' (varış) kavramının anlamı hakkında müfessirler arasındaki ihtilafı aktarır: Kimileri bunun cehenneme girmek olduğunu, kimileri ona uğramak/üzerinden geçmek olduğunu, kimileri sadece kâfirlere mahsus olduğunu, kimileri mü'min için geçiş kâfir için giriş olduğunu, kimileri dünyada çekilen hastalık olduğunu, kimileri ise herkesin ona vardığını ama mü'minlerin amelleriyle oradan çıkacağını söylemiştir. Taberî bu farklı görüşleri isnadlarıyla birlikte sıralamıştır.

وقال آخرون: بل الورود عام لكل مؤمن وكافر، غير أن ورود المؤمن المرور، وورود الكافر الدخول