Taberî'ye göre bu ayet, Allah'a bir uç üzere (şüphe ve tereddütle) ibadet eden kişinin başına bir fitne geldiğinde dinden döneceğini anlatır; bu kişi Allah'ı bırakıp, dünyada ibadet etmese kendisine zarar vermeyecek, ahirette ibadet etse fayda vermeyecek olan ilahlara yönelir.

وإن أصابت هذا الذي يعبد الله على حرف فتنة، ارتد عن دين الله، يدعو من دون الله آلهة لا تضره إن لم يعبدها في الدنيا، ولا تنفعه في الآخرة، إن عبدها

İbn Kesîr'e göre bu ifade, müşriklerin kendilerine fayda ya da zarar vermeye güç yetiremeyen putlardan ve ortak koştukları varlıklardan yardım dilemesini, onlardan destek ve rızık talep etmesini anlatmaktadır. Bu varlıkların ne kendisine ne de tapınanlara herhangi bir yarar sağlayamayacağı ve zarar veremeyeceği vurgulanmaktadır.

أي من الأصنام والأنداد يستغيث بها ويستنصرها ويسترزقها وهي لا تنفعه ولاتضره

Bu müfessire göre ayetteki putlar, kendisine tapana ne zarar ne de fayda veremeyen cansız varlıklardır ve bunlara tapmak amaçtan uzaklaşmanın en ileri derecesidir. Beydâvî, ikinci ayetteki 'zararı faydasından daha yakındır' ifadesini, bu varlığa tapmanın dünyada öldürülmeyi, ahirette azabı gerektirmesiyle açıklarken, umulan faydanın ise şefaat ve Allah'a vesile kılınma beklentisi olduğunu belirtir. Ayrıca 'يدعوا' fiilinin ikinci kullanımının, kâfirin bu zarardan dolayı feryat ederek söylediği bir söz olarak da yorumlanabileceğini aktarır.

يدعوا لمن ضره بكونه معبودا لأنه يوجب القتل في الدنيا والعذاب في الآخرة. أقرب من نفعه الذي يتوقع بعبادته وهو الشفاعة والتوسل بها إلى الله تعالى