Bu müfessire göre âyetteki 'tâir' (kuş/uğur kuşu) ifadesi, kişinin boynuna bağlanmış olan ameli, yani şekavet veya saadetle sonuçlanacak işidir; Arapların kuşların uçuşuna bakarak uğur veya uğursuzluk çıkarma âdetine bir temsil (mesel) olarak kullanılmıştır. Boyun (unuk) kelimesinin seçilmesi ise Arap dilinde bir kimseye lazım ve bitişik olan şeylerin boyuna nispet edilmesi geleneğinden kaynaklanır, tıpkı bedenin diğer organlarıyla işlenen suçların ele nispet edilmesi gibi. Müfessir ayrıca 'tâir'i 'hazz' (nasip) olarak açıklayan görüşü nakleder fakat müfessirlerin ittifak ettiği 'amel' anlamının esas alınması gerektiğini belirtir.

قيل: لأن العنق هو موضع السمات، وموضع القلائد والأطوقة، وغير ذلك مما يزين أو يشين، فجرى كلام العرب بنسبة الأشياء اللازمة بني آدم وغيرهم من ذلك إلى أعناقهم

Bu müfessire göre kıyamet günü her insan için 'kitab' olarak ifade edilen amel defteri açığa çıkarılacaktır; bu defter dünyada iken ruh bedene bağlı olduğu için gizli/dürülü haldeydi, beden ile ilişkisi kesilince bu haller ortaya çıkıp yayılmış (menşur) hale gelecektir. Ayrıca Hasan-ı Basri'den nakledilen rivayete göre insanın sağında ve solunda iyilik ve kötülüklerini kaydeden iki melek bulunur, bu sayfalar ölümle dürülüp kabirde saklanır ve kıyamet günü tekrar çıkarılır.

أما بعد انقطاع التعلق الجسداني ظهرت هذه الأحوال وجلت وانكشفت فصارت كأنها مكشوفة منشورة بعد أن كانت مطوية

Kurtubî bu ayette geçen 'boynuna bağladık/tak' ifadesini gerdanlığın boyuna bağlılığı gibi ayrılmaz bir bağlılık ifadesi olarak nakleder; İbn Abbas, Mukatil, Kelbî ve Mücahid'den kişinin amelinin/rızkının veya kader olarak yazılan hayır-şerrinin kendisiyle her yerde beraber olduğunu, hesaba çekilene kadar ondan ayrılmayacağını aktarır. Hasan'dan ise bunun şekavet-saadet olarak ezelde taksim edilen kader payı olduğu görüşünü nakleder; ayrıca bunun teklif/şeriat mükellefiyeti anlamına geldiği yorumunu da zikreder. Metin ayrıca 'ويخرج' ve 'يلقاه' kelimelerinin farklı kıraatlerini ve bunların anlam farklarını da detaylandırır.

وقال بن عباس : طائره عمله وما قدر عليه من خير وشر وهو ملازمه أينما كان وقال مقاتل والكلبي : خيره وشره معه لا يفارقه حتى يحاسب به

İbn Kesîr'e göre ayette geçen 'boyun' ifadesi, insanın kaçamayacağı, sürekli kendisiyle beraber olan bir organ olması sebebiyle kullanılmıştır; kişi bir şeye ne kadar bağlıysa ondan kurtulamaz. 'Kuşu/tâiri' ise kişinin işlediği hayır ve şer amelleri temsil eder ve bu amel kıyamet günü açık bir kitap halinde kendisine verilir; saadet ehli olan sağından, bedbaht olan ise solundan alır.

إنما ذكر العنق لأنه عضو من الأعضاء لا نظير له في الجسد ومن ألزم بشيء فيه فلا محيد له عنه

Zemahşerî'ye göre 'nefsin bizzat kendisine karşı hesap görücü kılınması' ifadesi, kişinin kendi amel defterini görüp kendi aleyhine şahit ve hesapçı olmasını anlatır; 'hasîben' kelimesi 'hâsib' (hesap gören) anlamındadır ve bu kullanım, şahidin davacıya yeteceği anlamıyla ilişkilendirilerek 'kâfî' manasına da yorulabilir. Ayrıca 'nefs' kelimesinin 'şahıs' anlamında kullanılması da mümkündür, nitekim Hasen bu ayeti okuduğunda insanın kendi nefsine hesapçı kılınmasının Allah'tan gelen bir adalet olduğunu söylerdi.

وهو بمعنى حاسب كضريب القداح بمعنى ضاربها وصريم بمعنى صارم ذكرهما سيبويه

Beydâvî'ye göre 'tâirahu' insanın amelinin ve kendisine takdir edilenin sonucudur; bu tabir, Arapların kuşun uçuşuyla uğur/uğursuzluk sayması geleneğinden ödünç alınarak Allah'ın kaderi ve kulun amelinin hayır-şer sebebi olması için kullanılmıştır. Kıyamet günü çıkarılacak 'kitab' ise kişinin amel sayfası ya da amellerinin izleriyle şekillenmiş nefsinin kendisidir, çünkü ihtiyari fiiller nefiste haller oluşturur ve tekrarlanması bu halleri melekelere dönüştürür.

لما كانوا يتيمنون ويتشاءمون بسنوح الطائر وبروحه، استعير لما هو سبب الخير والشر من قدر الله تعالى وعمل العبد