Taberî, ayetteki yeminlerin ve ahidlerin bozulmasıyla ilgili ifadenin, Hz. Peygamber'e İslam üzere bağlılık yemini eden Müslümanların, müşriklerin sayıca çok, Müslümanların az olması sebebiyle bu bağlılıktan (bey'atten) dönmelerinin yasaklanmasıyla ilgili olduğunu, bunun Mücahid'in söylediği cahiliye dönemi ittifaklarından ayrılma görüşünden daha doğru olduğunu belirtir. Ancak sonunda her iki görüşün de mümkün olabileceğini, kesin bir delil bulunmadığını ve hükmün sebebiyle sınırlı olmayıp genel olduğunu ifade eder.

والصواب من القول في ذلك أن يقال: إن الله تعالى أمر في هذه الآية عباده بالوفاء بعهوده التي يجعلونها على أنفسهم، ونهاهم عن نقض الأيمان بعد توكيدها على أنفسهم لآخرين بعقود تكون بينهم بحق مما لا يكرهه الله وجائز أن تكون نزلت في الذين بايعوا رسول الله صلى الله عليه وسلم بنهيهم عن نقض بيعتهم حذرا من قلة عدد المسلمين وكثرة عدد المشركين

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'eymân' Allah adı zikredilerek pekiştirilen bir bey'at yeminini ifade eder. 'Ekkede' ve 'vekkede' fiilleri aynı anlama gelen iki fasih dil şeklidir; aslı vav olup hemze bundan bedeldir. 'Kefîlâ' kelimesi şâhid ve rakîb anlamındadır, çünkü kefil kendisine kefil olunan kişinin durumunu gözetip ona nezaret eden kimsedir.

وأكد ووكد : لغتان فصيحتان ، والأصل الواو ، والهمزة بدل { كفيلا } شاهدا ورقيبا ؛ لأن الكفيل مراع لحال المكفول به مهيمن عليه

Bu metinde Râzî, ayetin 'ahdi bozmayın' emrinin, insanın kendi iradesiyle üstlendiği taahhütlere (yeminler, nezirler, iman ve cihad ahdi gibi) özgü olması gerektiğini belirtir. Bu bağlamda Ebû Hanîfe ile Şâfiî arasındaki bayram günü oruç nezri veya çocuğu kesme nezri gibi meselelerdeki ihtilafı aktarır; Ebû Hanîfe'ye göre böyle bir nezir, oruç ve kesim gibi mürekkeb bir mahiyet taşıdığından her iki unsuru da gerektirir. Ayrıca ayetteki 'ahd'in yemine hamledilmemesi gerektiği, çünkü bunun metindeki devam ifadeleriyle çeliştiği belirtilir.

حجة أبي حنيفة أنه نذر الصوم والذبح فيلزمه الصوم والذبح ، بيان الأول أنه نذر صوم يوم العيد ، ونذر ذبح الولد ، وصوم يوم العيد ماهية مركبة من الصوم ومن وقوعه في يوم العيد

Kurtubî'ye göre bu ayet, tevkîd (yeminleri sağlamlaştırma) sonrasında yapılan yeminlerin bozulmasını yasaklamaktadır ve buradaki ahid lafzı, dille bağlanan ve kişinin üzerine aldığı her türlü yükümlülüğü (alışveriş, akrabalık bağı, dinin gerektirdiği bir konuda anlaşma) kapsayan genel bir ifadedir. Ayrıca bu ayetin, Hz. Peygamber'e İslam üzerine yapılan bey'at hakkında yahut Cahiliye döneminde yapılan ve İslam'ın vefa gösterilmesini emrettiği hilf (yemin/ittifak) konusunda indiği söylenmiştir. Hılf-ul Fudûl örneği üzerinden, Cahiliye'deki hakkı savunma amaçlı ittifakların İslam'da da geçerli kaldığı, sadece 'lâ hilfe fil-İslâm' hadisinin bunu istisna kıldığı açıklanmıştır.

وحل ما انعقدت عليه ال لفظ عام لجميع ما يعقد باللسان ويلتزمه الإنسان من بيع أو صلة أو مواثقة في أمر موافق للديانة وهذه الآية مضمن قوله إن الله يأمر بالعدل والإحسان

Beydâvî'ye göre ayette geçen 'ahid' Resûlullah'a yapılan İslam bey'atini ifade eder; bunun dayanağı 'إن الذين يبايعونك إنما يبايعون الله' ayetidir. Ayrıca bu ifadenin adakları veya genel olarak Allah'a imanı da kapsayabileceği ihtimalleri nakledilir. Yeminlerin bozulmaması emri, bey'at yeminlerine veya mutlak olarak tüm yeminlere işaret eder ve Allah'ın bu yeminlere kefil/şahid kılınması, O'nun yapılanları bilip gözetmesiyle pekiştirilir.

البيعة لرسول الله صلى الله عليه وسلم على الإسلام لقوله تعالى: إن الذين يبايعونك إنما يبايعون الله.

İbn Kesîr'e göre bu ayet, yeminlerin sağlamlaştırıldıktan sonra bozulmasına yönelik bir tehdit ve uyarı içermektedir. 'Yemin' kelimesi cahiliye dönemindeki ittifak/hilf yeminlerini ifade eder; İslâm'da böyle bir yemine ihtiyaç olmadığı, İslâm'a bağlılığın bu yerine yeteceği belirtilmiştir. Ayrıca Enes'ten gelen rivayetlerdeki 'hilf' kelimesinin muhacir ve ensar arasındaki kardeşlik/miras akdine işaret ettiği, bunun sonradan neshedildiği açıklanmıştır.

لا حلف في الإسلام وأيما حلف كان في الجاهلية فإنه لا يزيده الإسلام إلا شدة