Taberî, ayetin nüzul sebebi ve neshi konusundaki farklı görüşleri (Uhud olayı ve mesajın kısasla sınırlandırılması ya da sonradan neshedilmesi rivayetleri) naklettikten sonra kendi tercihini belirtir: ayet, kendisine bir haksızlık yapılan kişiye, dilerse aynısıyla karşılık verme hakkı tanıyan, fakat sabretmenin daha hayırlı olduğunu bildiren muhkem (nesholmamış) bir hükümdür. Ona göre ayette hangi rivayetin kastedildiğine dair kesin bir delil bulunmadığından, zahir-i tenzile bağlı kalınarak hükmün genel ve muhkem olduğu söylenmelidir.

والصواب من القول في ذلك أن يقال: إن الله تعالى ذكره أمر من عوقب من المؤمنين بعقوبة أن يعاقب من عاقبه بمثل الذي عوقب به، إن اختار عقوبته، وأعلمه أن الصبر على ترك عقوبته على ما كان منه إليه خير

Râzî'ye göre âyet, intikam ve ceza konusunda kademeli bir eğitim üslubu izler: önce dolaylı bir işaretle affın daha uygun olduğu ima edilir, sonra bu açıkça belirtilir, ardından sabır kesin bir emirle buyrulur ve son olarak bu sabrın kolaylaştırılması için teşvik edici bir ifade eklenir. Ona göre bu âyetin sûfî tarzı silah âyetiyle nesholunduğu görüşü çok uzak bir yorumdur, çünkü âyetin amacı Allah'a davette güzel edep öğretmek ve haddi aşmamaktır, bunun silah âyetiyle bir ilgisi yoktur.

والمرتبة الثانية : الانتقال من التعريض إلى التصريح وهو قوله : وهذا تصريح بأن الأولى ترك ذلك الانتقام ، لأن الرحمة أفضل من القسوة والإنفاع أفضل من الإيلام . المرتبة الثالثة : وهو ورود الأمر بالجزم بالترك وهو قوله : { واصبر }

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Uhud'da Hz. Hamza'nın müsle edilmesi üzerine Hz. Peygamber ve ashabının müşriklere karşı buna misliyle karşılık vermek istemesi üzerine nazil olmuştur; ayet adaleti (kısas) meşru kılmakla birlikte fazileti (affı) teşvik etmiştir. Farklı rivayetlerde Şa'bî, İbn Cüreyc, İbn İshak ve Übey b. Ka'b'dan nakledilen olaylar bu bağlamı desteklemektedir.

فشرع العدل وهو القصاص وندب إلى الفضل وهو العفو كقوله جل وعلا إلى آخر السورة

Beydâvî'ye göre bu ayet, Peygamber'e davet görevi ve yolları öğretildikten sonra ona ve tabilerine muhalefetten kaçınmayı ve düşmanlarına karşı adaleti gözetmeyi emretmektedir; çünkü davet, eski âdetlerin reddi ve ecdadın dininin küfür ve dalalet olarak hükme bağlanmasını içerdiğinden zaten bir çekişme kaynağıdır. Ayrıca ayetin, Hz. Hamza'nın cesedinin parçalandığını gören Peygamber'in yetmiş kişiyle karşılığını vereceğine dair yemininden sonra indiği, bunun üzerine yemininden keffaret ettiği rivayet edilir; bu olay kısas yapanın saldırganla denk (misliyle) karşılık verebileceğini fakat bunu aşamayacağını gösterir. Metin ayrıca sabrın intikamdan daha hayırlı olduğuna dair üstü kapalı ve açık teşviki, ardından bu emrin bilhassa Resul'e yöneltilmesini onun Allah'a olan bilgisi ve güveninin fazlalığına bağlar.

وقيل أنه عليه السلام لما رأى حمزة وقد مثل به فقال: «والله لئن أظفرني الله بهم لأمثلن بسبعين مكانك» ، فنزلت. فكفر عن يمينه، وفيه دليل على أن للمقتص أن يماثل الجاني وليس له أن يجاوزه