Taberî, Yakub'un 'يا أسفى' (Ey hasretim/tasarrufum) ifadesini 'يا حزناه' (ey hüznüm) şeklinde açıklar; ayrıca 'أسف' kelimesinin hüznün en şiddetlisi ve nedamet ifade ettiğini belirtir. 'كظيم' kelimesi ise hüzünle dolu olup bunu dışa vurmayan, içinde tutan kimse anlamındadır; bu kelimenin aslı 'مفعول' iken 'فعيل' vezninde kullanılmıştır. Ayrıca Said b. Cübeyr'den nakille, bu ümmetten önce hiçbir ümmete 'istirca' (musibet karşısında Allah'a dönüş ifadesi) verilmediği, Yakub'un sözünün buna delil olduğu belirtilir.

يعني تعالى ذكره بقوله: وأعرض عنهم يعقوب، يعني: يا حزنا عليه، يقال: إن الأسف هو أشد الحزن والتندم، يقال منه: أسفت على كذا آسف عليه أسفا

Zemahşerî'ye göre Ya'kub'un gözlerinin beyazlaşması, aşırı ağlama sonucu gözbebeğinin kararmasının bozulup bulanık beyaza dönüşmesidir; bazılarına göre gözü tamamen kör olmuş, bazılarına göre ise zayıf bir görme gücü kalmıştır. Bu hüzün, Yusuf'a duyulan hasretten kaynaklanan ağlamanın sebep olduğu bir durumdur ve Ya'kub'un gözleri Yusuf'a ayrılığından kavuşmasına kadar seksen yıl kurumamıştır. Müfessir ayrıca bir peygamberin bu derece keder yaşamasının cevazını, insanın musibet karşısında kendini tutamamasının doğasında olmasıyla ve bunun kınanan cezaʿdan (feryat, dövünme, elbise yırtma gibi) farklı olmasıyla açıklar.

إذا كثر الاستعبار محقت العبرة سواد العين وقلبته إلى بياض كدر . قيل : قد عمي بصره . وقيل : كان يدرك إدراكا ضعيفا

Bu müfessire göre Hz. Yakub, üzüntüsünü diline dökmemiş, feryat ve şikayeti dile getirmemiş, üzüntüsünü içine gömmüştür; 'kâzım' kelimesi üzüntüsünü açığa vurmayıp içinde tutan kişi anlamına gelir. Gözlerinin beyazlaşması meselesinde ise iki görüş nakleder: birincisi ağlamanın galebe çalması sebebiyle gözde biriken yaşın gözü beyazlatmasıdır, ikincisi ise doğrudan körlüktür; müfessir ilk görüşü tercih eder çünkü hüznün etkisi ağlamanın artmasında görülür, körlükte değil.

فيجوز أن يكون بمعنى الكاظم وهو الممسك على حزنه فلا يظهره قال ابن قتيبة : ويجوز أن يكون بمعنى المكظوم ، ومعناه المملوء من الحزن مع سد طريق نفسه

Kurtubî'ye göre 'تولى عنهم' ifadesi Yakub'un onlardan yüz çevirmesini anlatır; Bünyamin haberi gelince Yusuf musibeti tazelenmiş ve hüznü doruğa çıkmıştır. Gözlerinin beyazlaşması ağlamaktan olup bunun sebebi ise hüzündür; 'كظيم' kelimesi de hüznünü açığa vurmayıp içinde tutan, kederle dolu kimseyi ifade eder. Ayrıca Yakub'un şiddetli hüznünün sebebi hakkında âlimlerden üç görüş nakledilir; en isabetli olanı hüznün kendisinin yasak olmayıp ancak feryat, elbise yırtmak ve uygunsuz söz söylemenin yasaklandığıdır.

وإنما ابيضت عيناه من البكاء ولكن سبب البكاء الحزن فلهذا قال : من الحزن وقيل : إن يعقوب كان يصلي ويوسف نائما معترضا بين يديه فغط في نومه فالتفت يعقوب إليه ثم غط ثانية فالتفت إليه ثم غط ثالثة فالتفت إليه سرورا به وبغطيطه

Beydâvî'ye göre Ya'kub, oğullarının anlattığı hikayeyi işitince 'bil sevvelet leküm enfüsüküm emran' diyerek, kardeşlerin bu işi kendi istekleriyle kurup kolaylaştırdıklarını, aksi halde meliğin hırsızın kendi malıyla köle alınacağını nereden bilebileceğini sormaktadır. Ardından Ya'kub'un Yusuf'a duyduğu tasavvuf, kardeşlerine duyduğundan daha şiddetlidir çünkü Yusuf'un musibeti önceki felaketlerin temeli olmuş ve kalbine daha derinden işlemiştir; ayrıca babası onun ölmediğine dair güveni daha azdı. Gözlerinin ağardığı ifadesi de aşırı ağlamaktan kaynaklanan bir hüzün belirtisi olarak açıklanır ve bu durumun tefeccu anında ağlamanın ve teessüfün cevazına delil olduğu belirtilir.

وإنما تأسف على يوسف دون أخويه والحادث رزؤهما لأن رزأه كان قاعدة المصيبات وكان غضا آخذا بمجامع قلبه، ولأنه كان واثقا بحياتهما دون حياته