Taberî'ye göre bu ayette, Allah'a kulluktan çekinip büyüklenenler, Allah kendilerine acı bir azap verdiğinde, onları bu azaptan kurtaracak ne bir veli ne de bir yardımcı bulacaklardır. İman edip salih amel işleyenlere gelince, Allah onlara dua ve isteklerine icabet etmenin yanında, kendi fazlından istemediklerini de vererek karşılıklarını fazlasıyla artıracaktır. Bu fazla ziyade konusunda bazı müfessirler bunun kardeşlerine şefaat etme imkânı olduğunu, bazıları ise iyiliğin on katından yedi yüze veya iki bine kadar çıkabilen sevap artışı olduğunu söylemiştir.

يعني جل ثناؤه بذلك: فأما المؤمنون المقرون بوحدانية الله، الخاضعون له بالطاعة، المتذللون له بالعبودية، والعاملون الصالحات من الأعمال ، وذلك أن يردوا على ربهم، قد آمنوا به وبرسله، وعملوا بما أتاهم به رسله من عند ربهم، من فعل ما أمرهم به، واجتناب ما أمرهم باجتنابه يعني جل ثناؤه: ويزيدهم على ما وعدهم من الجزاء على أعمالهم الصالحة والثواب عليها من الفضل والزيادة ما لم يعرفهم مبلغه ولم يحد لهم منتهاه

Zemahşerî, ayette şefaatçinin varlığının değil, 'yakın dost/şefaatçi' vasfının zikredilip nefyedilmesinin özel bir faydası olduğunu belirtir. Ona göre bu vasfın zikri, vasfın kendisinin bulunmadığına delil kılınmak için mevsufun (vasıf taşıyanın) yokluğunun ortaya konmasıdır, çünkü vasıf mevsufsuz gerçekleşmez. Bunu, savaşa katılmayan birinin 'binecek atım da, savaşacak silahım da yok' demesi örneğiyle açıklar; bu ifade aracın/vasfın yokluğunu, fiilin imkânsızlığına delil yapar.

قلت : في ذكرها فائدة جليلة ، وهي أنها ضمت إليه ، ليقام انتفاء الموصوف مقام الشاهد على انتفاء الصفة ، لأن الصفة لا تتأتى بدون موصوفها ، فيكون ذلك إزالة لتوهم وجود الموصوف

Bu müfessire göre 'hesapsız' ifadesinin birkaç anlamı olabilir: Allah'ın verdiğinin tükenme korkusu olmadığından hesaba ihtiyaç yoktur; ayrıca bu ifade cennet ehlinin rızkına işaret edebilir, çünkü sevap vaad ve fazl hükmüyle daimidir ve zamanla azalmaz. Bir diğer izah da, Allah'ın verdiği şeyin, hazinesindekine kıyasla sonlu olup sonsuza nispet edilemeyeceği, dolayısıyla hesaba gerek olmadığıdır. Metin ayrıca 'yezîdühüm' ifadesinin, Allah'ın kullarına dualarına icabet ederken istediklerinden daha fazlasını, sırf hak ettiklerinin üstünde bir fazl olarak vereceğini belirtir.

وذلك لأن الحساب إنما يحتاج إليه إذا كان بحيث إذا أعطى شيئا انتقص قدر الواجب عما كان ، والثواب ليس كذلك فإنه بعد انقضاء الأدوار والأعصار يكون الثواب المستحق بحكم الوعد والفضل باقيا

Kurtubî bu metinde 'yestenkifu' kelimesinin kök tahlilini yapmakta ve bunun 'nekefe' fiilinden geldiğini, ye-sin-te harflerinin ziyade olduğunu belirtmektedir. Bu kökten hareketle âyetteki ifadenin, Mesih'in kulluktan çekinmeyeceğini, ondan uzaklaşmayacağını, ondan kesilip ayrılmayacağını ve bunu ayıp saymayacağını ifade ettiğini açıklamaktadır. Ayrıca Zeccâc'ın görüşünü ve bazı hadis örneklerini de bu kelimenin farklı anlam katmanlarını göstermek için nakletmektedir.

أي لن يمتنع المسيح ولن يتنزه من العبودية ولن ينقطع عنها ولن يعيبها

İbn Kesîr'e göre bu ayette Allah, kullarına salih amellerinin karşılığını verirken bunun üzerine kendi fazlından, ihsanından ve rahmetinin genişliğinden ziyadeler bahşeder. Ayrıca rivayet edilen bir görüşe göre 'ecirlerinin verilmesi' onları cennete koyması, ve fazladan verilen şey ise dünyada kendilerine iyilik yapılanlar için ateşi hak edenlere şefaat etmeleri olarak açıklanmıştır. İman eden kalpler ve şeriata uygun salih ameller işleyen organlar zikredilmiş, Allah'ın onların duasına icabet edip bunun üzerine daha fazlasını vereceği belirtilmiştir.

أي فيعطيهم من الثواب على قدر أعمالهم الصالحة ويزيدهم على ذلك من فضله وإحسانه وسعة رحمته وإمتنانه وقد روى ابن مردويه من طريق بقية عن إسماعيل بن عبد الله الكندي عن الأعمش عن سفيان عن عبد الله مرفوعا قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم أجورهم قال أدخلهم الجنة قال الشفاعة فيمن وجبت له النار ممن صنع إليهم المعروف في دنياهم وهذا إسناد لا يثبت وإذا روى عن ابن مسعود موقوفا فهو جيد

Beydâvî'ye göre bu pasaj, sözün akışından (fahvâ) anlaşılan genel karşılık/mükâfat-ceza ilkesinin ayrıntılı açılımıdır. Sanki âyet 'Allah onları hesap için topladığında hepsini kendine haşredecek' demiş gibidir; ayrıca iman edip amel edenlere verilen mükâfat ve ihsan, inkâr edip büyüklenenler için bizatihi bir azap ve hasret sebebi sayılmaktadır.

تفصيل للمجازاة العامة المدلول عليها من فحوى الكلام، وكأنه قال فسيحشرهم إليه جميعا يوم يحشر العباد للمجازاة، أو لمجازاتهم فإن إثابة مقابليهم والإحسان إليهم تعذيب لهم بالغم والحسرة.