Taberî'ye göre bu ayet, iman edip salih ameller işleyenlerin dünyada müşriklerin eziyetlerine ve zorluklarına sabretmelerinin, Allah'ın rızasına uygun amellerde bulunup düşmanlarına karşı mücadele etmelerinin karşılığının cennet olduğunu bildirir. Ayrıca gaybda Allah'tan korkanlar için Rablerinden bağışlanma ve büyük bir mükafat (ecr-i kebîr) vaad edilmektedir; bu bağışlanma günahların örtülmesi ve ahirette rezil edilmemek anlamına gelir.

فإنهم إن تأتيهم شدة من الدنيا وعسرة فيها لم يثنهم ذلك عن طاعة الله، ولكنهم صبروا لأمره وقضائه، فإن نالوا فيها رخاء وسعة شكروه وأدوا حقوقه بما آتاهم منها

Zemahşerî, ayette geçen sabredenlerin övgüsünü, onların işkenceye, vatanlarından (Allah'ın sevilen haremi olan yurtlarından) ayrılmaya, cihad ve Allah yolunda canlarını feda etmeye, müşriklerin eziyetlerine ve İslam'ın zorluklarına sabretmeleri şeklinde açıklar. Ayrıca 'kadem' kelimesinin tekil ve belirsiz (nekre) getirilmesini, tek bir ayağın bile hak yoldan sapmasının büyük bir şey olduğunu, çok ayağın sapmasının ise daha büyük olacağını vurgulamak amacıyla yorumlar. Sabrın kapsamına vatan ve hicret ayrılığı, müşrik eziyeti, musibetler, ibadetlere sabır ve günahlardan kaçınma dahil edilmiş, bütün bunlarda sadece Allah'a tevekkül edildiği belirtilmiştir.

فإن قلت : لم وحدت القدم ونكرت ؟ قلت : لاستعظام أن تزل قدم واحدة عن طريق الحق بعد أن ثبتت عليه ، فكيف بأقدام كثيرة ؟

Bu müfessire göre âyetteki istisna edatı, kendisi olmasaydı hükme dahil olacak şeyi kapsam dışına çıkarır; bu da 'insan' kelimesinin mü'min ve kâfiri birlikte içine aldığını gösterir. Râzî, bu âyetin bir öncekiyle uyum içinde olduğunu, sabredenler için hem azaptan kurtuluşun hem de mağfiretin birlikte zikredildiğini belirtir. Ayrıca buradaki ifadenin diğer âyetteki 'ليجزى' lafzından farklı olarak fazlalık ihtimali taşımadığını, çünkü burada 'ليجازيهم' ifadesinin kullanılmadığını söyler.

والاستثناء يخرج من الكلام ما لولاه لدخل ، فثبت أن الإنسان المذكور في هذه الآية داخل فيه المؤمن والكافر ، وذلك يدل على ما قلناه

Kurtubî, istisna edatının önceki hükümden mi yoksa 'insan' kelimesinden mi istisna olduğu konusundaki iki görüşü nakleder; Ahfeş'e göre bu ayet, sabredip iyi işler yapanları hem nimet hem sıkıntı hallerinde övmek için gelen munkatı' bir istisnadır. Ferrâ'ya göre ise istisna, insan lafzının küfür ve iman ehlini kapsaması sebebiyle muttasıl bir istisnadır ve bu görüş daha güzel bulunmuştur.

قال الأخفش : هو استثناء ليس من الأول أي لكن الذين صبروا وعملوا الصالحات في حالتي النعمة والمحنة وقال الفراء : هو استثناء من ولئن أذقناه أي من الإنسان فإن الإنسان بمعنى الناس والناس يشمل الكافر والمؤمن فهو استثناء متصل وهو حسن

İbn Kesîr'e göre ayet, sabreden ve şükreden mümin için her hükmün hayır olduğunu bildiren hadisle irtibatlıdır; müminler bollukta işledikleri salih amellerin ve şükrün karşılığında darlık zamanında sabra muvaffak kılınırlar ve başlarına gelen sıkıntılar günahlarına kefaret olur. Ayrıca müminlerin insanların eziyetine sabredip onlarla iyi muamele etmeleri, Allah rızası için hicret edip düşmanlarla mücadele etmeleri ve akrabalarından ayrılmaları da bu sabır ve şükür çerçevesinde değerlendirilir.

عجبا لأمر المؤمن لا يقضي الله له قضاء إلا كان خيرا له إن أصابته ضراء فصبر كان خيرا له وإن أصابته سراء فشكر كان خيرا له وليس ذلك لأحد إلا للمؤمنين

Beydâvî'ye göre bu ayetler, insanın nimet ve musibet karşısındaki genel tabiatını anlatır: nimet çekilince ümitsizliğe ve nankörlüğe düşer, sıkıntı sonrası nimete kavuşunca da şımarır ve övünür. Zikr, mess ve if'âl kalıplarındaki fiil farklılıklarına dikkat çekilerek dünyadaki nimet ve belaların ahiretteki karşılıklarının bir örneği olduğu, insanın en küçük şeyle bile küfrân ve şımarıklığa düşebileceği belirtilir. Sabredip salih amel işleyenler ise bu genel kuraldan istisna tutulmuştur; onlara mağfiret ve büyük bir ecir (cennet) vaad edilmiştir.

وفي لفظ الاذاقة والمس تنبيه على أن ما يجده الإنسان في الدنيا من النعم والمحن كالأنموذج لما يجده في الآخرة، وأنه يقع في الكفران والبطر بأدنى شيء لأن الذوق إدراك الطعم والمس مبتدأ الوصول.