Taberî'ye göre bu ayette duanın kabulü ikisine (Musa ve Harun'a) nispet edilmiştir, çünkü dua eden bilfiil Musa olsa da Harun ona 'âmin' diyerek iman etmiş ve bu şekilde ortak olmuştur; Arap dilinde de âmin diyen kişi duayı yapan gibi sayılır. Ayrıca ayetteki emrin, Musa ve Harun'un Firavun'a karşı sabır ve istikamet üzere kalmalarına, Allah'ın vaadinin gerçekleşeceği vakte kadar acele etmemelerine yönelik olduğu belirtilir.

فإن قال قائل: وكيف نسبت الإجابة إلى اثنين، والدعاء إنما كان من واحد قيل: إن الداعي وإن كان واحدا، فإن الثاني كان مؤمنا وهو هارون، فلذلك نسبت الإجابة إليهما، لأن المؤمن داع.

Zemahşerî'ye göre 'قد أجيبت دعوتكما' ifadesi, Musa ve Harun'un dualarının kabul edildiğini, taleplerinin gerçekleşeceğini ancak bunun kendi vaktinde olacağını bildirir. Bu nedenle onlara emredilen şey, davete ve hüccet ikamesine sabırla devam etmeleri, aceleci olmamalarıdır; çünkel acele etmek maslahat gerektirmez. Ayrıca 'دعواتكما' kıraatine göre Musa'nın dua ettiği, Harun'un ise ona 'âmin' diyerek iştirak ettiği söylenmiştir, fakat ikisinin birlikte dua etmiş olmaları da mümkündür.

والمعنى : إن دعاءكما مستجاب ، وما طلبتما كائن ولكن في وقته فاثبتا على ما أنتما عليه من الدعوة والزيادة في إلزام الحجة ، فقد لبث نوح عليه السلام في قومه ألف عام إلا قليلا ولا تستعجلا

Bu metinde Kâdî'nin görüşü nakledilir: Ayetteki duanın Allah'ın kâfirleri saptırmayı irade ettiği şeklinde anlaşılması mümkün değildir, çünkü Allah çirkin fiili irade etmekten münezzehtir. Ayrıca Musa'nın duasına Harun'un 'âmin' demesi de bir dua sayılır, bu nedenle ayette ikisine de hitap edilmiştir. Ayrıca acele etmenin cahillere ait bir tavır olduğu, duanın kabulünün belirlenmiş vaktinde gerçekleşeceği belirtilir.

قال ابن عباس رضي الله تعالى عنهما : أن موسى كان يدعو وهرون كان يؤمن ، فلذلك قال : وذلك لأن من يقول عند دعاء الداعي آمين فهو أيضا داع

Bu metin, duanın Musa'ya ait olduğunu, Harun'un ise 'âmin' diyerek buna iştirak ettiğini aktarır; âmin demek duaya ortak olmak sayıldığından ayette 'Rabbimiz' ifadesiyle her ikisine hitap edilmiştir. Ayrıca Arapların bazen tek kişiye ikil hitapla seslendiği de bir görüş olarak nakledilir; bu durumda âmin bir dua sayılmaz ve Harun'un fiilen dua etmediği söylenir.

قال أبو العالية : دعا موسى وأمن هارون فسمى هارون وقد أمن على الدعاء داعيا والتأمين على الدعاء أن يقول آمين فقولك آمين دعاء أي يا رب استجب لي

İbn Kesîr'e göre ayette dua sadece Musa'dan zikredilmiştir, ancak Harun'un âmin dediği ve bu sebeple duayı yapan kişi menzilesine indiği kelamın siyakından anlaşılmaktadır. Bu görüş, Ebu'l-Âliye, Ebu Salih, İkrime, Muhammed b. Ka'b el-Kurazî ve Rabî' b. Enes'ten nakledilen 'Musa dua etti, Harun âmin dedi' rivayetine dayanır. Bu ayetten hareketle bazı âlimler, imam Fatiha okurken cemaatin âmin demesinin Fatiha okumasına eş değer sayılacağına dair fıkhi bir hüküm çıkarmıştır.

فذكر الدعاء عن موسى وحده ومن سياق الكلام ما يدل على أن هارون أمن فنزل منزلة من دعا لقوله تعالى قال أبو العالية وأبو صالح وعكرمة ومحمد بن كعب القرظي والربيع بن أنس دعا موسى وأمن هارون

Beydâvî'ye göre Musa'nın duasındaki 'ليضلوا' ifadesi, Firavun ve kavmine verilen zenginlik ve malların onları saptırmaları için verildiği anlamında değil, onların fiilen sapmalarının sonucu olarak ortaya çıkan bir durumun emir kalıbıyla ifade edilmesidir; yani bu bir dua/beddua olup lam harfi netice (akıbet) veya sebep bildirebilir. 'اطمس على أموالهم' malların helâk edilmesi, 'اشدد على قلوبهم' ise kalplerin mühürlenip imana açılmaması için katılaştırılması talebidir. Allah'ın cevabı ise sadece Musa ve Harun'a yöneliktir çünkü Harun da iman etmiştir; 'فاستقيما' ile ikisine sabit kalmaları ve acele etmemeleri, vaadin belirli bir vakitte gerçekleşeceği bildirilmiştir.

دعاء عليهم بلفظ الأمر بما علم من ممارسة أحوالهم أنه لا يكون غيره كقولك: لعن الله إبليس. وقيل اللام للعاقبة وهي متعلقة ب آتيت