Zemahşerî, müşriklerin putları Allah nezdinde şefaatçi olarak sunmalarının, Allah'a bilmediği bir şeyi haber vermek anlamına geldiğini belirtir; Allah her şeyi bilen olduğu için bilinmeyen bir şey aslında yoktur ve müşriklerin bu iddiaları batıldır. Ayrıca 'Allah'ı haberdar ediyor musunuz?' ifadesinin gerçek bir soru değil, onların bu imkansız iddiasıyla alay eden bir tehekküm (küçümseme) üslubu olduğunu açıklar.

هو تهكم بهم وبما ادعوه من المحال الذي هو شفاعة الأصنام ، وإعلام بأن الذي أنبؤا به باطل غير منطو تحت الصحة ، فكأنهم يخبرونه بشيء لا يتعلق به علمه كما يخبر الرجل الرجل بما لا يعلمه

Kurtubî bu bölümde birden fazla ayetin kıraat farklılıklarını, dilbilimsel izahlarını ve tefsirlerini bir arada ele almaktadır. Öne çıkan husus, müşriklerin Allah'a şirk unsurları nispet etmelerinin, O'nun kadrini gereği gibi takdir edememelerinin ve tapındıkları putların hiçbir fayda ya da zarar veremeyecek aciz varlıklar olmasının vurgulanmasıdır. Ayrıca 'er-Rûh' kelimesinin vahiy, Cebrail, rahmet, hidayet veya yaratılmış ruhlar gibi çeşitli yorumları nakledilmektedir.

أي أتخبرون الله أن له شريكا في ملكه أو شفيعا بغير إذنه والله لا يعلم لنفسه شريكا في السماوات ولا في الأرض لأنه لا شريك له فلذلك لا يعلمه

İbn Kesîr'e göre bu ayet, şirkin insanlık tarihinde sonradan ortaya çıkmış bir olgu olduğunu, insanların aslen tek bir din üzere yani İslam üzere bulunduklarını bildirmektedir. Âdem ile Nuh arasında geçen on kuşağın hepsinin İslam üzere olduğu, ardından insanlar arasında ihtilaf çıktığı ve putlara, ortaklara, heykellere tapılmaya başlandığı belirtilmektedir. Bunun üzerine Allah, apaçık ayetler, deliller ve kesin hüccetlerle peygamberler göndermiştir.

قال ابن عباس كان بين آدم ونوح عشرة قرون كلهم على الإسلام ثم وقع الإختلاف بين الناس وعبدت الأصنام والأنداد والأوثان فبعث الله الرسل بآياته وبيناته وحججه البالغة وبراهينه الدامغة

Beydâvî'ye göre 'fe men azlemu' ifadesi, Allah'a yalan iftira eden veya O'nun ayetlerini yalanlayan kimseden daha zalim kimse olmadığını bildirir; bu iftira Allah'a ortak veya çocuk nispet etmektir. Putperestlerin taptıkları şeyler cansız varlıklardır, ne zarar ne fayda verebilirler; oysa ibadet edilecek varlığın mükafat ve ceza verebilme gücüne sahip olması gerekir. Onların putları şefaatçi sayması, Allah'ı bilmediği bir şeyle (ortağı veya şefaatçileri olduğu iddiasıyla) haber vermeye çalışmaları anlamına gelir ki bu aşırı bir cehalet ve alaycı bir kınamayı (tehekküm) içerir.

فمن أظلم ممن افترى على الله كذبا تفاد مما أضافوه إليه كناية، أو تظليم للمشركين بافترائهم على الله تعالى في قولهم إنه لذو شريك وذو ولد.

Taberî'ye göre bu ifade, Allah'ı müşriklerin kendisine ortak koştuklarından, O'na yakıştırdıkları yalan ve iftiralardan tenzih etme ve yüceltme anlamı taşır. Müşriklerin putlara tapınmaları ve bunları Allah'a şirk koşmaları böylece reddedilmekte, Allah'ın bir benzeri, ortağı veya yardımcısı olamayacağı vurgulanmaktadır. Çünkü ilahlık ancak gökleri, yeri ve tüm cisimleri yoktan yaratma kudretine sahip olana mahsustur.

علا ربكم أيها القوم عن شرككم ودعواكم إلها دونه، فارتفع عن أن يكون له مثل أو شريك أو ظهير

Bu müfessire göre putperestlerin şirkinin farklı gerekçeleri sıralanmakta; bunlardan biri, putların âlemin belirli bir bölgesine tevkil edilmiş bir ruhu temsil ettiğine, o ruhun da en büyük ilaha kul olduğuna inanılmasıdır. Ayrıca ayetteki tenzih ifadesi, Allah'ın kadîm ve ezelî oluşta bir ortağı olmasının reddine yöneliktir; putların şefaatçi kabul edilmesi meselesi de bu bağlamda ele alınmıştır.

أنهم اعتقدوا أن المتولي لكل أقليم من أقاليم العالم ، روح معين من أرواح عالم الأفلاك