Taberî'ye göre bu ayet, müşriklerin ölümden sonra dirilişi ve ahireti inkâr ederek yalnızca dünya hayatını tek hayat olarak kabul ettiklerini bildiren bir ilahi haberdir. Onlar, insanların bir kısmının ölüp bir kısmının doğmasını, ekin gibi biçilip yeniden bitmesi örneğiyle açıklayarak öldükten sonra yeniden dirilmenin olmayacağını iddia etmektedirler. Bu inkâr sebebiyle sevap ve ceza beklentileri olmadığından işledikleri günahlara aldırış etmemektedirler. İbn Zeyd'den nakledilen bir görüşe göre ise bu söz, ateşe götürülen kâfirlerin dünyaya geri döndürülselerdi söyleyecekleri sözdür.

يقول تعالى ذكره: يخبر عنهم أنهم ينكرون أن الله يحيي خلقه بعد أن يميتهم، ويقولون: لا حياة بعد الممات، ولا بعث ولا نشور بعد الفناء.

Bu müfessire göre âyetteki gizli zamir, kendisinden sonra gelen ifadeyle açıklanmakta ve 'إن هي إلا حياتنا الدنيا' takdirinde olup 'هي' kelimesi 'حياة' (hayat) anlamının yerine konmuştur; çünkü haber ona delalet etmektedir. Râzî'ye göre âyetin asıl maksadı, o kimselerin dünya hayatından başka bir hayat olmadığını inkâr edip öldükten sonra dirilmeyi (haşr ve neşri) reddetmeleri ve bu inkârlarının kıyamet günü açığa çıkacağıdır. Ayrıca âyetin münafıklar veya nübüvveti gizleyen ehl-i kitap âlimleri hakkında olabileceği yönünde başka görüşler de nakledilmiştir.

والمعنى لا حياة إلا هذه الحياة ، ولأن إن النافية دخلت على هي التي في معنى الحياة الدالة على الجنس فنفتها ، فوازنت لا التي نفت ما بعدها نفي الجنس

Kurtubî'ye göre bu ifade dünya hayatına bir kinayedir; yani 'hayat, ancak içinde bulunduğumuz bu hayattır, bize vaad edilen öldükten sonraki ahiret hayatı değildir' anlamındadır. Bu tutum, tekrar dünyaya döndürülseler küfre dönüp yine dünya hayatının lezzetiyle meşgul olacaklarını gösterir; bu durum İblis'in hali gibi inatçı kimseye hamledilir veya Allah'ın, gerçeği bildikten sonra onların üzerine (hakkı) örtmesi şeklinde açıklanır.

هي كناية عن الدنيا أي ما الحياة إلا ما نحن فيه لا الحياة الآخرة التي تعدنا بعد البعث أي لعادوا إلى الكفر واشتغلوا بلذة الحال وهذا يحمل على المعاند كما بيناه في حال إبليس

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Allah'ın gerçekleşmeyecek olan şeyi gerçekleşseydi nasıl olacağını bilmesi kabilindendir; yani vuku bulmayan bir durumun farazi sonucuna dair ilahi ilmi gösterir. Dahhâk'ın İbn Abbas'tan naklettiği görüşe göre Kur'an'da 'lev' (şayet) edatı geçen her ifade, aslında hiçbir zaman gerçekleşmeyecek olan şeyleri anlatır.

فهذا من باب علمه تعالى بما لا يكون لو كان كيف يكون قال الضحاك عن ابن عباس كل مافيه ( لو ) فهو مما لا يكون أبدا

Beydâvî'ye göre 'بل بدا لهم' ifadesi, önceki temenninin (iman etme isteğinin) terk edildiğini gösterir; yani onların dünyada gizledikleri nifak veya çirkin amelleri kendilerine açığa çıkmıştır. Dünyaya geri döndürülselerdi yine yasaklandıkları küfür ve günahlara dönecekleri, kendilerine söz verdikleri iman konusunda ise yalancı oldukları belirtilir. 'قالوا' ifadesi bağlamda ya 'لعادوا' ya 'إنهم لكاذبون' ya 'نهوا' üzerine atıf olabilir ya da dünyada söyledikleri sözün yeniden zikredilmesi olarak müstakil bir cümle olabilir.

والمعنى أنه ظهر لهم ما كانوا يخفون من نفاقهم، أو قبائح أعمالهم فتمنوا ذلك ضجرا لا عزما على أنهم لو ردوا لآمنوا. ولو ردوا أي إلى الدنيا بعد الوقوف والظهور. لعادوا لما نهوا عنه من الكفر والمعاصي. وإنهم لكاذبون فيما وعدوا به من أنفسهم.

Zemahşerî'ye göre 'inşar' kelimesi burada ölüleri diriltme anlamında kullanılmıştır ve bu, müşriklerin kıyameti görmeden önce söyledikleri sözlerdeki gibidir. Ayrıca cümlenin 'وإنهم لكاذبون' ifadesine bağlanabileceğini, yani onların her konuda yalancı bir topluluk olduklarını, dünya hayatından başka hayat olmadığını söyleyenlerin de bunlar olduğunu belirtir.

يقال : أنشر الله الموتى ونشرهم : إذا بعثهم