Taberî'ye göre Firavun'un boğulma anında iman ettiğini söylemesi kendisine fayda vermemiştir, çünkü bu iman ancak azabı görüp helake kesin gözle bakıldığı bir vakitte gerçekleşmiştir; bu tür bir iman kabul edilmez. Metinde ayrıca 'اتبع' ve 'أتبع' kelimelerinin farklı anlamlarına, kıraat farklılıklarına (آمنت أنه / إنه) ve Cebrail'in Firavun'un ağzını çamurla doldurduğuna dair rivayetlere yer verilmiştir.

حين لم ينفعه قيله، فكذلك هؤلاء الذين حقت عليهم كلمة ربك من قومك، من عبدة الأوثان وغيرهم، لا يؤمنون بك فيتبعونك إلا في الحين الذي لا ينفعهم إيمانهم.

Bu müfessire göre Firavun'un boğulma anında söylediği iman ikrarı, iman gibi görünse de kabul edilmemiştir; çünkü bu ikrar, azabın inmesi anında (ilcâ/zorlanma hâlinde) yapılmıştır ve bu durumda tevbe makbul sayılmaz. Ayrıca metin, bu sözün gerçekte kalp/nefis konuşması (kelâmü'n-nefs) olarak vaki olduğunu, boğulmakta olan bir kişinin bunu dille söylemesinin mümkün olmadığını tartışır. Bağy kelimesi haksız yere üstünlük arama, adüv kelimesi ise zulüm olarak açıklanır ve Musa kıssasının kısa özeti verilir.

الوجه الأول : أنه إنما آمن عند نزول العذاب ، والإيمان في هذا الوقت غير مقبول ، لأن عند نزول العذاب يصير الحال وقت الإلجاء ، وفي هذا الحال لا تكون التوبة مقبولة

Kurtubî, Firavun'un boğulma anında "âmentü" (iman ettim) demesine dair üç görüş nakleder: bu sözün Allah'ın, Cebrail'in yahut Mikail'in kendisine söylediği bir söz olabileceği, ya da Firavun'un bunu dille söylemeyip yalnızca içinden geçirdiği bir söz olabileceği. Ayrıca rivayet olarak, Cebrail'in Firavun'a rahmet erişmesinden korktuğu için denizin siyah çamurunu (hâl) ağzına tıktığı zikredilir. Bu iman ve tövbenin, azabı görme anından sonra gerçekleştiği için kabul edilmediği belirtilir.

وقيل : هو من قول فرعون في نفسه ولم يكن ثم قول اللسان بل وقع ذلك في قلبه فقال في نفسه ما قال : حيث لم تنفعه الندامة ونظيره إنما نطعمكم لوجه الله الإنسان أثنى عليهم الرب بما في ضميرهم لا أنهم قالوا ذلك بلفظهم والكلام الحقيقي كلام القلب

İbn Kesîr, Firavun boğulma anında iman ikrarında bulununca Cebrail'in Allah'ın rahmetinin gazabını geçmesinden korktuğunu ve bu yüzden çamuru (yahut deniz dibindeki balçığı) kanatlarıyla alıp Firavun'un yüzüne vurarak onu boğduğunu nakleder. Bu rivayet hem mevkuf hem de Ebu Hureyre'den merfu olarak nakledilmiş, ancak senedindeki Kesir b. Zâzân'ın meçhul olduğu belirtilmiştir. Ayrıca Katade, İbrahim et-Teymî ve Meymun b. Mihran gibi selef alimlerinin bu hadisi mürsel olarak rivayet ettikleri de aktarılmıştır.

فخاف جبريل أن تسبق رحمة الله فيه غضبه فجعل يأخذ الحال بجناحيه فيضرب به وجهه فيرمسه

Beydâvî'ye göre Firavun'un boğulma anındaki iman ikrarı, ölüm anındaki zorunlu/çaresizlik imanı olarak değerlendirilir ve bu iman kabul edilmeyen bir imandır; çünkü kabul zamanı geçmiş, seçme hakkı kalmamış bir anda gerçekleşmiştir. Ayrıca 'وقد عصيت قبل' ifadesi Firavun'un ömrü boyunca isyan ettiğini ve 'المفسدين' olarak hem sapmış hem de başkalarını saptıran biri olduğunu belirtir.

آلآن أتؤمن الآن وقد أيست من نفسك ولم يبق لك اختيار. وقد عصيت قبل قبل ذلك مدة عمرك. وكنت من المفسدين الضالين المضلين عن الإيمان.