Zemahşerî'ye göre 'el-afv' kelimesi zahmet ve zorluğun zıddıdır; yani insanların fiil ve huylarından kolay geleni al, onları sıkıştırma, güçlerinin üstünde bir şey isteme ki nefret etmesinler. Ayrıca 'el-urf' kelimesini güzel ve makul olan fiiller olarak açıklar; buna göre Peygamber'e sefihlerin cehaletine aynı şekilde karşılık vermemesi, onlarla tartışmaması, hilm göstermesi ve kendisine dokunan kötülüklere göz yumması emredilmiştir. Zemahşerî bu ayetin ahlâk-ı hamîdeyi (güzel ahlakı) en kapsamlı şekilde toplayan ayet olduğunu nakleder.

أي خذ ما عفا لك من أفعال الناس وأخلاقهم وما أتى منهم ، وتسهل من غير كلفة ، ولا تداقهم ، ولا تطلب منهم الجهد وما يشق عليهم حتى لا ينفروا

Bu müfessire göre A'râf 199'daki 'el-afv' kelimesi, insanlardan alınacak hakların bir kısmında kolaylık ve müsamaha gösterilmesini ifade eder; özellikle mali hususlarda katılıktan vazgeçmeyi ve insanlarla güzel ahlakla muamele etmeyi, kabalık ve sertlikten kaçınmayı içerir. Ayrıca 'kâffeten' kelimesinin hem 'girenler' hem de 'İslam' kelimesine râci olabileceği, Vâhidî'ye göre ise İslam'ın bütün şeriatlarına girmek anlamının zahire daha uygun olduğu belirtilir.

قال أهل اللغة : العفو الفضل وما أتي من غير كلفة . إذا عرفت هذا فنقول : الحقوق التي تستوفى من الناس وتؤخذ منهم ، إما أن يجوز إدخال المساهلة والمسامحة فيها ، وإما أن لا يجوز

Kurtubî'ye göre bu ayet 'huzü'l-afve ve'mur bi'l-urfi ve a'ridh ani'l-cahilîn' güzel ahlakın bütün türlerini içine alan kapsamlı bir emirdir: affetmek, sıla-i rahim, sabır, tevazu, ilim talebi, zalimlerden yüz çevirme gibi. Ayrıca ayetin ahkâmının nesh edilip edilmediği tartışılmış; İbn Zeyd ve Atâ neshedildiğini (kılıç ayetiyle), Mücahid ve Katade ise muhkem olduğunu söylemiş, Kurtubî bunu Hz. Ömer ile Hür b. Kays kıssasıyla desteklemiştir. Nihayetinde ayet, sultana karşı kasıtlı cefa ile diğer durumları ayırarak, birinde tazir diğerinde af ve sabrı öngörmüştür.

وقال مجاهد وقتادة : هي محكمة وهو الصحيح لما رواه البخاري عن عبد الله بن عباس قال : قدم عيينة بن حصن بن حذيفة بن بدر فنزل على بن أخيه الحر بن قيس بن حصن

İbn Kesîr, ayeti önce müşriklerle ilişkiler bağlamında ele alarak İbn Cerîr'in tercih ettiği görüşü nakleder: Allah Peygamber'e on yıl müşriklerden af ve müsamahayı, sonra da onlara karşı sertliği emretmiştir. Ancak asıl yaygın ve tercih edilen görüş, ayetin insanların huy ve davranışlarından kolay olanı almak, onları güçleri üstünde zorlamamak, iyilik edeni ödüllendirip kötülük edeni ıslah etmeye çalışmak, direnirse ondan yüz çevirmek şeklinde bir ahlak talimi olduğudur. Bu husus İbn Zübeyr, İbn Ömer ve Hz. Aişe'den nakledilen rivayetlerle desteklenmiştir.

وفي صحيح البخاري < 4643 > عن هشام عن أبيه عروة عن أخيه عبد الله بن الزبير قال إنما أنزل خذ العفو من أخلاق الناس

Bu metne göre Beydâvî, 'huzi'l-afv' ifadesini insanların kolayına gelen davranışları kabul etmek, onlara zorluk çıkarmamak ya da günahkarları affetmek şeklinde açıklar. 'Ma'rufla emretmeyi' güzel görülen işleri emretmek, 'cahillerden yüz çevirmeyi' ise onlarla tartışmamak ve kötülüğe kötülükle karşılık vermemek olarak yorumlar. Bu ayetin ahlaki erdemleri kapsayan bütünsel bir emir olduğunu belirtir. İkinci ayette ise şeytanın vesvesesinden Allah'a sığınmanın, O'nun hem sığınmayı işitici hem de kişinin maslahatını bilici olması sebebiyle emredildiğini açıklar.

وهذه الآية جامعة لمكارم الأخلاق آمرة للرسول باستجماعها

Taberî, 'el-afv' (خذ العفو) kelimesinin tefsirinde üç görüş nakleder: bazıları bunun insanların huy ve davranışlarından fazlalık/kolay olanı almak olduğunu, bazıları insanların mallarından fazla olanı almak (zekat ayetiyle nesholunmuş) olduğunu, bazıları da müşriklere karşı yumuşak davranıp sertlikten kaçınma emri olduğunu söylemiştir. Kendisi ise 'el-'urf' kelimesinin Arap dilinde 'el-ma'ruf' anlamında olduğunu, dolayısıyla akrabaya yakınlık, mahrum bırakana verme ve zulmedeni bağışlama gibi tüm iyi davranışları kapsadığını, ayetin hiçbir anlamı diğerine tercih etmeksizin tüm iyiliği emrettiğini belirtir.

والصواب من القول في ذلك أن يقال: إن الله أمر نبيه صلى الله عليه وسلم أن يأمر الناس بالعرف، وهو المعروف في كلام العرب