Bu metin, ayetteki 'ilâheyn' (iki ilah) ifadesinin ikilik (tesniye) manasına delil olduğunu belirtir; ayrıca 'küllühüm' ve 'cemîan' kelimelerinin birlikte kullanılmasının te'kid amaçlı olduğunu, sayı ifadelerinin (bir, iki, dirhemler gibi) dil kullanımındaki farklı işlevlerini örneklerle açıklar. Sonunda ayetin 'yalnızca benden korkun' emrinin, Allah'a isyan etmekten veya O'na ortak koşmaktan sakınmak anlamına geldiği belirtilir.

ففي قوله: {إلهين} دليل على الاثنين. وقال غيره: جاء بقوله {جميعا} بعد {كلهم} ، لأن «جميعا» لا تقع إلا توكيدا، و «كلهم» يقع توكيدا واسما؛ فلذلك جاء ب {جميعا} بعد «كلهم»

Zemahşerî'ye göre bu ayette söz gaib (üçüncü şahıs) sigasından mütekellim (birinci şahıs) sigasına nakledilmiştir; bu geçiş caizdir çünkü galip olan mütekellimdir. Bu, iltifat üslubunun bir örneğidir ve bu üslup 'وإياه فارهبوه' şeklinde ifade etmekten ve öncesinin de mütekellim lafzıyla gelmesinden terhib (korkutma) bakımından daha etkilidir.

نقل للكلام عن الغيبة إلى التكلم ، وجاز لأن الغالب هو المتكلم ، وهو من طريقة الالتفات ، وهو أبلغ في الترهيب من قوله : وإياه فارهبوه

Bu müfessire göre ayette gaipten hitaba (üçüncü şahıstan konuşana) geçiş, ilâhın bir olduğu ve bu sözü söyleyenin de o ilâh olduğu sabit olduktan sonra, artık âlemin bu konuşandan başka ilâhı olmadığının ortaya çıkmasıyla anlamlıdır. Ayrıca bu ifadenin hasr (sınırlama) bildirdiği, yani insanların ancak O'ndan korkması ve ancak O'nun lütuf ve ihsanına rağbet etmesi gerektiği belirtilir. Bunun gerekçesi olarak varlığın kadîm (Allah) veya muhdes (yaratılmış) olmak üzere ikiye ayrıldığı, muhdes olanın da ancak kadîm olanın yaratmasıyla var olduğu, dolayısıyla rağbet ve korkunun yalnız O'na yönelik olması gerektiği açıklanır.

وهذا رجوع من الغيبة إلى الحضور ، والتقدير : أنه لما ثبت / أن الإله واحد وثبت أن المتكلم بهذا الكلام إله ، فحينئذ ثبت إنه لا إله للعالم إلا المتكلم بهذا الكلام

Kurtubî bu ayette 'iki ilah' ifadesinin yorumuyla ilgili iki görüş nakleder: birincisine göre mana 'iki ilahı ilah edinmeyin'dir; ikincisine göre 'iki' kelimesi tekid amacıyla zikredilmiştir, çünkü hak ilah çoğalmaz ve çoğalan her şey ilah olamayacağından, çoğulluğu (taaddüdü) nefyetmek maksadıyla sadece ikiye iktisar edilmiştir.

وقيل : جاء قوله اثنين توكيدا ولما كان الإله الحق لا يتعدد وأن كل من يتعدد فليس بإله اقتصر على ذكر الاثنين لأنه قصد نفي التعديد

Beydâvî'ye göre âyette 'iki ilâh' derken sayının zikredilmesi, ya nehyin bu sayı (ikilik) üzerine yöneldiğine delalet eder ya da ikiliğin ulûhiyetle çeliştiğine işaret eder; 'bir ilâh' ifadesi de maksadın ulûhiyeti değil vahdaniyeti ispat olduğuna, ya da birliğin ulûhiyetin lazımlarından olduğuna dikkat çeker. Ayrıca gaipten muhataba geçiş (فإياي) korkutmada mübalağa ve maksadı açıkça belirtme amacı taşır. 'Vâsıbâ' kelimesi ise 'lazım/dâim olan itaat' anlamına gelir, bununla birlikte 'meşakkatli itaat' veya 'kesintisiz ceza-mükafat' şeklinde alternatif yorumlar da nakledilir.

ذكر العدد مع أن المعدود يدل عليه دلالة على أن مساق النهي إليه، أو إيماء بأن الاثنينية تنافي الألوهية كما ذكر الواحد في قوله: إنما هو إله واحد للدلالة على أن المقصود إثبات الوحدانية دون الإلهية، أو للتنبيه على أن الوحدة من لوازم الإلهية. فإياي فارهبون نقل من الغيبة إلى التكلم مبالغة في الترهيب وتصريحا بالمقصود