Taberî, 'مرفقا' kelimesinin okunuşuna dair kıraat farklılıklarını ele alır; Medine kurralarının 'مرفقا' (fetha-mim, kesre-fa) şeklinde, Irak kurralarının ise 'مرفقا' (kesre-mim, fetha-fa) şeklinde okuduklarını belirtir. Her iki kıraatin de aynı manaya geldiğini ve her ikisiyle okuyanın da doğru olduğunu ifade eder, ancak kendisi bir tercihte bulunur. Ayrıca kelimenin 'kendisiyle yararlanılan şey' anlamına geldiğini açıklar.

والصواب من القول في ذلك أن يقال: إنهما قراءتان بمعنى واحد، قد قرأ بكل واحدة منهما قراء من أهل القرآن، فبأيتهما قرأ القارئ فمصيب.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Ashâb-ı Kehf'in içlerinden birbirlerine söyledikleri bir hitaptır; kavimlerini ve dinlerinden kaçmaya kesin karar verdikleri sırada söylenmiştir. Metinde geçen 'iizin' ve 'ma yağbudune' fiili, önceki zamire atfen zikredilmiştir; buna göre onlar hem kavimlerini hem de taptıkları varlıkları (melekler, İsa ve Uzeyr gibi) terk etmişlerdir. Kelbî'den nakledilen bir görüşe göre ise burada kastedilen putlardır ve Allah onları konuşturacaktır; ayrıca bu ifadenin hem kavimlerini hem taptıklarını kapsayacak şekilde genel olması da mümkündür.

خطاب من بعضهم لبعض ، حين صممت عزيمتهم على الفرار بدينهم نصب ، عطف على الضمير ، يعني : وإذ اعتزلتموهم واعتزلتم معبوديهم يريد : المعبودين من الملائكة والمسيح وعزير . وعن الكلبي : الأصنام ينطقها الله . ويجوز أن يكون عاما لهم جميعا

Bu müfessire göre âyette Allah'ın müminlere iyiliği kendi rahmetine, kötülüğü ise kulların kendi fiillerine nispet etmesi, kerîm olanın ihsanını bir karşılık gösterip anmamasından kaynaklanır; ayrıca kulun fiiline bağlı olan şey az olacağından, eğer 'sizin yaptığınız sebebiyle' denseydi bu büyük bir müjde olmazdı. Aynı şekilde kâfirler için de 'yaptıklarınız sebebiyle' denmesi cezalarının eksik olacağını çağrıştırırdı ki bu doğrudur.

فأضاف ما أصابهم إلى أنفسهم وأضاف ما أصاب المؤمن إلى رحمته وفيه معنيان : أحدهما : ما ذكرنا أن الكريم لا يذكر لإحسانه ورحمته عوضا ، وإن وجد فلا يقول أعطيتك لأنك فعلت كذا بل يقول هذا لك مني

İbn Kesîr'e göre gençler kavimlerinden dinen ayrıldıkları gibi bedenen de ayrılıp mağaraya sığınmışlardır. Allah onları rahmetiyle örtmüş ve krallarının izini bulamamasını sağlayarak haberlerini gizlemiştir. Bu durum, Hz. Peygamber ve Ebu Bekir'in Sevr mağarasına sığındıklarında müşriklerin onları görememesi kıssasıyla benzeştirilmektedir.

ففقدهم قومهم من بين أظهرهم وتطلبهم الملك فيقال إنه لم يظفر بهم وعمى الله عليه خبرهم كما فعل بنبيه محمد صلى الله عليه وسلم وصاحبه الصديق حين لجآ إلى غار ثور

Beydâvî'ye göre 'وما يعبدون إلا الله' ifadesi mansup zamire atfedilmiştir, yani gençlerin kavimden ve Allah dışındaki mabudlarından uzaklaştıklarını belirtir; çünkü o kavim hem Allah'a hem putlara tapardı. Ayrıca 'ما' harfinin masdariyye olma ihtimali de vardır ki bu durumda anlam 'onların ibadetinden, Allah'a ibadet hariç uzaklaştınız' şeklinde olur; nafiye olma ihtimalinde ise bu, gençlerin tevhid inancına dair Allah'tan bir haber olup 'إذ' ile cevabı arasına, uzaklaşmalarını tekit için girmiş bir ara cümledir. Metin ayrıca 'مرفقا' kelimesinin kıraat farklılıklarına ve bunun şâz bir masdar kalıbı olduğuna işaret eder.

وما يعبدون إلا الله عطف على الضمير المنصوب، أي وإذ اعتزلتم القوم ومعبوديهم إلا الله، فإنهم كانوا يعبدون الله ويعبدون الأصنام كسائر المشركين