Taberî'ye göre bu ayet, denizde fırtına ve dalgalarla kuşatılıp boğulma tehlikesiyle karşılaşan insanların, o şiddetli anda putlarını ve diğer ilahlarını bırakıp yalnızca Allah'a sığındıklarını, duayı ve itaati sadece O'na has kıldıklarını anlatır. Ayrıca ayette hitabın gaib kipine dönmesi (müennes zamirin 'en-nâs' kelimesine ait olması) dil açısından değerlendirilmiştir.

يقول: أخلصوا لله عند الشدة التي نزلت بهم التوحيد، وأفردوا له الطاعة، وأذعنوا له بالعبودة، ولم يستغيثوا بآلهتهم وأندادهم، ولكن بالله الذي خلقهم

Bu müfessire göre ayette hitap üslubundan gaib (üçüncü şahıs) üslubuna geçiş, Allah'ın bu kimselere karşı gazabını, uzaklaştırılmalarını ve reddedilmelerini ifade eder; çünkü hitaptan gaybete geçiş genellikle küçümseme, uzaklaştırma ve kovma anlamı taşır. Bu durum, Allah'ın nimetine küfranla karşılık veren kimselere yakışan bir üsluptur. Ayrıca ayetteki 'فأخرجنا' gibi cemi sigasıyla gelen ifadeler, Allah'ın kendisinden bahsederken büyüklük ifadesi olarak çoğul kalıp kullanmasından kaynaklanır.

فههنا انتقل من مقام الحضور إلى مقام الغيبة ، وذلك يدل على المقت والتبعيد والطرد ، وهو اللائق بحال هؤلاء ، لأن من كان صفته أنه يقابل إحسان الله تعالى إليه بالكفران ، كان اللائق به ما ذكرناه

Kurtubî bu ayeti insanların karada hayvanlara, denizde gemilere binmesi şeklindeki nimetlerin sayılması bağlamında açıklar. Ayrıca 'yüserrikum/yenşürukum' kıraat farkını, hitaptan gaybete geçiş (iltifat) sanatını ve fırtınalı denizde boğulma tehlikesiyle karşılaşan insanların putlarını unutup yalnızca Allah'a yönelmesini ele alır. Bu durumun, yaratılışın sıkıntı anında Allah'a dönmeye meyilli olduğuna ve muzdarrın duasının kabul edildiğine delil olduğunu belirtir.

وفي هذا دليل على أن الخلق جبلوا على الرجوع إلى الله في الشدائد وأن المضطر يجاب دعاؤه وإن كان كافرا لانقطاع الأسباب ورجوعه إلى الواحد رب الأرباب

İbn Kesîr'e göre bu ifade, denizde sıkıntıya düşen insanların o darlıktan kurtarabilecek yegane merciin Allah olduğunu, bu yüzden kendisiyle beraber hiçbir put veya sahte ilaha yönelmeyip yalnızca O'na yalvarıp yakardıklarını anlatır. Metin ayrıca gemilerin hızlı seyrini, ardından denizin şiddetlenip üzerlerine büyük bir dalganın gelmesini ve bu yüzden helak olduklarını açıklar.

أي لا يدعون معه صنما ولا وثنا بل يفردونه بالدعاء والإبتهال

Beydâvî bu ayette insanların denizde şiddetli bir fırtınayla karşılaşıp çaresizlik içinde Allah'a samimiyetle yalvardıklarını, ancak kurtulunca hemen eski taşkınlıklarına ve haksız yere yeryüzünde bozgunculuğa döndüklerini açıklar. Ayrıca bağy'in (azgınlığın) vebalinin insanın kendi aleyhine olduğunu, dünya hayatının bu menfaatinin geçici olup cezasının kalıcı olacağını belirtir. Metin ayrıca hitaptan gaib sigasına geçişin, dinleyenleri bu halden ibret almaya ve bu tutumu kınamaya sevk etmek amacı taşıdığını vurgular.

وظنوا أنهم أحيط بهم أهلكوا وسدت عليهم مسالك الخلاص كمن أحاط به العدو. دعوا الله مخلصين له الدين من غير إشراك لتراجع الفطرة وزوال المعارض من شدة الخوف

Bu müfessire göre metinde 'ينجيكم' kelimesinin hem şeddeli hem şeddesiz okunuşları, ayrıca 'أنجانا' ve 'خفية' kelimelerinin farklı harekelerle (dammeli ve kesreli) okunuşları nakledilmektedir. Ayrıca rüzgârın gemiyi karşılaması ve gemiye isabet eden zamirin gemiye ait olması ihtimali üzerinde durulmuştur.

وقرىء : { ينجيكم } بالتشديد والتخيف ، وأنجانا ، وخفية ، بالضم والكسر