Verilen metin parçası çok kısa olup yalnızca ayet numarasına (24:12) atıf içermektedir; müfessirin bu ayete dair herhangi bir açıklama, yorum veya görüş içeriği metinde bulunmamaktadır.

( النور : 12 )

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, mü'minlerin kendilerinden olan, kendileri gibi Müslüman olan kimseler hakkında hüsn-i zan besleme durumunu anlatmaktadır; yani 'kendi benzerleri' ifadesi Müslümanlardan olan benzerlerini kastetmektedir.

أي بأمثالهم من المسلمين ، وكقوله :

Kurtubî'ye göre bu ayet, İfk hadisesinde iftirayı işitince kötü zanna kapılan müminlere Allah tarafından yapılmış bir sitemdir. Müminlerin, kendi nefislerini örnek alarak böyle bir fahişeliğin mümin bir kadından sadır olamayacağını kıyas etmeleri gerekirken bunu yapmamaları eleştirilmiştir; Ebu Eyyub el-Ensarî ve eşi arasında geçen kıssa bu doğru kıyasın bir örneği olarak zikredilir.

قال النحاس : معنى بأنفسهم بإخوانهم فأوجب الله على المسلمين إذا سمعوا رجلا يقذف أحدا ويذكره بقبيح لا يعرفونه به أن ينكروا عليه ويكذبوه

İbn Kesîr'e göre ayet, iftira haberini duyan mü'minlerin bu sözü kendi nefislerine kıyaslamaları gerektiğini, kendilerine yakışmayacak bir şeyin Hz. Aişe'ye evleviyetle yakışmayacağını ifade eder. Bu bağlamda ayetin Ebû Eyyûb el-Ensârî ve hanımı arasında geçen, Hz. Aişe hakkındaki iftirayı reddeden bir diyalog üzerine indiği rivayet edilir. Ayrıca müfessir, Hz. Aişe'nin Safvân b. Muattal'ın devesiyle gündüz vakti, ordu içinde herkesin gözü önünde gelmesinin, işin gizli değil aşikâr olmasının, iddia edilen fuhşiyatın imkânsızlığını gösterdiğini belirtir.

وذلك أن مجيء أم المؤمنين راكبة جهرة على راحلة صفوان بن المعطل في وقت الظهيرة والجيش بكماله يشاهدون ذلك ورسول الله صلى الله عليه وسلم بين أظهرهم ولو كان الأمر فيه ريبة لم يكن هذا فيه جهرة

Beydâvî'ye göre bu ayet, mü'minlerin ifk hadisesini duyduklarında birbirleri hakkında hayır zannetmeleri gerektiğini, çünkü müminlerin birbirleriyle aynı gövde gibi olduğunu bildirir. Hitaptan gaybete geçiş, kınamada mübalağa ve imanın müminler hakkında hüsn-i zan beslemeyi, onları kötülemekten kaçınmayı ve iftiracılara karşı onları savunmayı gerektirdiğine işaret etmek içindir. Ayrıca dört şahit getirilmediği sürece iddianın Allah katında yalan sayılacağı, bunun da had cezasının uygulanmasının gerekçesi olduğu belirtilir.

وإنما عدل فيه من الخطاب إلى الغيبة مبالغة في التوبيخ وإشعارا بأن الإيمان يقتضي ظن الخير بالمؤمنين والكف عن الطعن فيهم وذب الطاعنين عنهم كما يذبونهم عن أنفسهم

Bu müfessire göre ayet, müminlerin İfk hadisesinde Hz. Aişe'ye yöneltilen iftirayı duyduklarında bunun yalan ve günah olduğunu söylemeleri gerektiğini bildirmektedir; bu, aklını kullanıp düşünen herkes için açık bir gerçektir. Ayrıca Allah, müminlere birbirleri hakkında kesin bilgileri olmasa dahi hayırlı zan besleyip bunu dile getirmelerine izin vermiştir.

فأذن الله جل ثناؤه للمؤمنين أن يظن بعضهم ببعض الخير وأن يقولوه